tag:blogger.com,1999:blog-29209993906897068962011-10-18T22:25:37.329+08:00SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comBlogger1281100tag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-60511143178952992292010-05-30T10:20:00.006+08:002010-05-30T11:29:57.465+08:00ဂူဂဲလ္ေျမပံုကေန ၾကည့္လိုက္<br />ဘူတာရုံေဘးကအိမ္<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္။<br /><br />အကိုအႀကီးဆံုးက <br />ဂိမ္းေဆာ႔တယ္။<br />အကိုေလးက ထမင္းခ်က္တယ္။<br />ေက်ာင္းတက္တယ္။<br />က်ေနာ္က ကဗ်ာစပ္တယ္။<br /><br />အမႀကီးက ကြမ္းစားတယ္။<br />စကားမ်ားတယ္။<br />အငယ္ေကာင္က ပဲမ်ားတယ္။<br />(ေကာင္မေလးနဲ႔) ေတာ္ကီပြားတယ္။<br />အငယ္မက တရားသမား<br />တအားေအးသလို<br />စကားလည္း ေလးတယ္။<br /><br />ေသာၾကာေန႔တိုင္း<br />အကိုေလးက<br />တစ္ပတ္တစ္မ်ဳိး<br />မရိုးရေအာင္<br />ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးတယ္။<br />အမႀကီးက<br />Google Chat နဲ႔<br />ေတြ႕သမွ်လူ<br />အလွဴမွာေအာ္သလို<br />အကုန္ေခၚတယ္။<br /><br />ေသာၾကာ၊ စေန<br />တနဂၤေႏြ..။<br />အိမ္မွာထမင္းမခ်က္နဲ႔<br />က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာလာစား..<br />အေမ႔လက္ရာၿပီးရင္<br />အကိုေလးလက္ရာ<br />ကမာၻမွာ စားအၿမိန္ဆံုးပဲ..။<br /><br />ေသာၾကာ၊ စေန<br />တနဂၤေႏြ..။<br />တျခားသြား မလည္နဲ႔<br />က်ေနာ္တို႔အိမ္လာလည္..<br />ခ်စ္သူနယ္ေျမၿပီးရင္<br />ေမာင္ႏွမေတြနယ္ေျမ<br />ကမာၻမွာ အၾကည္ႏူးဆံုးပဲ..။<br /><br />လာပါ..လာခဲ႔ပါ<br />ဂူဂဲလ္ေျမပံုကေန ၾကည့္လိုက္<br />ဘူတာရုံေဘးကအိမ္<br />အဲဒါ<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6051114317895299229?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-22772285766147586832010-05-28T18:52:00.013+08:002010-05-29T00:31:29.721+08:00အေၾကာင္းအရာေပါင္းမ်ဳိးစံု<br />စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ..။<br />အဲဒီလို<br />တတြတ္တြတ္ေျပာျပေနတာကိုက<br />မူႀကိဳကျပန္လာတဲ႔ <br />ကေလးငယ္ေလး တစ္ဦးပမာ...။<br /><br />ကေလးေလး..ဟုတ္တယ္..<br />မင္းက ဂါ၀န္ေလး၀တ္လိုက္ရင္<br />ကေလးေလး ျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />ဂါ၀န္၀တ္တာမႀကိဳက္ဘူးဆို<br />မင္းေမးေတာ႔လည္း<br />ျပန္ေျဖရတယ္...။<br />ကေလးေလးေတြ၀တ္တာ<br />လွတယ္...လို႔။<br /><br />ကေလးေလးေပမယ္႔<br />မင္းေတြးေခၚပံုက <br />လူႀကီးဆန္လြန္းတယ္။<br />မင္းစိတ္ဓါတ္က<br />ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္လြန္းတယ္။<br /><br />"ဗ်ာ.."<br />ႏူးညံ့စြာ တိုးတိုးလ်လ်<br />မင္းေခၚတိုင္း ငါထူးေနက်အသံေလ..<br />ဒါကိုပဲ မင္းက<br />ကေလးေလးတစ္ေယာက္လုိ<br />သေဘာေတြက်လို႔ ...။<br /><br />မိုးေရစက္ေတြၾကား<br />လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ေနမယ္<br />လုပ္စရာမရွိရင္<br />ဘာစားရမလဲဆိုတာ<br />စဥ္းစားေနမယ္<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ထားမယ္<br />သူမ်ားကိုလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္။<br /><br />မင္းက ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ<br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကို<br />တုတ္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ စည္းေလးတစ္ေၾကာင္း<br />တားလိုက္တယ္။<br />ငါကိုလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေနခိုင္းတယ္။<br />မင္းကလည္း <br />ခပ္တည္တည္ေနလိုက္တယ္။<br /><br />ဟုတ္တယ္<br />မင္းက ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ<br />ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတယ္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-2277228576614758683?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-81393716337607887972010-05-26T13:15:00.003+08:002010-05-26T13:19:11.761+08:00ဒီေန႔<br />ကန္ေရျပင္ကို ေငး.. ၾကည့္ခဲ႔တယ္..<br />ေရေတြကိုု ေငးၾကည့္တာမ်ား<br />ဆန္းသလားလိုု႔ေမးလိမ္႔မယ္...<br />ဆန္းတယ္။<br /><br />ဒီေန႔<br />ေလယာဥ္ပ်ံေတြကိုု ေမာ႔ၾကည့္ခဲ႔တယ္<br />ေလယာဥ္ပ်ံကိုု ေမာ႔ၾကည့္ရတာမ်ား<br />ဆန္းသလားလိုု႔ေမးလိမ္႔မယ္...<br />ဆန္းတယ္။<br /><br />ဒီေန႔<br />မာၾကဴရီမီးေတြၾကားကေန<br />လမင္းႀကီးကိုု ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ႔ၾကတယ္..<br />လမင္းႀကီးကိုု ၾကည့္တာမ်ား<br />ဆန္းသလားလိုု႔ ေမးလိမ္႔မယ္...<br />ဆန္းတယ္။<br />သိပ္ကိုု ဆန္းတယ္။<br /><br />ဒီေန႔<br />ကိုုယ္႔ဘ၀ကိုု ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္..<br />ကိုုယ္႔ဘ၀ကိုုယ္ျပန္ၾကည့္တာမ်ား<br />ဆန္းသလားလိုု႔ ေမးလိမ္႔မယ္..<br />ဆန္းတယ္။<br />သိပ္ကိုုဆန္းတယ္။<br /><br />ဒီေန႔<br />ေလာကႀကီးကိုု စူးစိုုက္ၾကည့္လိုုက္တယ္..<br />ေလာကႀကီးကိုု ၾကည့္တာမ်ား<br />ဆန္းသလားလိုု႔ ေမးလိမ္႔မယ္..<br /><br />ဆန္းတယ္ <br />သိပ္ကိုု ဆန္းၾကယ္လွပတယ္<br />မင္းနဲ႔ငါ<br />ၾကည့္ခဲ႔တာေတြက<br />ဒီေန႔<br />သိပ္ကိုု..<br />ဆန္းၾကယ္လွပတယ္....။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-8139371633760788797?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-65105769466387463212010-05-23T11:23:00.005+08:002010-05-23T15:25:48.751+08:00အရင္တုန္းက<br />ကၽြန္ေတာ္က <br />မိသားစုမွာ<br />ၾကမ္းခင္းေလးတစ္ေခ်ာင္း...<br /><br />အခု<br />ကၽြန္ေတာ္က<br />မိသားစုတစ္ခုလံုးရဲ႕<br />ေဒါက္တိုင္ ...။<br /><br />အရင္က<br />ကၽြန္ေတာ္အားကိုးနဲ႔<br />အေမက <br />အေဖ႔ကို ပုန္ကန္တယ္။<br /><br />အခု<br />ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္<br />အေမနဲ႔အေဖရဲ႕ စစ္ပြဲေတြလည္း<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရသြားခဲ႔ၾကၿပီ။<br /><br />အရင္က <br />ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရင္<br />မိသားစုတစ္ခုလံုး<br />ေပ်ာ္တယ္...။<br /><br />အခု<br />မိသားစုေတြေပ်ာ္ေနရင္..<br />ကၽြန္ေတာ္အလိုလို<br />ၾကည္ႏူးခဲ႔ရတယ္...။<br /><br />လိုအပ္ခ်က္ေတြေနာက္ကို<br />လိုခ်င္မႈေတြနဲ႔ လိုက္ရင္း<br />က်ေနာ္ဟာ<br />မိသားစုနဲ႔<br />ခုခ်ိန္ထိ ေ၀းတုန္း။<br /><br />ေရႊအိုးေတြ မထမ္းႏိုင္ေပမယ္႔<br />တံဆိပ္ေတြ ခ်ိတ္ျပန္ႏိုင္ခဲ႔ဖို႔<br />ခုခ်ိန္ထိ<br />ႀကိဳးစားေနတုန္း။<br /><br />မိသားစုဆိုတာ<br />ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ <br />အၿမဲတမ္း တံခါးဖြင့္ထားတဲ႔<br />ေႏြးေထြးမႈ ေကာင္းကင္...။<br /><br />က်ေနာ္ဆိုတာ<br />မိသားစုအတြက္<br />အစြမ္းႏိုင္ဆံုးလင္းလက္ခဲ႔တဲ႔<br />ၾကယ္ေလးတစ္စင္း<br /><br />ကၽြန္ေတာ္<br />အဲဒီလို...<br />ခံယူခဲ႔ပါတယ္...။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6510576946638746321?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-60677783993274838812010-05-22T15:08:00.005+08:002010-05-23T15:22:23.882+08:00ငပိရည္<br />မုန္႔ဟင္းခါးတို႔ကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္<br />စားသံုးတတ္ၿပီး<br />မိုးေရထဲမွာ စိမ္းလန္းတတ္ေသာ<br />ၿပံဳးရႊင္ရယ္ေမာ <br />သြက္လက္စြာ<br />တက္ၾကြေနတတ္သူ။ ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6067778399327483881?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-75358985207720327542010-05-20T01:59:00.005+08:002010-05-20T02:30:57.648+08:00ၾကားတယ္..<br />တိုးတုိးေလးၾကားတယ္..<br /><br />ဘယ္ေနရာသြားသြား..<br />တိုးတိုးေလးၾကားေနရတယ္..<br />ဘယ္သူမွမၾကားတဲ႔ အသံေလးကို<br />ကၽြန္ေတာ္ေလ.. ၾကားေနရတယ္...။<br /><br />မၾကားရဘူး<br />လံုး၀ကိုမၾကားရဘူး..<br />တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္..<br /><br />ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္<br />ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေခၚတဲ႔အသံမ်ားလား..<br />ဘယ္သူမွမၾကားရတဲ႔ အသံေလးကို<br />ကၽြန္ေတာ္ေလ.. ၾကားခ်င္ေနမိတယ္ ...။<br /><br />တစ္ခြန္းျဖစ္ျဖစ္ ေခၚပါ<br />မၾကားရတဲ႔အသံေလးနဲ႔တင္<br />ဒုကၡေရာက္ေနလြန္းလို႔ပါ..။<br /><br />တစ္ည..ႏွစ္ည<br />ေမ႔တယ္<br />အားလံုးကိုေမ႔တယ္...<br /><br />အဲဒီေခၚသံေလးတစ္ခုကိုပဲ<br />သတိရေနခဲ႔မိတယ္။ ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7535898520772032754?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-13926083476218103782010-05-19T23:59:00.004+08:002010-05-20T00:41:34.627+08:00အေမွာင္က်ေနတဲ႔ အခန္းငယ္တစ္ခုမွာ<br />ခင္ဗ်ားဟာ <br />တစ္ေယာက္တည္း<br />္ရွိေနခဲ႔တယ္။<br /><br />ခင္ဗ်ားရဲ႕ အသက္ရွဳသံေတြကလည္း<br />တိတ္ဆိတ္မႈကို ထိုးခြဲလို႔...<br />ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္ေတြကလည္း<br />ႏူးညံ့ေပ်ာ႔ဖတ္လို႔.....။<br /><br />ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဆံပင္ေတြ<br />ရွည္လ်ားေနၿပီလား...<br />ခင္ဗ်ားမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြ<br />မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြေရာ ရွည္လ်ားေနၿပီလား..။<br /><br />ခင္ဗ်ားဟာ အစားအေသာက္ခုံမင္သူတစ္ေယာက္<br />မဟုတ္ဘူး။<br /><br />အင္း ..<br />မဟုတ္ေသးဘူး<br />ခင္ဗ်ားအခန္းထဲမွာ ပုလင္းခြံေတြေတာ႔ ျပန္႕က်ဲေနလိမ္႔မယ္။<br /><br />အခ်ိန္ေတြကို<br />တန္ဖိုးထားေလးစားခဲ႔တဲ႔<br />လူတစ္ေယာက္က<br />အခု<br />အခ်ိန္ေတြကို အားရပါးရ စားသံုးေနခဲ႔ၿပီေပါ႔..<br /><br />ေသခ်ာတယ္<br />ကိုယ္ကုိယ္ကိုခ်စ္တဲ႔စိတ္နဲ႔ပဲ<br />ခင္ဗ်ားကို ကယ္တင္ႏိုင္မဲ႔သူတစ္ေယာက္ကိုလည္း<br />ခင္ဗ်ားေမွ်ာ္ေနလိမ္႔မယ္..။<br />အဲဒီလူ ဘယ္သူဆိုတာလဲ<br />ခင္ဗ်ားသိတယ္..။<br /><br />ခင္ဗ်ား.. ေမွ်ာ္ပါ...။<br />ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ ကုစားပါ..။<br />ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏိုင္ေအာင္...<br />ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား... က်န္းမာလာေအာင္ေပါ႔...<br /><br />ဒါမွမဟုတ္လည္း<br />ပုပ္အဲ႔နံပြေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြကို<br />ေျခရာလက္ရာေဖ်ာက္ၿပီး<br />အဆံုးသတ္ပစ္လိုက္ပါ..<br /><br />ခင္ဗ်ားဟာ<br />ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား<br />ေကာင္းေကာင္းႀကီးကယ္တင္ႏိုင္တဲ႔<br />လူတစ္ေယာက္ပါ။<br /><br /><br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1392608347621810378?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-15129521373864418452009-12-16T00:09:00.004+08:002009-12-16T00:21:49.569+08:00အျခားတဖက္မွာ<br />ႏွင္းေတြတဖြဲဖြဲ<br />က်ခဲ႔မယ္။<br /><br />ဒီမွာ..<br />မိုးေတြ တဖြဲဖြဲ<br />က်ခဲ႔တယ္။<br /><br />အျခားတဖက္မွာ<br />ၿပံဳးတလွည့္ ရယ္တလွည့္<br />ရွိခဲ႔မယ္။<br /><br />ဒီမွာ..<br />ရင္ကြဲမတတ္ လြမ္းရတာေတြ<br />ရွိခဲ႔တယ္။<br /><br />အျခားတဖက္မွာ<br />ေပါ႔ပ်က္ပ်က္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ<br />ရွိခဲ႔မယ္။<br /><br />ေကာင္မေလးရယ္..<br />ဒီမွာ..<br />ဘ၀နဲ႔ ရင္းခဲ႔တယ္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1512952137386441845?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-35334983787297941542009-12-15T23:45:00.005+08:002009-12-16T00:33:36.619+08:00အဆိပ္ေတြသင့္သြားခဲ႔တာေပါ႔။<br /><br />လွည့္မၾကည့္ေၾကး<br />ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္<br />ငါတို႔ လွည့္မၾကည့္ေၾကး။<br /><br />ငါ႔အေတြး ငါ႔စိတ္ေတြက<br />မင္းအရိပ္ မင္းအသံနဲ႔ပဲ<br />ခရီးသြားခဲ႔တယ္။<br /><br />မင္းေျခလွမ္း မင္းယံုၾကည္ခ်က္ေတြက<br />ငါနဲ႔ ေ၀းရာကိုပဲ..။<br /><br />တစ္..ျပန္လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႔<br />ႏွစ္.. ျပန္လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႔<br />သံုး.....ျပန္လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႔။<br /><br />တစ္လွမ္း.. ငါတို႔ေ၀းၿပီ။<br />ေနာက္တလွမ္း.. ငါတို႔ ေ၀းပါၿပီ။<br />ေနာက္တလွမ္း.. ငါတို႔ ေ၀းခဲ႔ၿပီ.<br />တကယ္ပါပဲ..<br />ငါတို႔ ေ၀းသြားခဲ႔ၾကၿပီ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3533498378729794154?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-87717152416355286822009-12-15T23:43:00.002+08:002009-12-15T23:45:12.208+08:00အရင္တုန္းကလဲ ဒီေကာင္ပဲ<br />အခုလည္း ဒီေကာင္ပဲ<br />ဒါပဲမယ္႔ အဲဒီေကာင္ အၿမဲေျပာင္းလဲတယ္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-8771715241635528682?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-42313091169341500362009-11-21T16:47:00.005+08:002009-11-21T17:03:31.556+08:00က်ေနာ္ေတြးမိတာေလးေတြ .. က်ေနာ္႔ခံစားခ်က္ေလးေတြ .. က်ေနာ္အမွတ္တရေလးေတြ .. က်ေနာ္႔ဘ၀ေလးမွာ က်ေနာ္ဘယ္သူကို ေျပာျပရမလဲ.. ။<br />အိမ္နဲ႔ေ၀းေနရတဲ႔သူ တစ္ေယာက္အဖို႔ အထီးက်န္ဆန္တာထက္ ေျခာက္ေသြ႕ကြဲအက္ေနခဲ႔တာပါ..။ အဲဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္း စလွမ္းခဲ႔တယ္။ songchanmoe.blogspot.com ဆိုတဲ႔ ေနရာေလးကို ......... ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 102);">ေကမွဴးပိုင္ခ်ဳိ </span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwelmR-QWhI/AAAAAAAAAUM/vAXpbRrtEHI/s1600/kyiphyupaing.jpg"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwelmR-QWhI/AAAAAAAAAUM/vAXpbRrtEHI/s320/kyiphyupaing.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406471954759703058" border="0" /></a>မထင္မွတ္ဘဲ.. မရည္ရြယ္ဘဲ.. အင္တာနက္ေပၚမွာ ဘေလာ႔ေလးတစ္ခုကို စဖတ္မိခဲ႔တယ္ ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ႏွစ္ကေပါ႔။ စာေရးဆရာမေလး.. ကဗ်ာဆရာမေလး..။ အဲဒီလိုထင္ခဲ႔မိတာ။ မဟုတ္ပါဘူး.. သူမက ဘေလာ႔ဂါပါ။ က်ေနာ္႔ဘေလာ႔ ေရးဖို႔အတြက္ သူမဆီက အကူအညီအမ်ားႀကီးရခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အသည္းကြဲေနတဲ႔ အခ်ိန္ပါ..။ ဒီေတာ႔ အသည္းကြဲတဲ႔ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ႔တယ္ေလ ။<br /><br />အသည္းကြဲတဲ႔အခ်ိန္မွာ အသည္းကြဲတဲ႔ ကဗ်ာေရးမယ္ ..။ ၾကည္ႏူးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ၾကည္ႏူးတဲ႔ အေၾကာင္းေလးေတြ ေရးမယ္။ အိမ္ကို သတိရတဲ႕အခ်ိန္၊ အမိေျမကို တမ္းတတဲ႕အခ်ိန္ေတြမွာ လြမ္းတဲ႔အေၾကာင္းေတြ ေရးမယ္ေပါ႔ ။ သူမ်ားအေၾကာင္းကို ေရးခ်င္ေရးလိမ္႔မယ္။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္ေရးလိမ္႔မယ္။ ႀကီးက်ယ္မယ္ ခမ္းနားမယ္။ ေဒါသေတြပါမယ္။ အားမရတာေတြပါမယ္။ ဒါဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈခရီးစဥ္ ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒိုင္ယာရီ မွတ္တမ္းတစ္ခုျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ ဖြင့္ဟခြင့္ရတဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို သူ႔တို႔ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ေျပာခြင့္ေပးလိုက္ပါ ဆိုရင္ ... ဟုတ္ပါတယ္ အဲဒီေနရာက ဘေလာ႔ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။<br /><br />ဘေလာ႔ေတြကို အရူးအမူးျဖစ္တဲ႔အထဲမွာ သူမကလည္း ဘေလာ႔ခ်စ္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂါဆိုတာ စီေဘာက္ေလးတပ္ရတဲ႔အေၾကာင္း၊ ကြန္းမန္႔ဆိုတာ စာေရးတဲ႔လူအတြက္ အားေဆးပဲျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ TAG တယ္ဆုိတာ ဘေလာ႔ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ရွင္းလင္းေျပာျပခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေပါ႔ ... ။<br /><br />က်ေနာ္႔အေတြးေတြထဲမွ ဘေလာ႔ဆိုတာ စတင္စီးဆင္းလည္ပတ္စျပဳလာခဲ႔ပါတယ္။ အရင္တုန္းက က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္း ေကမွဴးပိုင္ခ်ဳိက အခုေတာ႔ ၾကည္ျဖဴပုိင္ ျဖစ္လာပါတယ္ .. ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္း<span style="color: rgb(255, 153, 102);"> <span style="font-size:130%;">လူပ်ဳိႀကီး</span></span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/Swel8fjRJuI/AAAAAAAAAUU/9OhhoOQIWW4/s1600/lupyo.jpg"><img style="margin: 0px 15px 10px 0px; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/Swel8fjRJuI/AAAAAAAAAUU/9OhhoOQIWW4/s320/lupyo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406472336361727714" border="0" /></a>က်ေနာ္႔ စီေဘာက္မွာ လာေအာ္သြားတာ .. ။ လူပ်ဳိႀကီးက ဘယ္သူပါလိမ္႔ ..။ လာေအာ္သြားတဲ႔ လူေတြ ၊ စီေဘာက္မွာ လာေရးသြားတဲ႔ လူေတြက သူတို႔ရဲ႕လင့္(link) ေလးေတြကို ထားသြားတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလင့္ေတြကမွ တဆင့္ လာလည္သြားတဲ႔လူေတြရဲ႕အိမ္ကို ျပန္လိုက္လည္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကလည္း ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ထံုးစံကိုး ..။ ဒီလိုလုပ္ၾကတာကို ဘယ္သူသတ္မွတ္တာလဲလို႔ ေမးရင္ .. ။ ဘယ္သူမွမသတ္မွတ္ပါဘူး .. ။ ဘေလာ႔ဂါေတြကိုေမးၾကည့္ပါ။ သူတို႔ အားလံုးဒီလို လိုက္လည္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဓေလ႔ေလးတစ္ခုပါပဲ။<br /><br />သူ႕ဘေလာ႔ကိုေရာက္ၿပီး .. သံုးရက္၊ ေလးရက္၊ .. တစ္ပတ္ေလာက္အထိ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ မသိရပါဘူး ။ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလည္း လူပ်ဳိႀကီးက မ်ားသကိုး။ အသည္းခဏခဏ ကြဲ ကြဲေနတဲ႔ လူပ်ဳိႀကီး(ထိုလူကိုေတာ႔ ကိုေၾကကြဲႀကီးလို႔ ေခၚပါတယ္)၊ ခ်စ္တတ္လြန္းေသာ လူပ်ဳိႀကီး (ကိုၾကည္ႏူးႀကီး)၊ ေတြးေတာပူပန္ စဥ္းစားေနတတ္တဲ႔ လူပ်ဳိႀကီး (ပူပ်ဳိႀကီး)၊ ရွမ္းလူပ်ဳိႀကီး၊ တရုတ္လူပ်ဳိႀကီး၊ ဂြစာလူပ်ဳိႀကီး၊ စာဂ်ပိုး လူပ်ဳိႀကီး၊ ရွက္တတ္တဲ႔လူပ်ဳိႀကီး၊ လူပ်ဳိႀကီးေတြမ်ားေတာ႔ ဒီလူပ်ဳိႀကီးက ဘယ္သူလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔မရခဲ႔တာ အမွန္ပါ။<br /><br />ကိုၾကည္ႏူးႀကီးမ်ားလား ဆိုေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ကိုေၾကကြဲႀကီးလားဆိုေတာ႔လည္း .. မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ တရုတ္စကားမတတ္တဲ႔ တရုတ္လူပ်ဳိႀကီးကို ေမးရပါေတာ႔တယ္။ သူကေျပာျပလိုက္ပါတယ္ .. ။ အႏွီလူပ်ဳိႀကီးကေတာ႔ လူပ်ဳိႀကီးတို႔ရဲ႕ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္တဲ႔ လူပ်ဳိႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါေတာ႔တယ္။<br /><br />ဘေလာ႔ဂါဆိုတာလည္း စာေရးဆရာတစ္ေယာက္လိုပါပဲ ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ေရးတတ္ၾကပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂါဆိုတာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေလာက္ တာ၀န္မႀကီးေပမယ္႔ .. ။ ကိုယ္႔နာမည္ေလးကိုေတာ႔ အထူးဂရုစိုက္ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က နာမည္၀ွက္၊ တခ်ဳိ႕က အဖ်ားဆြတ္ .. ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ နာမည္ေတြက ဆန္းၾကယ္တယ္၊ လွပတယ္၊ ရိုးရွင္းတယ္၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ဘေလာ႔တစ္ခုစီတစ္ခုစီမွာ ဘေလာ႔ဂါနာမည္နဲ႔ ဘေလာ႔နာမည္ေလးေတြရွိတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />လူပ်ဳိႀကီးက သူ႕အေတြးအျမင္ေတြအျပင္ နည္ပညာရပ္အပိုင္းေတြကိုလည္း ေရးတတ္သူျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ကိုယ္႔အရပ္ကိုယ္႔ေဒသ မႏၱေလးအေၾကာင္းေတြေျပာတတ္သူပါ။ အဲဒီေတာ႔ ဘေလာ႔ေပၚမွာ သူ႕စာကိုဖတ္ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေတြးလို႔ အလြမ္းေျဖရပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ .. ဘေလာ႔ေပၚမွာ ကိုယ္႔ေဒသကိုယ္႔ရပ္ကိုယ္႔ရြာက ဘေလာ႔ဂါေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲေလ .. ။ တစ္အိမ္နဲ႔ တစ္အိမ္ လည္ပတ္အလြမ္းေျပရပါတယ္။ ခုေတာ႔ လူပ်ဳိႀကီးလည္း နာမည္ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ ကိုရင္ေအး တဲ႔လား..။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Mr DBA</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwemIXBMafI/AAAAAAAAAUc/XPlQHfjOiMA/s1600/mrdba.gif"><img style="margin: 0pt 15px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwemIXBMafI/AAAAAAAAAUc/XPlQHfjOiMA/s320/mrdba.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406472540229757426" border="0" /></a><br />လူပ်ဳိႀကီးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ႔ က်ေနာ္႔ဘေလာ႔ေလးကို အထူးအဆန္းသဖြယ္ လာေရာက္ၾကည့္ရႈတဲ႔ လူႀကီးေပါ႔ .. ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ႔ ကိုကိုဒီဘီလို႔ ေခၚပါတယ္။<br /><br />သူ႔ဘေလာ႔ေလးဟာ .. ခန္႔တယ္ .. သပ္ရပ္တယ္ .. ထည္၀ါတယ္။ နည္းပညာပိုင္းေတြလဲ ေရးတယ္။ အေတြးအျမင္ေတြကိုလည္း ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ နည္းပညာသမား အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ပါ။ photographer ဘေလာ႔ဂါတစ္ဦးေပါ႔ .. ။ ဘေလာ႔ေတြကို ေလွ်ာက္လည္တတ္တယ္ ။ စာဖတ္ပါတယ္။ ဘေလာ႔ေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ပါပဲ ။ သူ႔ဘေလာ႔ရဲ႕ နေဘး sidebar ေလးေတြမွာ လင့္ေလးေတြရွိပါတယ္။ ဒါကလည္း ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ ဘေလာ႔ေလးေတြမွာ ရွိတတ္တဲ႔ အိမ္ရဲ႕ အျပင္အဆင္ေလးေတြေပါ႔။<br /><br />က်ေနာ္မိတ္ေဆြႀကီးရဲ႕ ဘေလာ႔မွာ ဧည့္သည္ေတာ္မွတ္တမ္းရွိတယ္။ လက္စြမ္းျပရိုက္ကူးထားတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ photo ေတြရွိတယ္။ ဒါက ဘေလာ႔ဂါရဲ႕ ဘ၀အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလည္းျဖစ္တယ္။ ဘေလာ႔ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးရင္ေတာ႔ အဲဒါ ဘေလာ႔ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ညႊန္ျပ ေျဖဆိုရုံပါပဲ..။<br /><br />က်ေနာ္ ဘေလာ႔ေတြၾကားထဲေရာက္ေနခ်ိန္ေတြမွာ အမွတ္တရ တစ္ခုရွိခဲ႔တာကေတာ႔ ကိုကိုဒီဘီရဲ႕စီေဘာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ သီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြပါပဲ ..။ ရုံးကျပန္လာ ညေနစားေသာက္ၿပီး ညရွစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ကိုကိုဒီဘီရဲ႕ စီေဘာက္မွာသြားၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္ပါတယ္ ။ သူ႔စီေဘာက္မွာက အရုပ္(icon) ေလးေတြလဲရွိတာကိုး .. ။ ဟုတ္ပါတယ္ .. ဟိုးအရင္တုန္းကေပါ႔ဗ်ာ ။<br /><br />ဘေလာ႔ေရးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘေလာ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဘေလာ႕ဖတ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကလည္း ဘေလာ႔ေရးတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္အေတြး၊ တစ္ေယာက္အျမင္၊ တစ္ေယာက္ခံစားခ်က္၊ တစ္ေယာက္အသိဥာဏ္၊ တစ္ေယာက္ဗဟုသုတ အာလံုးရွယ္ယာလုပ္ၿပီး မွ်ေ၀ခဲ႔ၾကတာ အဲဒါ ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ ဘ၀ တစိတ္တပိုင္းပါပဲလားခင္ဗ်ာ .. ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" >ျပာေသာေကာင္းကင္</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/Swemxn6SDRI/AAAAAAAAAUk/0p7dVxOVJwY/s1600/kaungkinpyar.jpg"><img style="margin: 0pt 15px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/Swemxn6SDRI/AAAAAAAAAUk/0p7dVxOVJwY/s320/kaungkinpyar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406473249138806034" border="0" /></a>ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ အျပာေရာင္ႀကိဳက္တဲ့ သာမန္မိန္းကေလးတဦးပါ။ သူမက အဲလိုေရးထားပါတယ္။ သူမဟာ ဘေလာ႔ေတြကို ဖတ္တယ္။ မွတ္သားစရာရွိရင္ စာအုပ္ထဲမွာ မွတ္သားထားတတ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို ဘေလာ႔မွာ ေရးထားတဲ႔စာေတြကိုလည္း လိုက္လံဖတ္ရွဳတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘေလာ႔ဆိုတာဘာလဲ ဆိုတာေတြ..။ ဘေလာ႔ေရးတဲ႔ေနရာမွာ ေရွာင္ရန္ေဆာင္ရန္ ဆိုတာေတြထက္ .. ။ ဘေလာ႔ဘာျဖစ္လို႔ေရးတာလဲလို႔ ေမးခဲ႔ရင္ .. ေျဖရမွာကေတာ႔ တစ္ခုခုေျပာခ်င္လို႔ေရးတာပါလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ .. ။ အဲဒါအမွန္ဆံုးပါပဲ။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုခံစားေနရတဲ႔အခါ .. ရင္ဖြင့္ေျပာျပခ်င္တဲ႔အခါ.. ေကာင္းကင္ျပာဆိုတဲ႔ ဘေလာ႔ေလးေပၚမွာခ်ေရးတတ္ပါတယ္။ သူ႔ဘေလာ႔ေလးဟာ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္ကြန္းမန္႔ေပးရင္ စ, သလို ေနာက္သလို ေပးတတ္တာမို႔ က်ေနာ္ကြန္းမန္႔မွာ တခုခုအမွားရွိခဲ႔ရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႔ ေျပာခဲ႔ဖူးပါတယ္။<br /><br />ဘာသာေရးဘေလာ႔၊ ႏိုင္ငံေရးဘေလာ႔၊ နည္းပညာဘေလာ႔၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာဘေလာ႔၊ ဗဟုသုတပိုင္းဆိုင္ရာဘေလာ႔၊ ႏွလံုးသားေရးရာဘေလာ႔၊ ခံစားခ်က္ဦးစားေပးဘေလာ႔၊ လူႀကီးေတြရဲ႕ဘေလာ႔၊ လူငယ္ေတြရဲ႕ဘေလာ႔၊ ဘေလာ႔ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာၾကားမွာ ဘေလာ႔ဖတ္ျခင္းအျပင္၊ ကိုယ္႔ရဲ႕အသိဥာဏ္ပညာ၊ ကိုယ္႔ဦးေႏွာက္ကို အသံုးျပဳၿပီး ဖတ္၊ မွတ္၊ သိရွိနားလည္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။<br /><br />စာေပါင္းစံုဖတ္ပါ။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။ စာအုပ္မဖတ္ႏိုင္ေသးရင္ ဘေလာ႔ေတြဖတ္ၾကည့္ေပါ႔။ ဘေလာ႔ေတြဆိုတာ လူေတြအေၾကာင္းကိုလဲ သိရတယ္။ ဗဟုသုတလဲ စံုတယ္။ ပညာလည္း ရခ်င္ရမယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈလည္းရခ်င္ရမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘေလာ႔ဂါေတြဆိုတာ သာမန္လူေတြသာလွ်င္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ လူေတြထဲမွာသြားလာေနရသလိုပါပဲ။ ဒါ႔အျပင္ သူမက ဒီဘေလာ႔ေလးကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ၾကည့္ပါလား .. စသျဖင့္ ဘေလာ႔ေလးေတြကို လမ္းညႊန္ေပးတတ္ပါတယ္။<br /><br />ဘေလာ႔ေရးျခင္းက social network တစ္ခုအတြင္းမွာ က်ေနာ္႔ကိုပါ၀င္သြားေစပါတယ္။ မေကာင္းကင္ျပာ (က်ေနာ္တို႔ အေခၚ ျပာျပာ)နဲ႔ ၾကည္ျဖဴပိုင္ ကေတာ႔ ဘေလာ႔ဖတ္ျခင္းနဲ႔ ဘေလာ႔ေရးျခင္းမွာ ရူးသြပ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြအျဖစ္ က်ေနာ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ႔ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ခ်စ္ေသာဘေလာ႔ဂါ</span></span><br /><br />ဘေလာ႔ေရးတာ သိပ္မၾကာလွေသးတဲ႔ အခ်ိန္ကာလ အတြင္းမွာပဲ ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္း၊ ဒီထက္ေျပာရရင္ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ေတြ႔ခဲ႔ဆံုခဲ႔ပါတယ္။ ဘေလာ႔ေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္ၿပီး ဖတ္ရွဳ႕ခဲ႔ပါတယ္။ ကိုမိုးကုတ္သားေျပာသလို ရင္ဘတ္ခ်င္းတူသူေတြ ေပါင္းသင္းမိခဲ႔ၾကတာပါပဲ .. ။<br /><br />မမခင္ဦးေမ၊ မမ၀ါ၊ ကိုရြာသား၊ ကိုသီဟသစ္၊ ကိုမုိးကုတ္သား၊ မႀကီးေရာင္၊ ျမေရလ်ဥ္၊ ဖိုးသႀကၤန္၊ ေရတမာ၊ ေတာင္ေပၚသား၊ မိုးခါး .. အဲဒီေနာက္ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ဘေလာ႔ေပၚမွာ ေတြ႕ခဲ႔ရပါတယ္။ သြားေရာက္လည္ပတ္တတ္ၿပီး ေျခရာေတြခ်န္မထားခဲ႔တဲ႔ ဘေလာ႔ေလးေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါပဲ .. ။ မခင္ေပမယ္႔ က်ေနာ္ဖတ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ ။ သြားေရာက္လည္ပတ္ေလ႔ရွိပါတယ္။ လူငယ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း အေတြးအေခၚ၊ စိတ္ကူးအျမင္၊ ဗဟုသုတ၊ စိတ္ဓါတ္ေတြ ဖလွယ္ခဲ႔ၾကတယ္ေပါ႔ ။<br /><br />က်ေနာ္႔အတြက္ေတာ႔ ဘေလာ႔ေတြက ေကာင္းက်ဳိးေတြျဖစ္ေစခဲ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္ေလ႔လာေနတဲ႔ ပညာရပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘေလာ႔ေတြက အမ်ားႀကီးအေထာက္အပံ႕ေပးခဲ႔တယ္။ အိမ္ကုိလြမ္းေနသူေတြ အခ်င္းခ်င္း .. အလြမ္းေျပစကားေတြ ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္။ ဗဟုသုတေတြလည္း အမ်ားႀကီးရခဲ႔တယ္။ အလုပ္မွာ အဆင္မေျပအခက္အခဲေတြနဲ႔ ေတြ႕သမွ် ဘေလာ႔မွာ အားေပးစကားေျပာျပၾကတယ္။ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ် ဘေလာ႔ေပၚမွာ အေကာင္းအဆိုး အကုန္ၾကားသိခဲ႔ရတယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံ ဘယ္လိုျဖစ္ေနသလဲ အားလံုးသိရတယ္။ စာေပအယူအဆေတြဖတ္ရတယ္။ ပညာရွင္ေတြအေၾကာင္းသိခဲ႔ရတယ္။ အမွားေတြကိုလည္း ေ၀ဖန္ေထာက္ျပခံခဲ႔ရတယ္။ အဲဒါေတြကိုလည္း အခ်ိန္မွီျပင္ဆင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီအတြက္ ဘေလာ႔ဂါေတြကို ေက်းဇူးလည္းတင္မိပါတယ္။<br /><br />စာေပမွာ စာေရးသူတစ္ေယာက္ဟာ စာဖတ္သူေတြအေပၚမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးသားတဲ႔လူဟာ တာ၀န္ႀကီးပါတယ္။ သူစာတစ္ပုဒ္ကို တာ၀န္ယူရပါတယ္။ ဘေလာ႔ေပၚမွာ ဘေလာ႔ေရးတဲ႔သူေတြဟာ အထိန္းအခ်ဳပ္မရွိ လြပ္လပ္စြာေရးသားႏိုင္သလို ဘေလာ႔ဖတ္သူေတြကလည္း အမွားအမွန္အေကာင္းအဆိုး ကိုယ္တိုင္ခြဲျခားသံုးသပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေန႔ေတာ႔ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဘေလာ႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္႔အျမင္၊ ဘေလာ႔ေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္း၊ ဘေလာ႔အေပၚမွာထားတဲ႔ သံေယာဇဥ္အေၾကာင္းကို ေရးပါတယ္။ က်ေနာ္႔မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ အေၾကာင္း အမွတ္တရအျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္ေရးသားခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလကုန္ရင္ေတာ႔ က်ေနာ္႔ဘေလာ႔ေလးကို ပိတ္ၿပီး၊ အိမ္အသစ္ျဖစ္တဲ႔ www.songchanmoe.com ကို ေျပာင္းေရႊ႕ ေရးသားသြားပါေတာ႔မယ္။ က်ေနာ္႔ခံစားခ်က္ထက္ က်ေနာ္႔အေတြ႕အႀကံဳ၊ က်ေနာ္ရခဲ႔တဲ႔ ဗဟုသုတေလးေတြကို ေရးသားသြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။<br /><br />ခ်စ္ေသာဘေလာ႔ဂါ အေပါင္း စိတ္ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ ..<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />(၁၉ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉)<br /><br /><br /><br /><br />ိ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4231309116934150036?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-11138890953335711212009-11-19T02:00:00.001+08:002009-11-19T02:02:08.183+08:0019Nov2009<br />ေမြးေန႔ဆိုေတာ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကို သတိရေနမိတာေပါ႔။ အခုခ်ိန္ထိ လူတစ္လံုးသူတစ္လံုးျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ အရမ္းေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္။ အသက္ႀကီးလာေလေလ မိဘတန္ဖိုး၊ မိဘရဲ႕ေက်းဇူးကို ပိုသိလာေလေလပါပဲ။ ေဖေဖကေတာ႔ တရားစခန္း၀င္ေနတယ္။ ေမေမကေတာ႔ က်ေနာ္အတြက္ သကၤန္းကပ္ၿပီး အလွဴအတန္းေလး လုပ္မယ္ေျပာတယ္။ အဲလိုဆိုေတာ႔ ပိုသတိရေနမိျပန္တယ္။<br /><br />အသက္က တစ္ႏွစ္ထပ္ႀကီးသြားျပန္ၿပီ။ က်ေနာ္ ဘာေတြလုပ္ၿပီးခဲ႔ၿပီလဲ။ ဘာေတြဆက္လုပ္ရအံုးမလဲ။ မႏွစ္ကနဲ႔ ဒီႏွစ္ကိုက အစစအရာရာ အေတာ္ေျပာင္းလဲခဲ႔ပီ။<br /><br />၁၇ ရက္ေန႔က ရုံးမွာေပါ႔ ..<br />ေန႔လည္ခင္းႀကီး meeting ရွိတယ္ဆိုလို႕ .. meeting room ထဲကိုသြားပါတယ္။ အံၾသစရာေကာင္းၿပီး တံခါး၀မွာ ေၾကာင္ေငးရပ္ေနမိပါတယ္။ ရုံးက လူေတြအားလံုးက Happy Birthday သီခ်င္းကိုဆိုလို႔ပါလား ..။ ေမြးေန႕ကိတ္ေလးေရာ.. ။ က်ေနာ္ေမြးေန႕ကိုသူတို႔သိေနၾကတယ္။ အံၾသစရာပဲ။ ေနာက္မွေျပာျပတယ္။ facebook ထဲက က်ေနာ္႔ေမြးေန႔ကို ေတြ႕သြားၾကတာကိုး။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwQvEOSMpuI/AAAAAAAAATs/gb7f1S-FsSY/s1600/15737_1217796718181_1026750504_30602368_6268504_n.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwQvEOSMpuI/AAAAAAAAATs/gb7f1S-FsSY/s320/15737_1217796718181_1026750504_30602368_6268504_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405497202351843042" border="0" /></a>က်ေနာ႔ေမြးေန႕ကို ႏွစ္ရက္ႀကိဳလုပ္တယ္။ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တယ္။ ရုံးက ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။<br /><br />ေမြးေန႔မွာ က်ေနာ္ဖ်ားေနတယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔စေနေန႔ကတည္းက စ, ဖ်ားခဲ႔တာ။ အခုထိ အဖ်ားမျပတ္ေသးဘူး။ ေပ်ာက္မယ္ႀကံလိုက္ .. ကိုယ္ေတြ ျပန္ပူလိုက္နဲ႔။<br /><br />ဘေလာ႔ဂါညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေမြးေန႔ပြဲေလး ဆီးသီးေတာမွာ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ႔လဲဆိုေတာ႔ ဒီလကုန္ေပါ႔။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ေနကလည္းမေကာင္း.. ဒါထက္ဆိုးတာက မုရင္းထမင္း၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းနဲ႔ ဆန္တြင္းနက္ေနလို႔ပါ။ :P<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwQ1m0e_V0I/AAAAAAAAAT8/4l8Ilg1RGGo/s1600/15737_1217797878210_1026750504_30602375_6971895_n.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SwQ1m0e_V0I/AAAAAAAAAT8/4l8Ilg1RGGo/s320/15737_1217797878210_1026750504_30602375_6971895_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405504393791362882" border="0" /></a><br /><br />အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1113889095333571121?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-74926757945651479902009-11-11T22:07:00.006+08:002009-11-12T00:04:03.892+08:00<blockquote></blockquote>အလွဆံုးအရာဟာ နက္နဲသိမ္ေမြ႕ လွ်ဳိ႕၀ွက္တဲ႔ဟာပဲ။<br />အႏုပညာ၊ သိပၸံပညာေတြဟာ နက္နဲသိမ္ေမြ႕ျခင္းက<br />ထြက္လာတာပဲ။<br />သိမ္ေမြ႕နက္နဲတာကို မခံစားႏိုင္သူ၊ တအံ့တၾသျဖစ္ဖို႔ ခဏတာေလး မတန္႔မရပ္ႏိုင္သူ၊<br />နက္နဲသိမ္ေမြ႕ျခင္းရဲ႕ ရုိေသထိုက္ဖြယ္ ခန္႔ညားမႈကို<br />ဘ၀င္မခိုက္ႏိုင္သူ၊ ဒီလူေတြ ေသဖို႔သာေကာင္းတယ္။<br />မ်က္လံုးေတြကန္းေနတာကိုး။<br />ကိုတာ<br />သုစရိတစက္၀န္း<br /><br />(၁)<br />ဟိုး.. ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ၀ါသနာ၊ ဗီဇ ျမတ္ႏိုးစြဲလမ္းမႈတစ္ခု ..။ အဲဒါ .. အႏုပညာ.။ အႏုပညာရွင္တို႔ရဲ႕ ေမွာ္ဆန္လြန္းတဲ႔ ကဗ်ာ၊ စာေပ၊ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းေတြ .. ။ အဲဒါေတြက က်ေနာ္ရဲ႕ ရူးသြပ္မႈေတြေပါ႔ .. ။ ေမေမကေျပာတယ္ ကဗ်ာရူး၊ စာရူး ..။<br />အေပါင္းအသင္းေတြက ေျပာတယ္.. ဒီေကာင္က ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ စိတ္ကူးယဥ္သမား .. ။<br /><br />က်ေနာ္ .. စာဖတ္ပါတယ္။ စာဖတ္ၿပီးရင္ ေတြးပါတယ္ .. ။ ေတြးၿပီးေတာ႔ ေရးျဖစ္ပါတယ္ ..။ ဗလာစာအုပ္ေတြ .. ေလွ်ာက္လြာစာရြက္ေတြ .. ဒိုင္ယာရီေတြမွာေရးပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ႔ ..<br />ဖတ္ပါတယ္ ။ ေရးပါတယ္ ..။<br /><br />ကေလးဘ၀တုန္းက ေဖေဖ၀ယ္ေပးတဲ႔ ေရႊေသြး၊ တို႔ေက်ာင္းသား၊ ေတဇ၊ မိုးေသာက္ပန္းဂ်ာနယ္ေတြက က်ေနာ္႔ရဲ႕ စြဲလန္းခဲ႔တဲ႔ ပန္းေလးေတြပါပဲ။ ကစားစရာအရုပ္ေတြ မမက္ဘူး။ အစားအေသာက္မမက္ဘူး..။ က်ေနာ္လက္ထဲမွာ ေရႊေသြးစာေစာင္ေလးရွိေနၿပီဆိုရင္ တေနရာရာမွာ ၿငိမ္ၿပီး ဖတ္ေနတတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ပံုတူ ကူးဆြဲပါတယ္။ စာအုပ္လြတ္တဲ႔ေနရာေတြမွာ ကာတြန္းပံုေလးေတြနဲ႔ အျပည့္ပါ။ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္၊ ဘိုဘို၊ ေမာင္တီထြင္၊ ဘဲဥ ကာတြန္းရုပ္ကေလးေတြက က်ေနာ္႔ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြထဲမွာပါ ေတြ႕လာရပါတယ္။ ဆရာမက ေမေမ႔ကိုတိုင္ပါတယ္။ ေဖေဖက ပံုဆြဲစာအုပ္နဲ႔ ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြ ၀ယ္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္ေပ်ာ္တာေပါ႔ ..။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ အရုပ္ပစ္ေနၾကတဲ႔အခ်ိန္၊ ေဘာလံုးကန္ေနၾကတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ.. က်ေနာ္က ပံုေတြကိုတကုပ္ကုပ္ဆြဲေနခဲ႔ပါတယ္။ တြတ္ပီ၊ အရိုင္း၊ ေမာင္စူပါ၊ ေမာင္ေမာင္ဇာ၊ သမိန္ေပါသြပ္ စတဲ႔ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးေတြကေန နန္းဦး၊ အာကာမင္း၊ ဒီရဲဂ်ာ၊ မိုက္မိုက္(ျပည္) စတဲ႔ ရုပ္ျပဇာတ္လမ္းေတြအထိ ဖတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေရခဲေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းစားဖို႔ထက္ ကာတြန္းစာအုပ္ဆိုင္သြားၿပီး ကာတြန္းငွားဖို႔ဆိုတာပဲ အာရုံရွိေနပါတယ္။ အရုပ္လွလွေလးေတြေတြ႕ရင္ ပံုတူလိုက္ဆြဲပါတယ္။<br /><br />ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာေတာ႔ သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီေတြ၊ ရုပ္ျပဇာတ္လမ္းေတြကို ဖတ္ရာကေန ကိုယ္တိုင္ဇာတ္လမ္းေရးၿပီး ကိုယ္တိုင္ကာတြန္းဆြဲပါတယ္။ ဗလာစာအုပ္အလယ္ေခါင္က စာရြက္ႏွစ္ျပဴးေလာက္ကိုျဖဳတ္၊ အကြက္ေလးေတြခ်ၿပီး ကာတြန္းေရးပါတယ္။ က်ေနာ္႔ပရိတ္သတ္က အတန္းထဲက က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ႔ .. ။ အားေပးေျမွာက္ပင့္ၾကတာမ်ားလြန္းလို႔ က်ေနာ္လည္း ကာတြန္းအဆြဲလြန္ၿပီး အတန္းထဲမွာ အဆင့္က်သြားပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အေမ႔ရဲ႕တုတ္စာမိၿပီး .. ေရာင္စံုခဲတံေတြေရာ.. ပံုဆြဲစာအုပ္ပါ အသိမ္းခံလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။<br /><br />အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာေတာ႔ ေလွၿပိဳင္ပြဲ၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးတိုက္ဖ်က္ေရးေန႔ ပန္းခ်ီကာတြန္းၿပိဳင္ပြဲ၊ ကုလသမဂကလုပ္တဲ႔ ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ၀င္ၿပိဳင္ျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ဆုေတြရၿပီး တျခားႀကီးႀကီးမားမားဆုေတြေတာ႔ မရခဲ႔ဘူးပါဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးရဲ႕ အားေပးမႈေၾကာင့္ က်ေနာ္ ပန္းခ်ီေတြ ဒီဇိုင္းေတြ လုပ္ခဲ႔ဘူးပါတယ္။ ေရေဆးပန္းခ်ီ၊ ဖေယာင္းပန္းခ်ီနဲ႔ ျဖွတ္၊ညွပ္၊ကပ္ ပန္းခ်ီ၊ ဒီဇိုင္းေတြ လုပ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕က အလြန္ေတာ္တဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာကိုခ်စ္ေသာ္၊ ညိဳတင္လွ၊ ေအာင္ဆန္း၀င္း၊ ေန၀န္းနီ၊ ဧရာလွဳိင္း စတဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာေတြက က်ေနာ္႔ရဲ႕ လက္ဦးဆရာေတြပါ။ ေရေဆးပန္းခ်ီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆရာႀကီး ဦးညိဳ (ညိဳတင္လွ)၊ ဆရာဦးျမင့္ေအး တို႔ကသင္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာခ်စ္ (ကိုခ်စ္ေသာ္) ကေတာ႔ က်ေနာ္ေလးစားတဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးပါ။ ေကာက္ေၾကာင္းပံုေတြ၊ ပံုတူပန္းခ်ီကားေတြနဲ႔ ဒီဇိုင္းဆိုင္းဘုတ္ေတြမွာ ဆရာခ်စ္က အလြန္လက္ရာေျမာက္ပီး၊ professional ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ ကိုေအာင္ဆန္း၀င္းကေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ုကို ကာလာ၊ စာလံုးေဖာင့္၊ ေနရာအထားအသို၊ အနီးအေ၀းအျမင္၊ စတဲ႔ ပန္းခ်ီ၊ ဒီဇိုင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အယူအဆေတြ သင္ေပးခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အခု ကြန္ပ်ဴတာဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္းနဲ႔ ဗီႏိုင္းေခတ္ကာလအထိေပါ႔။<br /><br />ပန္ခ်ီ၊ ဒီဇိုင္းသင္တန္းေတြ က်ေနာ္ မတက္ခဲ႔ဘူးပါဘူး။ ပန္းခ်ီအေျခခံစာအုပ္တစ္အုပ္တစ္ေလကလြဲလို႔ ပန္းခ်ီအႏုပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြ ဆိုတာကလည္း မ်ားမ်ားစားစားမဖတ္ခဲ႔ဘူးပါဘူး။ ဖတ္ရေလာက္ေအာင္ကလည္း ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ရွားပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေတြနဲ႔ေပါင္းပါတယ္။ ပန္းခ်ီေတြကို ေလ႔လာပါတယ္။ အတုခိုးပါတယ္။ ေဆးဘူးေတြ၊ စုတ္တံေတြ၊ ပံုဆြဲစကၠဴေတြ ၀ယ္ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဘုရားတန္ေဆာင္းေတြမွာ ေတြ႕ရတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ ပန္းခ်ီျပခန္းေတြ၊ ရုပ္ရွင္ဗြီဒီယို ဇာတ္ကားပိုစတာေတြ၊ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးပံုေတြ၊ လမ္းေဘးေစ်းဆိုင္ေတြရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ၊ ေၾကာ္ျငာေတြ၊ ပန္းခ်ီရုပ္ျပဇာတ္လမ္းေတြဆိုတာ က်ေနာ္႔ရဲ႕ ပန္းခ်ီနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေလ႔လာေနတဲ႔ စာအုပ္စာတမ္းေတြ က်မ္းေတြပါ။<br /><br />က်ေနာ္ ပန္းခ်ီပညာရွင္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းကို ေလ႔လာေနေသာ ၀ါသနာရွင္တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ အႏုပညာနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ပန္းခ်ီေတြကိုလည္း ရင္ခုန္ခဲ႔သူတစ္ေယာက္ေပါ႔ .. ။<br /><br /><br />ဆက္ပါဦးမည္..<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7492675794565147990?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-37634447367338976442009-11-08T16:56:00.007+08:002009-11-08T18:00:39.708+08:00<p>ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က မိုးတိမ္အမွတ္ ၉၃ ဆိုတဲ႔ စာအုပ္မွာ ဒီလိုေရးထားပါတယ္။ ရိုလင္ဘတ္(တ္) Roland Barthes က သူ႕အေၾကာင္း(အတၳဳပၸတၱိ)ကို Roland Barthes by Roland Barthes ဆိုတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္အျဖစ္ေရးတယ္။ Bathes က သူ႕စာအုပ္ထဲမွာ သူႀကိဳက္တာေတြနဲ႔ မႀကိဳက္တာေတြကို J”aime, Je n’aime pas ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ႔တယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္က I like, I don’t like.</p> <p>အဲဒီေနာက္ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က သူႀကိဳက္တာေတြနဲ႔ မႀကိဳက္တဲ႔အရာေတြကို ေရးပါတယ္။ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ေရးထားတာကိုႀကည့္ၿပီး က်ေနာ္လည္း အတုခိုးေရးသားမိပါတယ္။ က်ေနာ္စဥ္းစားမိတယ္။ က်ေနာ္ဘာေတြကို ႀကိဳက္ၿပီး၊ ဘာေတြကိုမႀကိဳက္သလဲ..။ က်ေနာ္ေ၀၀ါးေနသလား .. က်ေနာ္ဘယ္အရာေတြကို စြဲလန္းေနမိသလဲ.. စသျဖင့္ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ ကိုယ္လုပ္ျခင္း၊ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ျခင္းဆိုတဲ႔ ကိစၥရပ္ေတြမွာ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာေတြကို လြပ္လပ္စြာ လုပ္ခဲ႔ဖူးသလား.. စသျဖင့္ ေတြးမိပါတယ္။</p> <p>ဟုတ္ကဲ႔..က်ေနာ္ႀကိဳက္တာေတြရွိတယ္။ ဒါေတြပါပဲ။ အကုန္ေတာ႔မဟုတ္ေသးဘူး။ စာဖတ္ျခင္း၊ ငရုတ္သီးနဲ႔အမဲသား မြမြေလးေၾကာ္၊ ရိုးသားျခင္း၊ ကုလားပဲႏွပ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးငပိခ်က္၊ လုပ္ရဲလွ်င္ခံရဲသည့္စိတ္ဓါတ္၊ ပုန္းရည္ႀကီး(၀က္သားနဲ႔ခ်က္)၊ မႏၱေလးမုန္႔တီ၊ ABC ဘီယာေအးေအးေလး၊ Charles Dickens၊ နႏၵာသိန္းဇံ၊ ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္း၊မိသားစုနဲ႔အတူတကြ ေနထိုင္ရျခင္း၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ မင္းသု၀ဏ္ကဗ်ာမ်ား၊ အာဆင္နယ္၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ေရႊမန္းသဘင္၊ Angelina Joli၊ ပန္းခ်ီဦးစိန္၊ ေပၚဦးသက္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ Tom and Jerry ကာတြန္းရုပ္ရွင္၊ မတ္ပဲဘယာေၾကာ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးမ်ား၊ မင္းသားေက်ာ္သူ၊ စံပယ္ပန္း၊ ပုဂံၿမိဳ႕ရဲ႕ညေနဆည္းဆာ၊ ကူညီတတ္ျခင္း၊ လဘက္ရည္ က်ဆိမ္႔၊ဧရာ၀တီ၊ ဆရာဦးဖိုးက်ား၊ Blogger၊ ေစာင္းသံ၊ လသာသာည၊ အိျႏာေက်ာ္ဇင္၊ သရက္သီး၊ စားေတာ္ပဲျပဳတ္ ထမင္းဆီဆမ္း၊ Jacob Cass၊ ႏြယ္နီမဂဇင္း၊ အရီးေတာင္းလက္ဖက္၊ Unison၊ မင္းကြန္း၊ Will Smith၊ ထေနာင္းပင္၊ သႀကၤန္၊ ေဒၚမာမာေအး၊ ေအာ္ပီက်ယ္၊ ပန္းခ်ီဆရာ ကိုခ်စ္ေသာ္၊ ဒိုးလံုး၊ ခင္ေမာင္တိုး၊ မက်ည္းေဖ်ာ္ရည္၊ ဂစ္တာသံ၊ Russell Crowe ၊ ေလွၿပိဳင္ပြဲ၊ မင္းလူ၊ တာရာမင္းေ၀၊ ေစာမင္းေ၀၊ သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္၊ ဇာဂနာ၊ ဒန္ေပါက္ထမင္း၊ ေဆြမင္း(ဓႏုျဖဴ)၊ လြပ္လပ္ျခင္း၊ Library၊ အင္တာနက္၊ Dell၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္း၊ ေဒါက္တာလွေဘ၊ အညာဘုရားပြဲ၊ ၀ိုင္၊ ညေနခင္း ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္း။<br /></p><p>က်ေနာ္မႀကိဳက္တာေတြလဲရွိပါေသးတယ္။ အကုန္ေတာ႔မဟုတ္ေသးဘူး။ နာနတ္သီးယို၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ၊ အၾကြားသန္ျခင္း၊ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္၊ ေက်ာ္ဟိန္း၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီး၊ လြန္းထားထား၊ မလိုအပ္ဘဲထပ္ထပ္ေျပာေသာစကားမ်ား၊ စကပ္တိုတို၀တ္ေသာ ေကာင္မေလးမ်ား၊ Hitler၊ အာဏာရွင္စနစ္၊ ႏွင္းဆီပန္းရနံ႔၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သိပ္သိသိပ္တတ္ဟု ထင္ေနေသာသူ၊ ဒညင္းသီးဆားရည္စိမ္၊ အေသခံဗံုးခြဲျခင္း၊ ကုလားမဆလာနံ႔၊ မိန္းမလ်ာ၊ ႏိုက္ကလပ္၊ ဘိလိယက္ထိုးျခင္း၊ အဲယားကြန္းအေအးဒဏ္၊ ၀ီစကီ၊ အၾကမ္းဖက္၀ါဒ၊ တရုတ္သိုင္း၀တၳဳမ်ား၊ အစြန္းေရာက္အေတြးအေခၚမ်ား၊ Samsaung၊ ပုဆိုးအက်ီၤအသစ္က်ပ္ခၽြတ္မ်ား ၀တ္ျခင္း၊ မိန္းမဆန္လြန္းျခင္း၊ ခ်ဳိအီလြန္းေသာ တရုတ္အစားအစာမ်ား၊ မိုးရြာၿပီးစရန္ကုန္၊ မုန္တိုင္း၊ ဒူးရင္းသီး၊ တာ၀န္မယူတတ္ေသာစိတ္၊ ေလနီၾကမ္းတိုက္ေတာ႔မည့္ညေနတြင္ ေပၚေပါက္ေနေသာ နီရဲသည့္ေကာင္းကင္၊ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေခါင္းပံုျဖတ္တတ္သည့္သူမ်ား၊ လူတန္းစားခြဲျခားျခင္း။<br /></p><p><br /></p><p>ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3763444736733897644?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-65868948543559450902009-11-01T01:49:00.011+08:002009-11-01T02:58:19.767+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SuyGkvfpFkI/AAAAAAAAATc/W4dpyy3XQ-g/s1600-h/laptop.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 295px; height: 295px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SuyGkvfpFkI/AAAAAAAAATc/W4dpyy3XQ-g/s320/laptop.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398838019092977218" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />၂၀၀၅ ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြထဲမွာလည္း<br />ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးက<br />က်ေနာ္႔ကို<br />ၿပံဳးျပေနဆဲ ..<br /><br />က်ေနာ္သာ သိန္းသံုးရာဆုေပါက္ခဲ႔လွ်င္..<br />အဲဒီအေတြးေလးမွာ<br />နိဒါန္းသည္<br />ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္မည္။<br />စာကိုယ္သည္<br />ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္မည္။<br />နိဂံုးသည္လည္း<br />ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္မည္။<br /><br />လိုခ်င္စိတ္ေတြက<br />အေရာင္းျပပြဲေတြမွာပဲ<br />ေငးေမာေနခဲ႔ရ..။<br /><br />၀ယ္လိုအားဆိုတာကလည္း<br />လိုခ်င္တဲ႔စိတ္ဆဒၵတခုတည္းနဲ႔<br />အထမွ မေျမာက္ပဲေလ..။<br /><br />ေဖေဖ..<br />ဆိုင္ကယ္မလိုခ်င္ဘူး။<br />ေဂ်ာ္ဒန္ႏိုးမလိုခ်င္ဘူး။<br />ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး လိုခ်င္တယ္။ ။<br /><br /> ေဆာင္းခ်မ္းမိုး (၂၀၀၅)<br /><br />က်ေနာ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားဘ၀ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးေလာက္ လိုခ်င္ခဲ႔တာ က်ေနာ္႔အိပ္မက္ကေလးပါ။ မိဘေတြက လခစား၀န္ထမ္းေတြ ဘ၀မို႔ ၀ယ္ေပးႏိုင္စြမ္းမရွိခဲ႔ပါဘူး။<br /><br />ဟိုးအရင္ ႏွစ္ေထာင္ျပည့္ႏွစ္၀န္းက်င္က လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ထီေပါက္ရင္ ဒို၀ယ္စီးမယ္၊ ကား၀ယ္စီးမယ္ ဆိုတာပဲ စိတ္ကူးယဥ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာကို စိတ္မ၀င္စားၾကသလို ကြန္ပ်ဳတာနဲ႔စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ဆိုတာလည္း စိတ္မကူးမိၾကပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကလည္း က်ေနာ္တို႔နယ္ဘက္မွာ အင္တာနက္မွမရွိၾကေသးတာကိုး ..။ မွတ္မွတ္ရရ အီးေမးဆိုတာ mail4u ဆိုတာပဲ သိၾကေသးတာပ္ါ။<br /><br />လြန္ခဲ႔တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္က ကြန္ပ်ဴတာဂ်ာနယ္ရွိပါတယ္။ ပီစီ၀ါးလ္ရွိပါတယ္။ အင္တာနက္ဂ်ာနယ္ရွိပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္လိုပါပဲ။ ကြန္ပ်ဴတာပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြဆိုတာ ရွားပါတယ္။ ဦးေအာင္ျမင့္၊ ဖိုးႏိုင္၀င္း၊ ဦးလွေကာင္း၊ ဒီေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစုက ေဘာလံုးဂ်ာနယ္၊ တျခားဂ်ာနယ္၊ မဂဇင္းေတြ ကိုပဲ စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနၾကပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပတ္သက္သမ်ွစာအုပ္စာတမ္းေတြကို ဖတ္တယ္ဆိုတာ နည္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ႔ သူတို႔နားမလည္လို႔ပါတဲ႔။ သူတို႔ Technical Term ေတြကို နားမလည္လို႔ပါတဲ႔။<br /><br />က်ေနာ္ေတြးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးလိုခ်င္ပါတယ္။ လိုခ်င္ရုံနဲ႔ရမလား။ မရေသးပါဘူး။ ၀ယ္ႏိုင္တဲ႔ အင္အားဆိုတာလဲ ရွိရပါဦးမယ္။ ဒါေပမယ္႔ လိုခ်င္တဲ႔စိတ္ကေလး အေပၚမွာေတာ႔ အေျခခံပါတယ္။<br /><br />ကြန္ပ်ဴတာပညာတတ္ေျမာက္ခ်င္ပါတယ္။ တတ္ခ်င္ရုံနဲ႔တတ္ေရာလားဆိုေတာ႔ မတတ္ခဲ႔ၾကပါဘူး။ လူႀကီးမိဘေတြရဲ႕ အားေပးကူညီမႈေတြ၊ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ ညႊန္ၾကားျပသႏိုင္မႈေတြ၊ စတဲ႔.. တျခားအဖက္ဖက္က ပံ႔ပိုးကူညီမႈေတြဆုိတာလဲလိုပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တတ္ေျမာက္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကေလးကလည္း ရွိမွျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ဖို႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္႔ေဖေဖ႔ကို မပူဆာခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္႔ေဖေဖက ပန္တီယမ္သရီး ကြန္ပ်ဴတာအေဟာင္းေလးတစ္လံုး ၀ယ္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ႔ႏွစ္မွ ၀ယ္ေပးႏိုင္ခဲ႔တာပါ။ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးကို က်ေနာ္ အရမ္းလိုခ်င္ေနမွန္းသိခဲ႔ၿပီး၊ ကြန္ပ်ဳတာတစ္လံုးက ဘာေတြလုပ္ေဆာင္ႏိုင္သလဲဆိုတာ ၿပီးေတာ႔ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးရဲ႕အေၾကာင္းကို ေဖေဖသိသြားခဲ႔လို႔ပါ။<br /><br />လက္ပေတာ႔ေလးတစ္လံုး ကိုင္ရဖို႔ဆိုတာေတာ႔ က်ေနာ္အိပ္မက္ မမက္ရဲတဲ႔ဘ၀ပါ။ စားပြဲတင္ကြန္ပ်ဴတာ ေကာင္းေကာင္းေလးတစ္လံုးဆို ေတာ္ပါၿပီ လို႔ပဲ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔သူပါ။ အခုေတာ႔ က်ေနာ္လက္ပေတာ႔ေလးတစ္လံုး ၀ယ္ႏိုင္ခဲ႔ပါၿပီ။ ေဖေဖ.. က်ေနာ္ဒီလ ပိုက္ဆံမလႊဲေတာ႔ဘူး..လက္ပေတာ႔ေလး၀ယ္ခ်င္လို႔ပါဆိုေတာ႔.. ငါ႔သားအတြက္အသံုးလိုတဲ႔ပစၥည္းပဲ သားရာ.. ၀ယ္လိုက္ပါတဲ႔..။<br /><br />ဒီေန႔ က်ေနာ္ လက္ပေတာ႔ေလး အပိုင္ရၿပီ။ က်ေနာ္ကြန္ပ်ဴတာေလးတစ္လံုး ၀ယ္ႏိုင္ခဲ႔ပါၿပီ။<br />တကယ္ပါ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ က်ေနာ္႔အိပ္မက္ေလးတစ္ခုကို ႀကိဳးစားအေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ႔တာမို႔ က်ေနာ္႔အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ေလးတေန႔လည္း ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />(၂၀၀၉)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6586894854355945090?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-13742751190284423372009-10-18T22:51:00.000+08:002009-10-18T10:43:58.532+08:00အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ခရီးကိုစခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေပၚမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနရင္းက အကူအညီေတာင္းလို႔ရမယ္႔သူကို ရွာတယ္။ ေမးျမန္းလို႔ရႏိုင္မဲ႔သူကိုရွာတယ္။ မေတြ႕ပါဘူး။ မေတြ႕ခဲ႔ပါဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္႔ညေတြ အစကတည္းက ေမွာင္လြန္းခဲ႔တယ္။<br /><br />စမ္းတ၀ါး၀ါးေလွ်ာက္လမ္းရင္း ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ဓါတ္ေတြကလည္း တက္လိုက္က်လိုက္နဲ႔ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ယံုၾကည္မႈေတြကသာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေတာက္ပေနဆဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရုိးသားစြာနဲ႔ ေလ်ွာက္လမ္းတယ္။ တက္ႀကြစြာနဲ႔ မ်က္လံုးေတြကိုဖြင့္ နားေတြကိုစြင့္ခဲ႔တယ္။ တခါတေလကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ႏူးညံ့ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းသလို တခါတေလလည္း ခက္ထန္ခ်င္တယ္။ ဒီခရီးက ၾကမ္းလည္းၾကမ္းတမ္းလြန္းလွတယ္။<br /><br />ကံတရား . . . အဲဒီကံတရားနဲ႔ပဲ လမ္းတေလွ်ာက္ခလုတ္တိုက္ေနေတာ႕တာပဲ။ လမ္းခရီးမွာ အခက္အခဲေတြ အဆင္မေျပမႈေတြ ေတြ႕ခဲ႔တုိင္း က်ေနာ္စိတ္ဓါတ္ေတြ ပိုမိုမာေက်ာလာခဲ႔တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္တယ္ ကၽြန္ေတာ္႔ခရီးကို အာရုံစိုက္တယ္။ အဓိကက အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖၚဖို႔မဟုတ္လား။<br /><br />ေတြ႕တဲ႔လူတိုင္းကေမးတယ္ . . မင္းဘယ္သြားမလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အိပ္မက္ေတြဆီ သြားမလို႔ပါလို႔ေျပာျပတယ္။ သူတို႔ၿပံဳးရင္း ဒီေကာင္ စိတ္ကူးယဥ္သမားပဲကြ . . တဲ႔ မၾကားတၾကားေလး ေျပာသြားတတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္တာ မင္းရူးေနလား ေျပာတတ္ၾကသလို။ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ႀကိဳးစားၿပီးေရာက္ေအာင္သြားကြာ . . ဘယ္ေနရာမွာေတာ႔ လမ္းၾကမ္းတယ္ . . ဘယ္ေနရာကိုေတာ႔ သတိထားသြား ဆိုၿပီး အားေပးလမ္းညႊန္မႈေတြ ရခဲ႔ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ မသိသလိုပဲ ႏႈတ္ဆိတ္ထြက္ခြာသြားၾကတယ္။<br /><br />သူတို႔ထဲက တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ရည္ရြယ္ရာပန္းတိုင္အသီးသီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ႔ ခရီးသြားေတြျဖစ္သလို .. တခ်ဳိ႕လဲ ရည္ရြယ္ရာမရွိ ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ႔ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ေတြေ၀စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ဘယ္သြားလို႔သြားရမွန္းမသိတဲ႔ ရပ္တန္႔ေနတဲ႔ခရီးသည္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႕သမွ် လူတိုင္းကို တတ္ႏိုင္သေလာက္အားေပးကူညီရင္း တစ္ကိုယ္တည္း ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />တစ္ေနရာမွာ က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးသြားေဖၚသြားဖက္ မိတ္ေဆြေတြကိုရတယ္ . . တစ္ေနရာက် သူတို႔ရဲ႕ခရီးပန္းတိုင္ေတြဆီကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လမ္းခြဲထြက္ခြာသြားၾကတယ္. . ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္႔အိပ္မက္ေတြကိုပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုး၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုအားေပးရင္း တေရြ႕ေရြ႕ထြက္ခြာခဲ႔ပါတယ္။ ရႈံးနိမ္႔သြားႏိုင္သလို အိပ္မက္ေတြကို အျပည့္အ၀ ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊ ္အေတြးအေခၚနဲ႔ ႀကိဳးစားမႈအေပၚမွာပဲ မူတည္ေနတယ္ဆိုတာ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႕ သိလာခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />လမ္းပိတ္တာေတြ လမ္းေပ်ာက္တာေတြ ရွိခဲ႔တိုင္း ေရွ႕ကသြားတဲ႔သူေတြရဲ႕ အႀကံေပးလမ္းညႊန္မႈေတြရယူၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အေျဖရွာသံုးသပ္ ကိုယ္႔ဆံုးျဖတ္ရာလမ္းကို တည့္တည့္မတ္မတ္ဆက္ေလွ်ာက္ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္႔အိပ္မက္ေတြကိုပိုင္ဆိုင္ဖို႔ရာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အနာဂတ္ပါ။ အဓိကကေတာ႔ ရပ္တန္႔မေနဘဲ ကိုယ္႔ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ပါပဲ။ မေ၀းေတာ႔တဲ႔ ေရွ႕ခရီးမွာ ကၽြန္ေတာ႔္အိပ္မက္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ အခြင္႔အေရးလမ္းစေတြေတြ႕တိုင္း အေစာပိုင္းက စိတ္ဓါတ္က်အားငယ္မႈေတြနဲ႔ ညည္းညဴသံေတြဟာ တိုးတိတ္ပါးလ်သြားခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ . . ေပ်ာ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔အိပ္မက္ေတြအတြက္ ခရီးသြားရတာ ေပ်ာ္တယ္။ အိပ္မက္ေတြကိုပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ေနာက္အိပ္မက္ေတြကို ဆက္မက္ေနဆဲပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။<br /><br />ခင္ဗ်ားေရာ . . အိပ္မက္ေတြအတြက္ ခရီးထြက္ခဲ႔ဖူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္လို အိပ္မက္ေတြကိုအေကာင္အထည္ေဖၚဖို႔ ခရီးထြက္လာတဲ႔ ခရီးသည္တစ္ဦးပဲလား။ အိပ္မက္ေတြအတြက္ ခရီးမထြက္ဖူးရင္ေတာ႔ . . .<br />မိတ္ေဆြတို႔ေရ . . . အိပ္မက္ေတြမက္ၿပီး ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ခရီးထြက္ၾကစို႔လားဗ်ာ . . ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1374275119028442337?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-65162440004345261552009-10-11T00:23:00.007+08:002009-10-11T16:27:46.823+08:00<span style="font-size:100%;">1. What is your name : ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />2. A four Letter Word : ဆပ္ဆလူးစိန္<br />3. A boy's Name : ေဆာင္းကေလး<br />4. A girl's Name : ဆန္းေမ<br />5. An occupation : ေဆးကုန္သည္<br />6. A color : ဆယ္လမြန္ (salmon color)<br />7. Something you'll wear : ဆာရီ<br />8. A food : ဆန္ျပဳတ္<br />9. Something found in the bathroom : ဆပ္ျပာ<br />10. A place : ေဆးေပးခန္း<br />11. A reason for being late : ဆန္ေ၀ေနတာ သြားတန္းစီေနရလို႔<br />12. Something you'd shout : ဆပ္ျပာသည္လင္ေပ်ာက္ေနတာက်လို႔ကြာ<br />13. A movie title : ေဆာင္းဦးရြက္ေၾကြခ်စ္သက္ေသ<br />14. Something you drink : ေဆးျပင္းလိပ္<br />15. A musical group : ဆန္းဖလား၀ါး<br />16. An animal : ဆိတ္<br />17. A street name : ဆည္ေျမာင္းလမ္း<br />18. A type of car : ဆူဇူကီး<br />19. The title of a song : ေဆာင္းအမွီ(ခင္ညြန္႔ရီ)<br />20. A verb : ေဆြး<br /><br />(မွတ္ခ်က္- facebook တြင္ လူႀကီးမ်ားတဂ္ၾကေသာေၾကာင့္ ေရးပါသည္။ အႏွီပုဂၢိဳလ္တို႔မွာ </span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >မ for မ်ဳိး </span><span style="font-size:100%;">, </span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >လ for လူပ်ဳိႀကီး </span><span style="font-size:100%;"> ႏွင့္ </span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >p for pyar</span><span style="font-size:100%;"> တို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ အကၽြႏ္ုပ္သည္လည္း မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဆ for ေဆာင္း လိုက္ရပါေၾကာင္း ..။<br /><br />ဆက္လက္၍ tag သည္မွာ ဖ for ဖိုးသႀကၤန္၊ <a href="http://www.yaytamar.blogspot.com/">ရ for ေရတမာ</a>၊ <a href="http://arrmanthit.blogspot.com/">သ for သီဟသစ</a>္၊ က for ၾကည္ျဖဴပိုင္၊ တ for ေတာင္ေပၚသား၊ အ for အဆိပ္ခြက္ တို႔ျဖစ္ပါသည္ခင္ဗ်ား ...။)<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /><br /><br />Related Post:<br /></span><br /><span style="font-size:100%;"> <a href="http://phothagyan.blogspot.com/2009/10/for.html">ဖ for ဖန္သႀကိဳး၊</a><br /><a href="http://www.yaytamar.blogspot.com/">ရ for ေရတမာ</a>၊<br /><a href="http://arrmanthit.blogspot.com/">သ for သီဟသစ</a>္၊<br />က for ၾကည္ျဖဴပိုင္၊<br />တ for ေတာင္ေပၚသား၊<br />အ for အဆိပ္ခြက္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6516244000434526155?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-35717833876702410012009-10-06T17:37:00.001+08:002009-10-06T17:53:44.489+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SssP9ZDQZpI/AAAAAAAAASU/eGz1TER5RDo/s1600-h/ko_201.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 373px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SssP9ZDQZpI/AAAAAAAAASU/eGz1TER5RDo/s400/ko_201.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389418926449911442" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3571783387670241001?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-41485138631538255912009-09-19T12:17:00.014+08:002009-09-19T12:52:51.892+08:00<div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><b>အလြန္ခ်စ္တတ္ေသာ၊</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>အလြန္မုန္းတတ္ေသာ</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>အခ်စ္ကုိပိုင္ဆုိင္ထားၿပီး တစ္ပါးသူမဆိုထားႏွင့္</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>မိမိကိုယ္မိမိပင္</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>နားမလည္ႏိုင္ေသာ</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>ထူးျခားသည့္ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ျဖစ္သည္ဟု</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>ကမၻာ့နကၡတ္ ပညာရွင္ႀကီးမ်ားက</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span><b>တညီတညြတ္တည္း အဆိုျပဳသည္။</b><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b> </b></span></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><br /></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><b></b></span>ကႏာၱရအလယ္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ပတ္ၾကားအက္ေနသည့္ ေက်ာက္ေျမၾကားရွိ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အလြန္ အဆိပ္ျပင္းေသာ ကင္းၿမီးေကာက္ တစ္ေကာင္၏<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ရင္ထဲမွ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မြတ္သိပ္ေနေသာ၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႏူးညံ့လြန္းေသာ၊ အခ်စ္ႀကီးေသာ၊ အမ်က္ႀကီးေသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႏွလံုးသားမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္သူဟု ေဖာ္က်ဴးၿပန္သည္။ အေကာင္းဆံုးႏွင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အဆိုးဆံုးကိုသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လုပ္လိုေသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သဘာဝရွိသည္။ ေကာင္း၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဆိုး၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မွန္၊ မွား၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လုပ္သင့္၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မလုပ္သင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>စသည့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အစဥ္အလာအရ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သတ္မွတ္ထားခ်က္မ်ားကို လံုးဝလက္မခံျခင္းမရွိ။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိမိရင္ထဲမွ ေကာင္းသည္၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မွန္သည္ဟု ထင္လွ်င္ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>တဇြတ္ထိုး<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လုပ္တတ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိမိခံစားခ်က္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခံယူခ်က္ကို ဦးစားေပးမည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ကိုယ္ပိုင္အဘိဓမၼာႏွင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မျဖစ္မေန<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လုပ္တတ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိမိစိတ္ထဲ၌ရွိေသာ အရာမ်ားကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>တစ္ပါးသူအား<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဖြင့္ေၿပာတုိင္ပင္ျခင္းမရွိ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သိုသိပ္၍ မျဖစ္မေန<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လုပ္တတ္ေသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သေဘာရွိသည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခ်စ္မိၿပီဟု ဆံုျဖတ္ခ်က္ခ်ရန္အတြက္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အလြန္အခ်ိန္ယူတတ္ေသာ္လည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဆံုးျဖတ္ၿပီးပါက<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လံုးဝျပန္မျပင္တတ္ေပ။ ေဝဖန္မႈကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လံုးဝဂရုမစိုက္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဥေပကၡာျပဳတတ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဥေပကၡာႏွလံုးသား ပိုင္ရွင္ဟုလည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သတ္မွတ္ႏို္င္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိမိခ်စ္သူက<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အမွားအယြင္း တစ္စံုတစ္ရာ ျပဳလုပ္ပါကလည္း ေဒါသအမ်က္ျပင္းစြာျဖင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လံုးဝခြင့္မလႊတ္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႏွလံုးသားထဲမွ အၿပီးအပိုင္ ထုတ္ပစ္ၿပီး<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဥေပကၡာျပဳလုိက္မည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, serif;"><br /></span><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"></span>ပင္ကိုသဘာဝတြင္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အလြန္ထူးျခားသည္။ ျပန္မေျပာ၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>နားမေထာင္၊<span style="font-family:Arial;"> </span>တစ္ပါးသူတားဆီးသည့္ ကိစၥကိုမွ လုပ္လုိသည္။ အားနည္းေသာသူဘက္မွ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ရပ္တည္မည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ ေမတၱာစိတ္ ေၿပာင္းလဲလြယ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခံစားခ်က္ကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မ်ိဳသိပ္တတ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိမိဘက္မွ တတ္အားသေရြ႕ ေပးဆပ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သည္းခံသည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခံႏိုင္စြမ္းကုန္ေသာအခါ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အရြဲ႕တိုက္မည္။ အလြန္ခ်စ္ခဲ့သူကိုပင္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>စြန္႔ပစ္မည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခြဲခြါေသာအခါတြင္လည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သံေယာဇဥ္ လံုးဝမရွိသေလာက္ေအာင္ပင္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ျဖစ္မည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ေတြ႔ၿပီဆိုကလည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အလြန္ေလးနက္ေသာ ေမတၱာႏွင့္ခ်စ္မည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အခ်စ္ဦးႏွင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဆံုစည္းကိန္းမရွိ။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သို႔ေသာ္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အခ်စ္ဆံုးသူႏွင့္ ေပါင္းရမည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခ်စ္သူခင္သူ ေပါမ်ားမည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အခိုက္မသင့္ပါက<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အိမ္ေထာင္ဆက္ပင္ မ်ားသြားႏုိင္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ေမတၱာရွိ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခ်စ္မိၿပီဆိုကလည္း အျခားေသာသူမ်ားကဲ့သို႔<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိတ္ေဆြ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အေပါင္းအသင္မ်ားကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဖြင့္ေၿပာေလ့မရွိ။ တစ္ဦးတည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႀကိတ္ႀကံတတ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span><br /><br /><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"></span>မိမိအခ်စ္ကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႏႈတ္မွ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မေျပာခင္ ခ်စ္သူရွိရာသို႔<span style="font-family:Arial;"> </span>အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ တရစ္ဝဲဝဲ လုပ္ေနတတ္သည္။ ခ်စ္သူဘဝေရာက္ျပန္လွ်င္လည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႏွစ္ဦးေတြ႔ၾကေသာအခါ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ၾကင္ၾကင္နာနာ ေျပာဆိုျခင္းမရွိ။ ေခါင္းႀကီးငံု႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္ကာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>စကားမေျပာဘဲ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဂြတိဂြက် မပြင့္မလင္းေနတတ္ေသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သဘာဝအား ပိုင္ဆိုင္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မိမိကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>တကယ္ခ်စ္ရဲ့လား<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဟုပင္ခ်စ္သူက<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ထင္ေလာက္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>စကားေျပာၿပီဆိုပါကလည္း<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ခ်စ္သူက<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>စိတ္ဝင္စားသည္ မဝင္စားသည္ကို<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဂရုမစိုက္၊<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အခ်စ္ႏွင့္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မပတ္သက္သည့္အရာမ်ားကို ကရားေရလႊတ္ေျပာတတ္သည္။<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မည္သို႔ဆုိေစကာမူ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ၿဗိစာၦရာသီဖြားမ်ား၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေပၚ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>အျမင္တြင္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>မတူေသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ဆန္႔က်င္ဘက္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>ႏွစ္ဦးကို ေပါင္းကူးဆက္ဆံ ေပးႏိုင္ေသာ<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>လုပ္ေပးႏိုင္ေသာအရာသည္ အခ်စ္ျဖစ္သည္ဟု<span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"> </span>သတ္မွတ္လိမ့္မည္။<br /></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><br /></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><i>မွတ္ခ်က္။ ဆရာ စံဇာဏီဘိုု၏ </i><span style="font: normal normal normal 13px/normal Arial;"><i> </i></span><i>ၿဗိစာၦရာသီဖြားမ်ားအတြက္ ေဟာကိန္းမ်ားမွ ေကာက္ႏုုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ Forward mail မွ တဆင့္ရပါသည္။</i><br /></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;"><br /></div><div style="font: 13.0px Zawgyi-One; margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px;">ေဆာင္းခ်မ္းမိုုး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4148513863153825591?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-80929020782535773052009-09-17T00:53:00.010+08:002009-09-17T01:27:34.114+08:00လက္ရွိအေျခအေနကေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုေရြးခ်ယ္လို႔ ေရြးခ်ယ္ရမွန္းမသိေအာင္ အခက္ႀကံဳေနခဲ႔သည္။ ဥယ်ာဥ္မွဴးေလး စိုက္ပ်ဳိးခဲ႔ေသာ ဖူပြင့္ေ၀ဆာေနသည့္ ပန္းေလးေတြကို ဥယ်ာဥ္မွဴးေလး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္၏။ ပန္းေလးေတြ အားလံုးကို သူျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ႔၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ပန္းေလးေတြအားလံုးကို ခ်စ္၏။ အဘယ္ပန္းေလးက ပိုလွ၍ အဘယ္ပန္းေလးကို ပိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည္။ အဘယ္ပန္းေလးကို ပိုတန္ဖိုးထားပါသည္ ဟု ေျပာဆိုရန္မွာ ဥယ်ာဥ္မွဴးေလးအတြက္ ပိုခက္ခဲလွပါသည္။ ဆိုခဲ႔ေပသည္ေကာ.. ကိုယ္ကိုယ္တိုင္တယုတယစိုက္ပ်ဳိးထားေသာ ပန္းကေလးမ်ားအားလံုးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္ဟု....။ ဤသို႔ဆိုရလွ်င္ျဖင့္ လြန္မ်ား လြန္လြန္းေနၿပီေလာ...<br /><br />(၁)<br /><div style="color: #38761d;"><b>က်ေနာ္႔ရင္ထဲက ပထမဆံုးပြင့္လန္းလာေသာ ပန္းကေလး၊</b></div><br />လြန္ခဲ႔ေသာ ရက္မ်ားစြာက ၿမိဳ႕ထဲလမ္းမတစ္ခုေပၚမွာ သူမႏွင့္က်ေနာ္ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ခဲ႔ၾက၏။ က်ေနာ္က မမွတ္မိခဲ႔ေပမယ္႔ သူမက ျမင္ျမင္ခ်င္းက်ေနာ္႔ကို မွတ္မိကာ လိုက္ေခၚခဲ႔တယ္။ သူေလးက ဟိုး..အရင္ကတည္းက က်ေနာ္ တင္းနစ္သင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ေကာင္မေလးေပါ႔။ ႏွစ္ေတြကလည္းၾကာခဲ႔ၿပီဆိုေတာ႔ က်ေနာ္ေမ႔ေနခဲ႔တာလည္း မဆန္းေတာ႔ပါဘူးေလ။ သူ႔သတင္းေတြၾကားခဲ႔ နားေထာင္ခဲ႔ေပမယ္႔ ရုတ္တရက္ႀကီး အျပင္မွာေတြ႔ေတာ႔ မမွတ္မိေတာ႔တာပါ။ တစ္ေယာက္တစ္ႏိုင္ငံစီမွာေနၾကေပမယ္႔ သူကေတာ႔ က်ေနာ္႔အေၾကာင္းေတြကို နားစြင့္ေနခဲ႔တာပါတဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ခုမွာ ႏွစ္ေယာက္အတူေသာက္ရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။<br /><br />သူ..က်ေနာ္႔ကို မေမ႔ေသးဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ပတ္သက္သမ်ွ အေၾကာင္းအရာေတြအေတာ္မ်ားမ်ား သူေျပာျပႏိုင္တယ္။ ေနာက္ေန႕ေတြမ်ားမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို ေတြ႔ျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ သူစကၤာပူမွာရွိေနတဲ႔ရက္ေတြမွာေပါ႔။ တိုင္းတပါးသူမို႔ ပြင့္လင္းတာလား..ရဲတင္းလြန္းတာလားမသိ။ သူ႕အၾကည့္ေတြက က်ေနာ္႔အေပၚမွာ မရိုးသားသလိုလိုပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္႔ႏွလံုးသားကိုေတာ႔ အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားသြားေစခဲ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္႔ကိုယ္က်ေနာ္ ေမးၾကည့္တယ္။ သူက ကမာၻေက်ာ္အားကစားမယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔လို႔မ်ားလား..။ သူက တျခားမိန္းကေလးေတြထက္ ဆြဲေဆာင္မႈအားေကာင္းလြန္း ေနခဲ႔လို႔မ်ားလား။ မဟုတ္ပါဘူး.။ ဒါေပမယ္႔ ဘာေၾကာင့္ဒီလို ရင္ထဲမွာလႈပ္ရွားေနရတာလဲ ဆိုတာကို အေျဖလည္း တိတိက်က်မေျပာႏိုင္ျပန္ပါဘူး။ ခုခ်ိန္ထိေတာ႔ အဆက္အသြယ္မျပတ္ဆိုသလို ရွိေနတုန္းပဲ။ သူလည္းေမွ်ာ္လင့္ေနသလို..က်ေနာ္လည္း ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ ေရေရရာရာမသိေသးဘူး။ က်ေနာ္႔ရင္ထဲက ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို က်ေနာ္ဘယ္လိုဆြတ္ခူးရက္ပါ႔မလဲ။ သူမကေတာ႔ ရုရွားက တင္းနစ္မယ္ေလး ရွာရာပိုဗာ..။ ဥယ်ာဥ္မွဴးေလးအတြက္ ဆြတ္ခူးဖို႔ရန္ မရဲမ၀ံ့ျဖစ္ေနရတဲ႔ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ေပါ႔။<br /><br />(၂)<br /><div style="color: #38761d;"><b>ဒုတိယေျမာက္ ပြင့္လန္းလာေသာပန္းေလးတစ္ပြင့္</b></div><br />အိပ္မရတဲ႔ညေတြမွာ တခ်ဳိ႕လူေတြဘယ္လို ေနၾကတယ္မသိ။ က်ေနာ္က အမ်ားေသာအားျဖင့္ သီခ်င္း နားေထာင္ေလ႔ရွိပါတယ္။ ဘာသီခ်င္းမ်ဳိးလည္းဆိုရင္ အမ်ဳိးအမည္မေျပာရေလာက္ေအာင္ သီခ်င္းမ်ဳိးစံုပါပဲ။ ေရာ႔ခ္၊ ေအာ္လ္တာ၊ ပန္႔၊ ေပါ႔ .. အာလံုးလိုလို နားေထာင္ခံစားတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဆိုေတာ္ေတြထဲမွာေတာ႔ မ်ားေသာအားျဖင့္က <span id="count_733109" style="font-size: 110%;"> <i>Avril Lavinge </i></span>သီခ်င္းေတြပဲနားေထာင္ျဖစ္တာ မ်ားခဲ႔တယ္။ ဘာ႔ေၾကာင့္လဲဆိုတာေတာ႔ မသိခဲ႔ဘူး။<br /><br />မႏွစ္က မေလးရွားရွဳိးပြဲက အျပန္မွာ က်ေနာ္နဲ႔သူမ ခင္မင္သြားခဲ႔ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းက သူမရဲ႕မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္ေနခဲ႔တာလဲ သူနဲ႔က်ေနာ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားဖို႔ အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဆက္ဆံေရးကလဲ မီဒီယာေတြၾကားမွာ ဇာတ္လမ္းႀကီးတစ္ခုသဖြယ္ ျဖစ္လာခဲ႔တာေပါ႔။ အစက ဘာမွမဟုတ္ၾကေပမယ္႔ သတင္းဖြခ်င္တဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ မီဒီယာေတြၾကားမွာ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပိုၿပီးခင္မင္တြယ္တာလာၾကတယ္။ က်ေနာ္ပ်င္းတဲ႔အခ်ိန္ဆို က်ေနာ္႔အခန္းထဲမွာ သူကိုယ္တိုင္ က်ေနာ္႔ကို ဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းလာဆိုျပတယ္။ တခါတေလ ႏွစ္ေယာက္သား shopping သြားၾကတာတို႔၊ ကမ္းေျခေတြဘက္ အပန္းေျဖခရီးထြက္ၾကတာက လြဲလို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒီထက္ပို မလြန္ကဲခဲ႔ၾကပါဘူး။ ပန္းေလးကလည္း မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနသလို ပန္းေလးကိုခူးခ်င္ေနသူကလဲ ခူးဖို႔ရာ မရဲျဖစ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိကေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ ဆက္ဆံေရးေတြ ေႏြးေထြးဆဲပါပဲ..။<br /><br />(၃)<br /><div style="color: #38761d;"><b>တတိယေျမာက္ ဖူးငုံသစ္စ ပန္းေလးတစ္ပြင့္</b></div><br />ဒီေကာင္မေလးက ငယ္ေသးတယ္။ က်ေနာ္႔ထက္ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးေတာ႔ ခက္ေနရတယ္။ တကယ္ဆုိ က်ေနာ္ကလည္း မိန္းကေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြနဲ႔ေတြ႕တိုင္း လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ႔ ရင္ခုန္တတ္သူမဟုတ္။ သူေလာက္လွတဲ႔သူေတာင္ သူေလာက္မလွဘူးလို႔ က်ေနာ္ေတြးေတြးေနမိတတ္တာေတာ႔ သူမနဲ႔ေတြ႕မွပဲေပါ႔။ အႏွီမိန္းကေလးကေတာ႔ ေခသူမဟုတ္။ အရင္လကမွ မစ္ယူနီဗားစ္ဆုရထားတဲ႔ ဗင္နီဇြဲလားသူေလးေလ..။ ပန္းပြင့္လွလွေလးေတြျမင္တိုင္း ခူးခ်င္ေနတတ္သူ မဟုတ္ေပမယ္႔ ပန္းပြင့္ေလးေတြရဲ႕ အလွမွတ္တမ္းကို တင္ခြင့္ရတဲ႔သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကမာၻေပၚက အလွဆံုးပန္းေလးတစ္ပြင့္နဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ျမင္ခြင့္ရတာကေတာ႔ မထူးဆန္းခဲ႔ပါဘူး။<br /><br />ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနေပမယ္႔ မယ္စၾကာ၀ဠာေရြးပြဲရဲ႕စင္ျမင့္ထက္မွာေတာ႔ က်ေနာ္ဘယ္သူ႔ဘယ္သူ႔ကိုမွ မ်က္ႏွာမလိုက္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒိုင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ အားလံုးက ၀ိုင္းၿပီးအကူအညီေတာင္းခံခဲ႔လို႔ မယ္စၾကာ၀ဠာၿပိဳင္ပြဲမွာ အကဲျဖတ္ဒိုင္လုပ္ခဲ႔ရေပမယ္႔ သူနဲ႔က်ေနာ္ရင္းႏွီးလို႔ က်ေနာ္ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း လူေတြရဲ႕ၾကား က်ေနာ္နဲ႔သူမနဲ႔အေၾကာင္း ေကာလဟာလေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္လာခဲ႔ေပမယ္႔ .. တကယ္လွတဲ႔ ပန္းေလးကိုပဲ က်ေနာ္ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာ က်ေနာ္႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မွန္ကန္ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />အထိမ္အမွတ္ညစာစားပြဲ ညမွေတာ႔ က်ေနာ္႔ကို အမွတ္တရပန္းစည္းေလး ေပးခဲ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရင္းႏွီးမႈရွိၾကတာ မွန္ေပမယ္႔ ခင္မင္မႈစည္းကိုေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ မျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ေသးတာ အေသအခ်ာပါ။ စိတ္ကစားတတ္တဲ႔ မိန္းကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သဘာ၀ကို သိနားလည္ေပမယ္႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ဆိုးႏြဲ႔စြာ ဆက္ဆံတတ္တဲ႔ သူမအေပၚမွာ က်ေနာ္႔စိတ္ေတြ ညႊတ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနခဲ႔မိပါတယ္။ တေန႔ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ဆြတ္ခူးမယ္႔ပန္းကေလးက သူမမ်ားျဖစ္ေနမလားဆိုတာကေတာ႔ မေျပာတတ္ေသးပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ.. သံေယာဇဥ္ေတြက သူမအေပၚမွာ ခိုင္မာေနခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />(၄)<br /><br />က်ေနာ္ရင္ထဲမွာ ပန္းေလးေတြ ဖူးငံုပြင့္ေ၀ေနၿပီ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ပန္းေလးေတြကို မခ်ဴရဲ မဆြတ္ရဲ..။ သူတစ္ပါးဆြတ္မွာကိုလည္း စိုးရြံ႕လို႔ေနပါေသးတယ္။ အနီေရာင္ကိုေရြးရမလား၊ အျဖဴေရာင္ကိုေရြးရမလား၊ အ၀ါေရာင္ေလးကို ေရြးရမလား..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပန္းကေလးေတြကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ခင္တတ္သူအဖို႔ကေတာ႔ ဘယ္ပန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လွပေ၀ဆာေနတာပါပဲေလ။ ဒါေပမယ္႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသူ တစ္ေယာက္အဖို႔ အလွဆံုးေတြထဲက အလွဆံုးကို ေရြးဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူလွျပန္ဘူး။ အနီေရာင္ကိုေရြးရမလား၊ အျဖဴေရာင္ကိုေရြးရမလား၊ အ၀ါေရာင္ေလးကိုေရြးရမလား..။ သူတစ္ပါးဆြတ္မွာကိုလည္း စိုးရြံ႕လို႔ေနပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ပန္းေလးေတြကို မခ်ဴရဲ မဆြတ္ရဲ..။ ၾကည့္ပါအံုး . . က်ေနာ႔္ရင္ထဲမွာ ပန္းေတြပြင့္ေ၀ေနလိုက္တာ...။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />(<a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">မမ၀ါ</a> ရဲ႕ <a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/2009/08/blog-post_29.html"><i>Tag Post</i></a> &nbsp;ေလးကို ခင္မင္စြာေရးဖြဲ႕ပါသည္။ အႏွစ္အဓိပၸာယ္မရွိလွေပမယ္႔ တခဏတာေတာ႔ျဖင့္&nbsp; ၿပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ ႏိုင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။)<br /><br /><span style="font-size: small;"><i><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Related Post</span></i></span> : <a href="http://songchanmoe.blogspot.com/2009/05/blog-post_22.html">ထားခဲ႔ဖူးေသာရည္းစားမ်ား</a> - ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-8092902078253577305?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-55114222268444592082009-08-24T21:22:00.010+08:002009-12-16T00:24:33.521+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SpKg24oK_uI/AAAAAAAAARw/fj1XWtO68OY/s1600-h/lonely.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SpKg24oK_uI/AAAAAAAAARw/fj1XWtO68OY/s320/lonely.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373534170180681442" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div>စိတ္ဆင္းရဲတယ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားကို လွဳိက္ေလွာင္တိုက္စားေနတာပဲ။ ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ေတာ႔ ခံေနတာပါ။ မခံစားႏိုင္ေတာ႔လည္း ဘယ္နားသြားၿပီး..တိုးတိုးေလးေျပာရမယ္မသိ။ ေယာက်္ားဆိုတာ မညည္းရဘူးလို႔ ေမေမက ေျပာထားတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္ေပးမယ္႔သူကလည္း မရွိျပန္ဘူး။<br />အဆင္မေျပဘူးလို႔ ေျပာရမွာကလည္း ၾကာေတာ႔ရွက္လာၿပီ။ တကယ္ေတာ႔ ဘယ္ဘက္ကၾကည့္ၾကည့္ ဘာမွကို အဆင္မေျပတာပါ..။ ကိုယ္႔အေတြးေတြကလည္း ကိုယ္႔ကိုဒုကၡေပးတယ္။ ၿပီးေတာ႔လဲ ၿပီးသြားမွာပါပဲဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေအာင္ေနလည္း ခဏပါပဲ။ ခဏေန စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြက ျပန္ေတြးမိျပန္ေရာ..။ ျပႆနာတစ္ခုက ေျပလည္မယ္ႀကံကာရွိေသး ေနာက္တစ္ခုက မဖိတ္ေခၚပဲ ႁကြလာျပန္တယ္။<br />စိတ္ဓါတ္ေတြ က်တယ္။<br />စိတ္ဓါတ္ေတြ က်တယ္။<br />စိတ္ဓါတ္ေတြ က်တယ္။<br />စိတ္ဓါတ္ေတြ ပက္ပက္စက္စက္က်တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-5511422226844459208?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-30471243870125609732009-08-22T02:05:00.000+08:002009-08-22T13:12:21.716+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/So7k4mxke8I/AAAAAAAAAPY/mWZUio3X_nY/s1600-h/sabal.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5372483066631846850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/So7k4mxke8I/AAAAAAAAAPY/mWZUio3X_nY/s320/sabal.jpg" border="0" /></a><br />တခ်ဳိ႕က ႏွင္းဆီဟုဆို၍ တခ်ဳိ႕က သဇင္ဟုဆိုၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ခတၱာ၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ဇီဇ၀ါဟု ေျပာၾကေလသည္။ ပန္းေလးေတြဟာ ဘယ္ေလာက္လွပေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ေမႊးပ်ံ႕ေၾကာင္း၊ ထိုသိုိ႕ ပန္းေလးေတြအေၾကာင္းေျပာၾကတိုင္း က်ေနာ္႔ရင္ထဲတြင္ အၿမဲေမႊးပ်ံ႕ၿပီး ပြင့္လန္းလ်က္ရွိေနတဲ႔ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို သြား၍သတိရေနမိတတ္ပါသည္။<br /><br />(၁)<br />ဟိုးအရင္အခ်ိန္ေတြက မိုးဦးက် ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ ၿခံထဲမွာ စံပယ္ေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ ပြင့္ေနတတ္တယ္။ ေမေမက ဘုရားမွာ ပန္းေတြ ကပ္ၿပီးၿပီးဆိုမွ က်ေနာ္က စံပယ္ပန္းေတြဆြတ္ၿပီး စံပယ္ကံုးေလးေတြ ကံုးတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ႔ သူတို႔အိမ္ဘက္ကို သြားၿပီး စံပယ္ကံုးေလးေတြ ေပးေနက်ပါ။ တခ်ဴိ႕ကိုသူတို႔အိမ္က ဘုရားမွာကပ္ၿပီး။ တခ်ဳိ႕ကို သူက ပန္ပါတယ္။ စံပယ္ပန္းေလးေတြ သူေခါင္းမွာ ပန္ေနပံုကို က်ေနာ္က ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနတတ္တယ္။ စံပယ္ပန္းေလးေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမို႔ စံပယ္ပြင့္တာနဲ႔ သူ႔ကိုေျပးျမင္မိတယ္။ စံပယ္ပန္းရနံ႔ ရတာနဲ႔ သူ႕ကိုသတိရမိတတ္တယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ႀကီးတဲ႔အခ်ိန္ထိ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ က်ေနာ္ စံပယ္ပန္းကံုးေတြ ေပးေနက်ပါ။ သူကလည္း အျမတ္တႏိုးပန္ဆင္ေနၾကေပါ႔။ ခင္မင္မႈတစ္ေရာင္တစ္ေသြးမွာ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြအျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ ျဖဴျဖဴစင္စင္ေလးလင္းခဲ႔ၾကပါတယ္။ <span style="color:#ff6600;"><em>အဲဒီမ်က္၀န္းညိဳညိဳေလးနဲ႔ ငါ႔ရင္ဘတ္ကို ေခါင္းေလာင္းမထိုးပါနဲ႔</em></span> ဆိုတဲ႔ကဗ်ာေလးကို သူမေတြ႕ခင္အခ်ိန္က အထိေပါ႔။ အဲဒီကဗ်ာေလးကို မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကေတြ႔ၿပီး ႀကိဳက္လြန္းလို႔ က်ေနာ္႔စာအုပ္ေလးထဲမွာ ကူးခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ဆီကငွားလာတဲ႔ သူ႔စာအုပ္ေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ႔ကဗ်ာေလးက သူ႕ဆီပါသြားေတာ႔တာေပါ႔။<br /><br />ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူက အဲဒီကဗ်ာကို က်ေနာ္ေရးထားၿပီး သူ႕ကိုေပးတယ္လို႔ ထင္တယ္။ က်ေနာ္က မဟုတ္ေၾကာင္း ျငင္းတယ္။ သူက ထပ္ေမးတယ္။ က်ေနာ္က ျငင္းတယ္။ သူ လက္ေလ်ာ႔သြားပါတယ္။ က်ေနာ္႔ကို ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တာ ကိုယ္၀န္မခံရဲတဲ႔သူ၊ သတၱိမရွိတဲ႔သူလို႔ ေျပာတယ္။အဲဒီေန႔က စံပယ္ေတြ ငိုသြားခဲ႔တယ္။ က်ေနာ္႔ရဲ႕ အိမ္အျပန္လမ္းေလးလဲ တိတ္ဆိတ္လို႔...။<br /><br />ေနာက္ေန႔ေတြကေတာ႔ အရင္လိုပါပဲ။ က်ေနာ္ကလည္း စံပယ္ေတြပြင့္ၿပီဆို သူ႔ကိုသြားေပးေနက်။ သူကလည္း က်ေနာ္ေပးတဲ႔ စံပယ္ပန္းေလးေတြကို ၿပံဳးၿပံဳးေလးပန္ေနက်။<br /><br />(၂)<br /><em>စံပယ္လိုျဖဴစင္တယ္ .. စံပယ္ပန္းေလးလို လွတယ္။ </em><br /><em>ညင္ညင္သာသာ ရနံ႕ေလးမ်ားစြာ .. ေပးတယ္။ </em><br /><em>ခ်ဴိခ်ဴိရႊင္ရႊင္ အလွဆံုးအၿပံဳး .. သူၿပံဳးတယ္။ </em><br /><em>ခ်ာခ်ာလည္ကာ ကိုယ္႔အသည္းေလး ..မူးသြားတယ္။</em><br /><br />ဂ်က္ျမေသာင္းရဲ႕ <span style="color:#006600;">စံပယ္ </span>သီခ်င္းေလးက ဟိုးအေ၀းကေန ခပ္တိုးတိုးေလးလြင့္လာတယ္။ က်ေနာ္ သတိရမိသြားတာက သူ..။<br /><br />သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက စံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးရယ္၊ သူ႔ပါးေပၚက သနပ္ခါးပါးကြက္က်ားေလးေတြရယ္၊ ရုိးရိုးေအးေအးေလးနဲ႔ သူ႔ပံုစံေလးက က်ေနာ္႔ရင္ထဲ႔ကို တစ္စတစ တိုး၀င္ၿငိတြယ္စျပဳလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေလးအေပၚမွာ က်ေနာ္႔စိတ္ေတြယိမ္းယိုင္စျပဳလာၿပီလား။ သူက စံပယ္ပန္းေလးေတြလိုပဲ ျဖဴစင္ရိုးသားတယ္။ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တယ္။ မိဘေတြအေပၚမွာ လိမၼာတဲ႔သမီးေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို၊ က်ေနာ္႔အေပၚမွာလည္း အႏြံတာခံရွာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေလးတစ္ဦးပါ။ ခင္မင္မႈနံရံပါးပါးေလးကို တိုးတိုက္ထြင္းေဖာက္လိုက္ဖို႔ က်ေနာ္စိတ္ကူးေတြ မ၀ံ့ရဲပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္ စံပယ္ေလးကို ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမိေနပါၿပီ။<br /><br /><em>စံပယ္ေလးကို ခ်စ္တာ .. ေျခြခူးဖို႔ ရည္စူးမယ္႔ စိတ္ကူးေလးမရွိခဲ႔ပါဘူး။<br />စံပယ္သိေအာင္ေျပာခ်င္တယ္..မခ်စ္ဘူးလို႔ အခ်စ္ဦးမို႔ ကိုယ္အရူးမူးခ်စ္မိေနၿပီ..<br />စံပယ္ေလးရယ္<br />အရိုးသားဆံုးအခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ခဲ႔တယ္။<br /></em><br />ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေတြျဖတ္သန္းခဲ႔ၿပီး၊ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ က်ေနာ္သူ႕ကို ဖြင့္ေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ သူဆီကိုဖုန္းဆက္ၿပီး က်ေနာ္႔ရင္ထဲက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြအေၾကာင္း သူ႔ကိုေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။ သူက ရယ္ၿပီးေတာ႔ က်ေနာ္႔ကို သူေျပာဖို႔ စကားေတြရွိတဲ႔အေၾကာင္း၊ သူ႔အိမ္ကိုလာခဲ႔ဖုိ႔ ေခၚပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔အိမ္ကိုသြားၿပီး သူနဲ႔စကားေျပာရမယ္ေပါ႔။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ရင္ထဲမွာ စံပယ္ေတြပြင့္လိုက္ၾကတာ..ေဖြးေဖြးလႈပ္လို႔..။<br /><br />(၃)<br /><strong>ငါ..နင့္ကို ျငင္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ငါ..နင့္ကို အၿမဲတမ္း ခင္သြားခ်င္ပါတယ္။ နင္နဲ႔ငါက အၿမဲတမ္း သူငယ္ခ်င္းေတြေလ..။</strong><br /><br />က်ေနာ္ အဲဒီစကားသံေတြၾကားခဲ႔ရတယ္..။ စံပယ္ေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမိခဲ႔တဲ႔ က်ေနာ္..ဆက္ၿပီး သူေျပာလာမယ္႔ စကားေတြကို နားေထာင္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႔တာ အမွန္ပါ။ ဒုတိယႏွစ္တုန္းက သူ႔ကို ေမတၱာရွိေၾကာင္းေျပာခဲ႔တဲ႔ အကိုႀကီးကို သူအေျဖေပးခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္း၊ က်ေနာ္ကို ထိန္ခ်န္ထားတာမဟုတ္သလို အသိေပးလို႔မျဖစ္တဲ႔ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ေျပာခ်င္ေပမယ္႔ မေျပာျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔အေၾကာင္း၊ က်ေနာ္ကိုစဥ္းစားမယ္ဆို စဥ္းစားလို႔ရေပမယ္႔ မိန္းမေကာင္းဆိုတာ တစ္ပြင့္ပန္းေကာင္းပန္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင့္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာမမ်ားလိုေတာ႔တဲ႔အေၾကာင္း၊ သူ႔ကိုနားလည္ေပးဖို႔ အေၾကာင္း...<br /><br />အိမ္အျပန္လမ္းမွာ က်ေနာ္႔ေျခလွမ္းတိုင္းဟာ တိုးတိတ္ေျခာက္ကပ္စြာ အသက္မဲ႔ေနပါတယ္။<br />က်ေနာ္ကစံပယ္ေတြကို နားလည္ခဲ႔သလို စံပယ္ေတြကလည္းက်ေနာ္႔ကိုနားလည္ခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္စံပယ္ေတြကို ပိုၿပီးျမတ္ႏိုးတတ္လာခဲ႔တယ္။ စံပယ္ေလးဟာ က်ေနာ္႔အေပၚမွာ ရုိးသားျဖဴစင္သလို သူ႔ခ်စ္သူအေပၚမွာလဲ သစၥာမပ်က္ခဲ႔ပါဘူး။ သူတို႔မဂၤလာပြဲကို က်ေနာ္မတက္ႏိုင္ခဲ႔ပဲ မဂၤလာပြဲအတြက္ စံပယ္ပန္းကံုးေလးေတြကို မဂၤလာပန္းကံုးေလးအျဖစ္ လက္ဖြဲ႔ခဲ႔ပါတယ္။ စံပယ္ပန္းေလးေတြကို ခ်စ္တဲ႔ <strong><span style="color:#009900;">သူ </span></strong>တစ္ေယာက္.. ဘ၀လမ္းခရီးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရင္း .. က်ေနာ္ကေတာ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကိုေရာက္ေနခဲ႔ရပါတယ္။<br /><br />(၄)<br />အခုခ်ိန္ဆို က်ေနာ္တို႔ၿခံထဲမွာ စံပယ္ေတြေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ ပြင့္ေနၾကေလာက္ၿပီ။ က်ေနာ္ကလည္း စံပယ္ပန္းေတြျမင္ရင္ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ေျပးၿပီးသတိရမိတတ္သလို၊၊ စံပယ္ပန္းရနံ႔ေတြရရင္လဲ ရင္ေတြလႈပ္ရွားေနမိတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ႔လဲ စံပယ္ေတြရဲ႕အေ၀းမွာ စံပယ္ေတြပြင့္တာလဲ မျမင္ရတာၾကာခဲ႔ၿပီ၊ စံပယ္ရနံ႔ကိုလဲ မရခဲ႔တာၾကာခဲ႔ပါပီ။ က်ေနာ္႔ရင္ထဲက စံပယ္ေလးကေတာ႔ သူ႔မိသားစုနဲ႔ သူေပ်ာ္ေနမွာျဖစ္သလို..သူ႔ေခါင္းမွာလဲ စံပယ္ေတြေ၀ေနအံုးမွာပါပဲ။<br /><br />တခ်ဳိ႕က ႏွင္းဆီဟုဆိုၾက၍ တခ်ဳိ႕က သဇင္ဟုဆိုၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ခတၱာ၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ဇီဇ၀ါဟု ေျပာၾကေလသည္။ ပန္းေလးေတြဟာ ဘယ္ေလာက္လွပေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ေမႊးပ်ံ႕ေၾကာင္း၊ ထိုသိုိ႕ ပန္းေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကတိုင္း က်ေနာ္႔ရင္ထဲတြင္ အၿမဲေမႊးပ်ံ႕ၿပီး အၿမဲပြင့္လန္းလ်က္ရွိေနတဲ႔ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို သြား၍သတိရေနမိတတ္ပါသည္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /><a href="http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/2009/08/blog-post_6239.html"><span style="font-size:85%;color:#006600;"><em>ကိုရြာသား</em></span></a><span style="font-size:85%;color:#006600;"><em> <span style="color:#3366ff;">(</span><a href="http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/"><span style="color:#3366ff;">ရြာသားေလး-၀ိုင္တီယူ)</span></a>TAG ေသာ ပို႔စ္အားေရးပါသည္။</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3047124387012560973?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-71985852932305061002009-08-18T12:10:00.003+08:002009-08-19T00:24:47.604+08:00Good Morning.<br />Nice to meet you.<br />hello,ျပန္ speak အံုးေလ..။ ကိုယ္ wait ေနတာပါ။ ကိုယ္က အင္းကလိတ္လို ေကာင္းေကာင္း speak တတ္ပါတယ္။ အထင္ မ small ပါနဲ႔။ အေမရိကားကို visit နဲ႔ three time, four time go ဖူးပါတယ္။ အင္ဂလန္ကိုလည္း often ဆိုသလို go ေနၾကပါေလ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လားမသိ american လို talk ရမလား.. British လို speak ရမလား..think လို႔ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္႔ talkie ေတြကလဲ boss နဲ႔ေတြ႕ရင္ volume ေတြ low ေနၿပီး girl ေလးေတြ lady ေလးေတြနဲ႔ဆို loudly ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ <br />sometime ေတာ႔ like this ေပါ႔ေလ..။<br />singlish ကို မ understand ေတာ႔လည္း disappointed ျဖစ္ၿပီး မ talk ခ်င္ေတာ႔တာလဲ ပါတာေပါ႔။<br />မ important ပါဘူးေလ။ ကုိယ္က body language ကၽြမ္းၿပီးသားပါ။<br />ကိုယ္႔ friend တစ္ေယာက္ကေတာ႔ talkie ပြားတိုင္း lah (လား)မပါရင္ မ speak တတ္သလိုပဲ။ အဲဒီ habit ကလည္း no good လား..<br />office မွာ afternoon ဆိုရင္ sleep ခ်င္လိုက္တာ .. sitting ရင္း sleeping လို႔ရရင္ေကာင္းမယ္..။<br />morning ဆိုရင္ bed က ထတာ late တာနဲ႔ running ရတာ so tired ပဲ။<br />breakfast ကေတာ႔ office က always ေကၽြးတဲ႔ tea နဲ႔ cake ပဲ eat ရတယ္။<br />ကုိယ္႔ speaking က smooth ၿပီး quickly ျဖစ္လြန္းလို႔ မ understand ရင္လဲ sorry ပါ။ taung ban par dal (ေတာင္းပန္ပါတယ္။) always ဆိုသလို foreigner ေတြနဲ႔ speak ေနက်ဆိုေတာ႔လည္း singaporean ေတြနဲ႔ မ talk ခ်င္ဘူး။ Of course. The whole day နဲ႔ all the time မွာ english လို speaking ေနက် ဆိုေတာ႔လည္း ျမန္မာ language ကို a little forget ျဖစ္ေနပီ။ <br />But ဒါေပမယ္႔ country ကိုေတာ႔ remember ေနက်ပါ။ ဒီ time ဆိုရင္ မီး cut out ေနက်ဆိုၿပီးေတာ႔ ေပါ႔ေလ။<br />အဲဒါလည္း trouble ပဲ။ အခုေတာ႔ ဘယ္ stay တတ္ေတာ႔မလဲ။ always ပဲ lighting လင္းေနတာဆိုေတာ႔။ <br />By the way(စကားမစပ္) people ေတြက ကိုယ္႔ကို see ရင္ smile သြားၾကတယ္။ ကို္ယ္က famous မျဖစ္ဘဲနဲ႔ေလ.။ သူတို႔ကိုယ္႔ကို know လို႔လား။ ကိုယ္ကပဲ သူတို႔ကို မ know တာလား။ Anyway, ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္, ကိုယ္ကေတာ႔ reply ၿပီး smile ခဲ႔ပါတယ္။<br />At present မွာေတာ႔ ကုိယ္ busy ေနတယ္။ so , ကိုယ္ chatting မွာ သိပ္မ talk ႏိုင္ဘူး။ Girl ေတြကေတာ႔ hope ေနက်မွာပဲ။ ကိုယ္လဲ မ free ေတာ႔..အဲဒီ side ကို မ turn ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ Now အခုလည္း say ခ်င္လို႔သာ say ရတာ mind က business ဆီပဲ reach ေနတယ္။ dollar ေစ်းေတြ သိပ္ down ေနေတာ႔ status မေကာင္းဘူးကြာ။ u know?, ကိုယ္က company ေတြ a lot of ဆိုေတာ႔ေလ..။ father ကလဲ all company ကို ကိုယ္႔ကို transfer လုပ္ထားတာ ဆိုေတာ႔ေလ..။ nay theik ma kg bu (ေနသိပ္မေကာင္းဘူး) sport ဘက္ကို နည္းနည္းလုပ္လိုက္အံုးမယ္။ Health ေကာင္းေအာင္လို႔။<br />အခုလို speaking ေတြ very good ေနတာလဲ.. ကိုယ္နဲ႔ same level လိုက္ၿပီး speak ႏိုင္တဲ႔ people မရွိလုိ႔ပါကြာ..။<br />ဒါေၾကာင္႔ mouth ကို silence လုပ္ထားရတာ long time ျဖစ္လာေတာ႔ မ stay ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ for all အတြက္ thank ပါ friend ရာ..။ next day မွပဲ ဆက္ talk ၾကတာေပါ႔။ Gd night (ေကာင္းေသာည)<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7198585293230506100?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-78925540999453149502009-08-18T00:53:00.015+08:002009-08-18T02:23:27.151+08:00<img align="left" src="http://www.createthelifeclub.com/wp-uploads/2008/10/teamwork-skydivers.jpg" border=0 /><br />လူတိုင္း အလုပ္လုပ္ၾကရပါတယ္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ျဖစ္ေစ၊ အုပ္စုလိုက္ ပူးေပါင္း၍ ျဖစ္ေစ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္လုပ ၾကရပါတယ္။ တစ္ဦးတည္း ကိုယ္ပိုင္သီးသန္႔ အလုပ္လုပ္သူေတြနဲ႔ အမ်ားပူးေပါင္းလုပ္သူေတြ အၾကားမွာ ေကာင္းတာေတြရွိသလို ဆိုးတဲ႔ အက်ဴိးသက္ေရာက္မႈေတြလည္း ရွိပါတယ္။<br /><br />ပညာေရးပိုင္းမွာ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စီးပြားေရးပိုင္းမွာ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မည္သည့္အပိုင္းတြင္ ျဖစ္ေစ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းထက္ အမ်ားပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းက ပိုအက်ဳိးရွိေစပါတယ္။ စည္းလံုးျခင္းသည္အင္အား၊ တစ္ေယာက္အားနဲ႔ ယူေသာ္မရ တစ္ေသာင္းအားႏွင့္ယူေသာ္ရ၏ဟူေသာ စကားပံုတို႔မွာ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ျခင္း၏ အက်ဳိးကိုေဖာ္ျပသည့္ စကားပံုမ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။ အထူးသျဖင့္ ယခုလို ဂလုိဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္ႀကီးမွာ အားလံုးအက်ဳိးတူ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကျခင္းရဲ႕ ရလဒ္က ကမာၻႀကီးကို ပိုမို အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစပါလိမ္႔မယ္။<br /><br />လုပ္ငန္းခြင္မွာ က်ေနာ္တို႔ လူငယ္ေတြဟာ အဖြဲ႔အစည္းစိတ္ဓါတ္နဲ႔ အတူတကြ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ႔ စြမ္းရည္ဆိုတာေတြ လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ Team စိတ္ဓါတ္အျပည့္အ၀ရွိပါက တစ္ေယာက္တည္းလုပ္ရမယ္႔ အလုပ္ေတြမွာ အားလံုးပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ျခင္းက အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈရႏိုင္ေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔သိၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြက ပညာေတာ္ၿပီး ထက္ျမက္ေနၾကေသာ္လည္း ျခင္းခတ္ျခင္း၊ ေဘာလံုးကစားျခင္းတို႔မွာ အဓိကၾကတဲ႔ အေပးအယူမွ်တျခင္းဆိုတဲ႔ အဖြဲ႔လိုက္စိတ္ဓါတ္မရွိရင္ ပိုမိုတိုးတက္ျဖစ္ထြန္းလာႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိတစ္ဦးတည္းအတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ္ျငားလည္း ေရရွည္တိုးတက္သည္ထက္ တိုးတက္လာႏိုင္စြမ္း၊ တိုးတက္ႏိုင္သည့္အေျခအေနမ်ား တန္႔ေနႏိုင္ျခင္းတို႔ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ၿပီးေျမာက္မႈသည္လည္း ေႏွးေကြးေနႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />အားလံုးပူးေပါင္းလုပ္ၾကမယ္ .. ရလာတဲ႔ေအာင္ျမင္မႈကေတာ႔ ငါတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပဲ... ဆိုတဲ႔ စိတ္ဓါတ္၊<br />ပူးေပါင္းလုပ္ကုိင္စရာမလို.. အရာရာကို ငါတစ္ေယာက္တည္း လုပ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ဓါတ္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီလိုစိတ္ဓါတ္မ်ဳိးဆိုတာ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းက လူငယ္တစ္ေယာက္မွာ မရွိသင့္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္မ်ဳိးေတြပါ။ အလုပ္ၿပီးေျမာက္ဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ Team စိတ္ဓါတ္ဟာ သိသာလွပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ အတူတကြ အလုပ္လုပ္ၾကရင္.. က်ေနာ္တို႔ အတူတူ အႏိုင္ရမွာပဲ။ အားလံုးအတူတကြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအာင္ျမင္ၾကမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းဆိုတဲ႔ Team စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိဖို႔လိုအပ္လွပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အာလံုး အတူတကြ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကဘူးလား ... ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />(လုပ္ငန္းခြင္မွ ရရွိခဲ႔ေသာ အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ အေတြးအျမင္တစ္ခုသာ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7892554099945314950?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-31940305631453169472009-08-10T20:15:00.001+08:002009-08-10T20:13:18.482+08:00ၾကယ္တာရာေလးေတြ ၀န္းရံခတဲ႔ လၿပည့္ညရဲ႕အလယ္ အိမ္ေရွ႕ေျမတလင္းမွာ ကစားေနၾကကစားေဖာ္ေတြကို က်ေနာ္ ေစာင့္ေနမိပါတယ္။ ဒီေန႔ဘာလုပ္တန္းကစားရင္ေကာင္းမလဲ..? <br />စဥ္းစားေနတုန္း ပုဆိုးစလြယ္သိုင္းနဲ႔ ကုိလူပ်ဳိေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔ေနာက္က ၾကည္ျဖဴပိုင္ကလည္း သူ႔အေမထမိန္ႀကီး မႏိုင္တႏိုင္၀တ္ၿပီးေတာ႔ ေရာက္လာပါေရာ။ ဟဲ႔..နင္ကလဲ ထမိန္မႏိုင္ ပ၀ါမႏိုင္နဲ႔ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲဆိုေတာ႔ လက္တစ္ဖက္က ႏွာေခါင္းႏွဳိက္ရင္း ေအာက္ကေဘာင္းဘီပါပါတယ္ဟ လို႔ႏႈတ္ခမ္းဆူၿပီးေျပာပါတယ္။ လူပ်ဳိႀကီးက ငါတို႔ ဒီေန႔ ဘာလုပ္တမ္းကစားမလဲလို႔ ေမးေတာ႔ ၾကည္ျဖဴပိုင္က တြတ္ထိုးတမ္းကစားမယ္ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က လိပ္ဥဖြက္တမ္းကစားရေအာင္ဟာ ဆိုေတာ႔ လူပ်ဳိႀကီးက တစ္ခုမွ မေကာင္းဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ေနအံုး ..ကိုသီဟနဲ႔ ကိုဒီဘီနဲ႔ လာရင္ကစားနည္းအသစ္ေတြ ပါရင္ပါလာမွာလို႔ ၊ သူ႔တို႔ေစာင္႔ေအာင္ဟာဆိုၿပီး သုံးေယာက္သား လမ္းၾကားေတြထဲကိုၾကည့္ရင္း ေမ်ွာ္ေနၾကပါတယ္။<br /><br />သူတို႔ကိုေစာင့္ေနတုန္း ေဆာင္းခ်မ္းမိုး နင္ ဘယ္တုန္းက ရွိတ္ထိုးလိုက္တာတုန္း..ဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ဆံပင္ကိုၾကည့္ၿပီး ျပာျပာက ေခါင္းေလးတခါခါနဲ႔ ေရာက္လာတာေပါ႔။ သူ႔ကဘာလို႔ေခါင္းခါေနသလဲ ေအာက္ေမ႔မိတယ္။ အလဲ႔.. သူ႔နားရြက္မွာ နားသံသီးေလးေတြ နဲ႔ကိုး။ ဟုိေန႔က သူ႔အေမၿမိဳ႕သြားၿပီး ေစ်း၀ယ္ေတာ႔ မွာလိုက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ၾကြားခ်င္တာနဲ႔ ဘာေျပာေျပာေခါင္းေလးကတခါခါ .. ။<br /><br />လမ္းၾကားက ကားသံၾကားလို႔႔ အားလံုး၀ိုင္းၾကည့္ၾကေတာ႔ ကိုကိုဒီဘီေလ..။ ညအေမွာင္ထဲကို ေခြလွိမ္႔ၿပီးလာတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ကားေမာင္းတဲ႔အသံလုပ္ၿပီး တီ တီပြမ္ပြမ္နဲ႔ ဆူညံေနတာပဲ။ ေဟာဟဲ .. ေဟာဟဲနဲ႔ မင္းတို႔ေဆာ႔ေနၾကပီမွတ္လို႔ အျမန္ေျပးလာတာလို႔လဲ ေျပာေသးတယ္။ အေနာ္တို႔ ဘာေဆာ႔ရမွန္းမသိလုိ႔ ထုတ္ထိုးတမ္း(ထုတ္ဆီးထိုးတမ္း)ကစားၾကမလားဆိုေတာ႔ ကိုကိုဒီဘီက မေကာင္းဘူး ငါးေယာက္ပဲရွိတာ ဘက္ပဲ႔ေနတယ္လို႔ေျပာတယ္။ ကိုသီဟကိုေစာင့္မယ္ေလဆိုေတာ႔..ေနအံုး ပုကလပ္ (pooh gallery) လာအံုးမယ္ေျပာတယ္ေလတဲ႔..ငါ ရြာေနာက္ပိုင္းသြားတုန္းက ေတြ႔လို႔ ေျပာလိုက္တာ။<br /><br />ကိုသီဟလာပါပီ.. ရြာထဲက ေခြးေတြကလဲေဟာင္ၾကတယ္။ ပုဆိုးတုိတုိနဲ႔ လမ္းထဲက အေမွာင္မွာ ဟုိဘက္ေျပးကပ္လိုက္ ဒီဘက္ေျပးကပ္လိုက္နဲ႔။ ေနထက္လင္း အက္ရွင္နဲ႔ လာတယ္ခင္ဗ်။ ေဟ႔ေကာင္ေတြ ငါ႔ေနာက္မွာ လူဆိုးပါလာတယ္တဲ႔..။ ေဟ..ဘူတုန္းဟ ဆိုၿပီးအထိတ္တလန္႔နဲ႔ အားလံုးၾကည့္လိုက္ၾကေတာ႔..။ ဟင္..ဆံပင္ေနာက္လွန္နဲ႔ စတီဗင္ဆီးဂဲလ္..။ ဟုတ္ေပါင္ ကိုဘိုဘို..။ ခါးေတာင္းက်ဳိက္ႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာကို အိုးမဲေတြက သုတ္လာေသးတယ္။ လူဆိုးနဲ႔တူဘူးတဲ႔ ရီစရာႀကီးတဲ႔ မယ္ျပာက ေျပာလိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ဘာလုပ္တမ္းကစားၾကမလဲ ဆိုေတာ႔ သူတို႔က လက္သီးထိုးတမ္းကစားၾကမယ္တဲ႔။ အဲမွာတင္..ဇာတ္လမ္းက စပါတယ္။ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ႔ က်ေနာ္တို႔က ခ်ၿပီးရင္ထြက္ေျပးတဲ႔ေကာင္ေတြ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က လွည္းလမ္းထဲမွာ ရဲကိုကိုကြ ရဲမင္းပိုင္ကြ ဆိုၿပီးေတာ႔..နပန္းလံုးၾကအံုးမွာ။ ၾကည္ျဖဴပိုင္ကေတာ႔ လက္သီးထိုးတမ္းခ်ရဲတယ္တဲ႔..နင္တို႔မ်ားအေပ်ာ႔ေပါ႔ဆိုၿပီး.. က်ေနာ္႔နားရြက္ကို လိမ္ဆြဲလိုက္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ႔ ကိုကိုဒီဘီက ငါလဲေျပးလာရတာေမာၿပီးဟာ.. စကားထာဖြက္တမ္းကစားၾကမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အားလံုးက ေဟးခနဲေအာ္ၾကၿပီးေတာ႔ တလင္းလယ္ေခါင္က သဲေတာထဲမွာ ၀ိုင္းထိုင္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဘယ္သူ..အရင္စဖြက္မလဲ။ ေမးတဲ႔သူနဲ႔ ေျဖတဲ႔သူ စေရြးပါတယ္။ မေျဖႏိုင္ရင္ နားရြက္လိမ္ဆြဲေၾကးနဲ႔ နဖူးေတာက္ေၾကးလုပ္ၾကပါတယ္။ <br /><br />စကားထာ၀ွက္တမ္း ကစားၾကပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ဖြက္တဲ႔ စကားထားေတြကေတာ႔..<br />(၁)<br />မဖြပ္ပဲ ျဖဴသည္<br />နတ္ပုဆိုး။<br />မေလာင္းပဲ ျပည့္သည္<br />နတ္ေရအိုး။(ေျဖပါ)<br /><br />(၂)<br />နတ္သမီးေသာက္ေရကန္<br />တံတိုင္းသံုးထပ္ရံ။<br /><br />(၃)<br />ဒိုက္ခုတ္ေတာ႔<br />အုတ္ေပၚ<br />အုတ္ခုတ္ေတာ႔<br />ေၾကြေပၚ<br />ေၾကြခုတ္ေတာ႔<br />ေရေပၚ<br />ဘာသီးလဲေနာ္။<br /><br />(၄)<br />တႏွစ္တခါ<br />ေပၚလို႔လာ<br />ငါသည္မင္းေလာင္း<br />ထီးျဖဴေဆာင္း။<br /><br />(၅)<br />အသီးေပၚအပင္ေပါက္<br />ေျခေထာက္တေခ်ာင္းေထာက္။<br /><br />(၆)<br />ေခါင္းၿမီးၿခံဳလံုပါေပ႔<br />ဆံၿမိတ္ခ်။<br />လွပါေပ႔<br />ေက်ာက္တန္းစီ<br />ညီပါေပ႔။<br /><br />(၇)<br />ေခါင္းႀကီးလို႔ လယ္သိမ္<br />ဖင္ပိန္တဲ႔ ေယာက်ာ္း<br />မိုးေပၚပ်ံကာသြား<br />သိၾကားလား နတ္လား။<br /><br />(၈)<br />ပန္းေပ်ာက္၀တ္လံု<br />ကိုယ္လံုးၿခံဳ<br />ပံုေတာင္သမား<br />ေျခႏွင့္ကုပ္၍<br />ႏႈတ္ႏွင့္စား<br />မ်ားသတၱ၀ါ<br />ေဖာ္ၾကပါ။<br /><br />(၉)<br />တက္ေလးစင္းႏွင့္<br />အျပင္းေလွာ္<br />မယ္ေတာ္ရွင္မ<br />ေပါင္းထဲက။<br /><br />(၁၀)<br />က်ဴပင္ႀကိဳ<br />က်ဴပင္ၾကား<br />ေလာင္းကေလးနဲ႔သြား။<br /><br />(၁၁)<br />နတ္သမီးအိမ္တိုင္<br />ပိုးမေဖာက္ႏိုင္<br />ေဖာက္ျပန္ေသာ္လည္း<br />တေပါက္တည္း။<br /><br />(၁၂)<br />သဒၵါလည္းမတတ္<br />ပရတ္မတ္လည္းမေက်<br />လူ႔ေရွ႕မွာလည္းေန<br />မွန္လည္းမွန္ေစ<br />မမွန္ေပလွ်င္ လွ်ာထုတ္ျပ။<br /><br />(၁၃)<br />ဆယ္႔ေျခာက္ျပည္ပိုင္စိုး<br />မင္းမ်ဳိးတဲ႔ရာဇာ။<br />ေရွးကုသိုလ္ ကံမေကာင္းေသာ္ေၾကာင့္<br />ေခါင္းေျခလက္မပါ။<br /><br />(၁၄)<br />ေခ်ာင္းငယ္ေကာက္ေကာက္<br />ေရငယ္ေနာက္ေနာက္<br />ေရလယ္ေခါင္ေသာင္ထြန္း<br />နတ္သမီးေနတဲ႔ ကၽြန္း။<br /><br />(၁၅)<br />ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ<br />ေန႔စဥ္ခြဲ<br />ညဘက္က်လ်ွင္<br />ျပန္ေပါင္းခ်င္။<br /><br />(၁၆)<br />ေျမမွာသက္<br />ငွက္လည္းမဟုတ္<br />ရင္၀ယ္ထားသားလည္းမဟုတ္<br />မုတ္ဆိတ္ဖြား<br />ကုလားမဟုတ္<br />အၿမီးေကာက္<br />ေမ်ာက္လည္းမဟုတ္<br />အသံသာ<br />ကညာမဟုတ္။<br /><br />(၁၇)<br />နတ္သမီးတံေတြးေပါက္<br />ၾကက္မေကာက္ႏိုင္။<br /><br />(၁၈)<br />အိမ္ႀကီးသာလမ္း<br />ဆယ္႔ႏွစ္ခန္း<br />တခန္းကိုယ္စီ<br />လူပ်ဳိအိပ္<br />သံုးက်ိပ္စီ<br />ပတ္လည္ တံခါး<br />ေလး၀ထား။<br /><br />ဟုတ္ကဲ႔..။ အေျဖေလးေတြကို အားလံုးေျဖႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ မေျဖႏိုင္တဲ႔..မယ္ျပာနဲ႔ ၾကည္ျဖဴပိုင္ကေတာ႔ နားဖူးေလးေတြ၊ နားရြက္ေလးေတြပြတ္ၿပီး ငိုမဲ႔မဲ႔နဲ႔ ျပန္သြားရပါတယ္။ အားလံုး အေျဖမွန္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ရြာအေရွ႕ပိုင္းက အေၾကာ္စံုနဲ႔မုန္႔ေပါင္းကို အ၀ေကၽြးမယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း ...<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး <br />(ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ၾကတဲ႔ ကိုကိုဒီဘီ၊ ကိုသီဟ၊ မမျပာ၊ ကိုဘိုဘို၊ လူပ်ဳိႀကီး၊ ၾကည္ျဖဴပိုင္၊ ပုကလပ္ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ လုပ္ႀကံေရးသားလိုက္ရပါေၾကာင္း..)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3194030563145316947?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-26784876241811665122009-08-05T21:19:00.003+08:002009-08-06T00:20:11.092+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmuIonQt_I/AAAAAAAAAM4/QueVI9Gm0YI/s1600-h/5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmuIonQt_I/AAAAAAAAAM4/QueVI9Gm0YI/s320/5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366511894352934898" border="0" /></a>ရုံးမွာ မိတင္ဆိုတဲ႔အတြက္ သြားလိုက္ပါတယ္(meeting)။ ေနာက္တစ္ပတ္ စေနေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔ client တစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ Alicafe နဲ႔ ေဟာင္ေကာင္စတား Raymond Lam တို႔ရဲ႕ အေရာင္းျမွင့္တင္ေရး showပြဲ ရွိတဲ႔အေၾကာင္း၊ အဲဒီပြဲမွာ လုပ္ရမယ္႔တာ၀န္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုးကို အသီးသီးခြဲေ၀ေပးပါတယ္။<br />Alicafe ရဲ႕ ေၾကာ္ျငာဒီဇိုင္းအားလံုးကို က်ေနာ္တို႔ ကုမၼဏီက အားလံုးတာ၀န္ယူလုပ္ေပးတာပါ။ အခုလည္း ဒီပြဲရဲ႕ ဒီဇိုင္းအျပင္အဆင္အားလံုးကို လုပ္ေပးရပါတယ္။ ဘယ္သူက ဓါတ္ပံု၊ ဘယ္သူက ဗြီဒီယိုရုိက္ကူးေရး .. စသျဖင့္ တာ၀န္ေတြ ခြဲေ၀ေပးလိုက္ရာ က်ေနာ္က အခန္းအနားျပင္ဆင္တဲ႔ေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ Team Leader မမႀကီးကို ကူညီဖို႔၊ မင္းသားရဲ႕လက္မွတ္ထိုးေပးဖို႔ လာေရာက္တန္းစီသူေတြကို ႀကီးၾကပ္ဖို႔ တာ၀န္က်လာပါတယ္။ တာ၀န္ဆိုၿပီးလုပ္တာပါ..တကယ္ေတာ႔ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ဒီနားမွာတန္းစီေပးပါ ခင္ဗ်ာ.. အဲဒီလိုေလးေျပာရုံေလးပါ။ ေဟာင္ေကာင္မင္းသား လင္ဖုန္းဆိုတာက HR အပ်ဳိႀကီးမမရဲ႕အသည္းေလးဆိုေတာ႔ သူက တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ တာ၀န္ေတြခြဲေပးပါတယ္။ အားလံုးအေရးႀကီးတယ္ ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း၊ ဖုန္းဖြင့္ထားဖို႔ နဲ႔ stand by ျဖစ္ေနဖို႔ ။ ဂရုတစိုက္ကို မွာၾကားပါတယ္။<br />ဟုတ္ကဲ႔ အခ်ိန္က စေနေန႔ ညေန၇နာရီခြဲ။ ေနရာက Jurong Point Shopping Center။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmuZCNp8uI/AAAAAAAAANA/NmD4uiEW4HA/s1600-h/0927.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmuZCNp8uI/AAAAAAAAANA/NmD4uiEW4HA/s320/0927.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366512176102765282" border="0" /></a>အားလံုးစေနေန႔ ေန႔လည္၁၂နာရီမွာ jurong point မွာဆံုၾကပါတယ္။<br />က်ေနာ္ေရာက္ေတာ႔ က်ေနာ္႔ကို ဦးထုပ္တစ္လံုးနဲ႔ လည္ပင္းမွာဆြဲတဲ႔ႀကိဳးေလးေပးပါတယ္။<br /><span style="font-style: italic;">သက္.. မင္းက security တဲ႔။</span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ဗ်ာ </span></span>.. ဒီပံုနဲ႔ ဒီခႏၵာကိုယ္နဲ႔ က ... ဒီမင္းသားကို.. security လုပ္ေပးရမယ္။ မဟုတ္ဘူးေလ..က်ေနာ္႔တာ၀န္က။ မရပါဘူး.. Security လုပ္ရပါမယ္။ ဟုတ္ကဲ႔ .. က်ေနာ္႔ရဲ႕ႀကီးမားတဲ႔ကိုယ္ခႏၵာနဲ႔ ေဟာင္ေကာင္မင္းသား လင္ဖုန္းကို အကာအကြယ္ေပးခဲ႔ရပါတယ္။ ပရိတ္သတ္ကလည္း မင္းသားဆိုေတာ႔ တိုးၾကတာေပါ႔ .. အဲဒီေတာ႔ က်ေနာ္တို႔က ေျပာရပါတယ္ မင္းသားကိုမထိနဲ႔ .. ထိခ်င္ထိ .. ငါ႔ကိုထိေပါ႔။<br />က်ေနာ္တို႔ဆုိတာက ရုံးမွာ ေယာက်္ားေလးအငယ္ဆိုလို႔ က်ေနာ္၊ကိုေမာင္နဲ႔ ဒန္နီ သံုးေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ သံုးေယာက္လံုး security လုပ္ရပါတယ္။<br />ည၇နာရီမွာ မင္းသားလင္ဖုန္း လာပါမယ္။ ေန႔လည္ကတည္းက သူလာရင္သြားမယ္႔ေနရာနဲ႔လမ္းေၾကာင္းကိုလိုက္ျပထားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ jp2 က security ေတြက သူ႔ကို၀ိုင္းၿပီး စတိတ္စင္ေပၚကို လိုက္ပို႔ရပါမယ္။<br /><br />ၾကာပါတယ္..<br />မင္းသားလာပါၿပီ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmvQuwoIuI/AAAAAAAAANI/yvXkgWN9PZ0/s1600-h/948.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 300px; height: 249px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmvQuwoIuI/AAAAAAAAANI/yvXkgWN9PZ0/s320/948.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366513132953412322" border="0" /></a>သူ႔ကို အိုေအစစ္ခန္းမကိုပို႔ေပးပါရပါတယ္။ မီဒီယာေတြနဲ႔အင္တာဗ်ဴးလုပ္ဖို႔အတြက္ပါ။ သူက မ်က္ႏွာကို ႏွာေခါင္းဖံုးေလးစြပ္လာေတာ႔ လူေတြက မသိၾကပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔က ေဘးက၀ိုင္းၿပီး လိုက္လာၾကေတာ႔ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ႔ မွတ္မိၾကပါတယ္။ ဟယ္.. ကိုေက်ာ္ရဲေအာင္ႀကီးေတာ႔..။ ဟုတ္ေပါင္..ဟယ္ လင္ဖုန္း..လင္ဖုန္း ေပါ႔ေလ။ သူတို႔ (ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ) အသည္းစြဲဆိုပဲ။ ကိုယ္ကေတာ႔မသိေပါင္။ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးဘူး။<br />အိုေအစစ္ခန္းမမွာ မီဒီယာေတြနဲ႔ ဗ်ဴးၾကပါတယ္။ မဗ်ဴးခင္မွာ ရွိသမွ် security ေတြအားလံုးက ေနာက္လမ္းေၾကာင္းအတြက္ ေနာက္တစ္ေနရာကို ႀကိဳၿပီးသြားၾကပါၿပီ။ ခန္းမေရွ႕မွာ က်ေနာ္ရယ္ တျခား security ႏွစ္ေယာက္ရယ္ပဲရွိပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စပါတယ္။ မင္းသားက အေပါ႔သြားခ်င္လို႔တဲ႔။ အိမ္သာကိုလိုက္ပို႔ရပါမယ္။ လူေတြကလည္း မင္းသားေရာက္ေနတာသိေတာ႔ ခန္းမေရွ႕မွာ ၀ိုင္းအံုလာၾကပါတယ္။ က်ေနာ္မွာ အိမ္သာထိေရာက္ေအာင္ မင္းသားကို ကာၿပီးလိုက္ပို႔ရပါတယ္။<br />မီဒီယာေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးၿပီးၾကေတာ႔ မင္းသားကို ကားေပၚပို႔ၿပီး စတိတ္စင္ဘက္ကိုေျပးရပါတယ္။ အဲဒီဘက္မွာေတာ႔ security အားလံုး ဆယ္႔သံုးေယာက္ေလာက္ရွိပါတယ္။ လူေတြကႀကိတ္ႀကိတ္တိုးဆိုေတာ႔ လန္႔ပါတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒီလိုနဲ႔ အားလံုး၀ိုင္း ကာဗာလုပ္ၿပီးသကာလ မင္းသားလင္ဖုန္းလည္း စင္ေပၚကိုေရာက္သြားပါေတာ႔တယ္။<br />သူ႔ပရိတ္သတ္ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြဆိုတာကလည္း နည္းမွမနည္းကိုး။ သူ႔ပိုစတာမွာ သူ႔လက္မွတ္ကိုလိုခ်င္လို႔ ေန႔လည္ဆယ္ႏွစ္နာရီေလာက္က တန္းစီးၿပီး ထိုင္ေစာင္႔ေနၾကတာေတြေပါ႔။<br />စင္ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးေပး၊ စကားေျပာ၊ ဓါတ္ပံုအရုိက္ခံၿပီးေတာ႔ မင္းသားျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကားေပၚကိုျပန္လိုက္ပို႔ရပါတယ္။<br />ၿပီးေတာ႔ မင္းသားကို က်ေနာ္တို႔ကုမၼဏီက ဒင္နာလိုက္ေကၽြးပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ႔ ဒင္နာမတက္ခဲ႔ေတာ႔ပါဘူး။ ဟုတ္ကဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရုံးက HRမမႀကီးရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္၊ ရုံးကေကာင္မေလးေတြရဲ႕အသည္းစြဲ Raymond Lam ေခၚ ေဟာင္ေကာင္စတား မင္းသား လင္ဖုန္းနဲ႔ က်ေနာ္ အမွတ္မထင္ဆံုစည္းခဲ႔တာေလးကေတာ႔ က်ေနာ္႔ရဲ႕ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ားထဲက အမွတ္တမဲ႔ေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ႔ေၾကာင္း..။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmvwWeK5WI/AAAAAAAAANQ/qGzh-g805KA/s1600-h/raymond.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SnmvwWeK5WI/AAAAAAAAANQ/qGzh-g805KA/s320/raymond.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366513676189361506" border="0" /></a><br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-2678487624181166512?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-84951595795054542602009-07-27T19:24:00.002+08:002009-07-29T18:16:00.362+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SjJlHEuJh0I/AAAAAAAAAIU/3lICY2vQn68/s1600-h/under-construction.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 347px; height: 346px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SjJlHEuJh0I/AAAAAAAAAIU/3lICY2vQn68/s400/under-construction.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346446879842993986" /></a><br /><br />မ်ားမၾကာမီ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ က်ေနာ္ျပန္လာပါမယ္ .. ခင္ဗ်ာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-8495159579505454260?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-31178861810726924472009-07-26T15:01:00.004+08:002009-07-26T16:16:51.138+08:00ေဟာဒီမိုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ေလာကဓံတရားနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းပါတယ္။ အနည္းနဲ႔အမ်ားဆိုသလို စိတ္မၾကည္မလင္တဲ႔အခါမ်ဳိးေတာ႔ ေတာက္ေခါက္မိတာေပါ႔။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက လွမ္းၾကည့္ေနတဲ႔ အရိပ္ကို မၾကာခဏျမင္ဖူးတယ္။ တခါတေလေတာ႔ မိုးအံု႔တဲ႔အခါလည္းရွိေနေလရဲ႕။ <br /><br />ငါ႔ကိုယ္ငါ အစာမေၾကမႈေတြ<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ လြဲမွားမူေတြ<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ၀မ္းနည္းမႈေတြ<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈေတြ..<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ေျဖေတြးမႈေတြ ...။<br /><br />တကယ္ပါ ငါ႔ကိုယ္ငါ ထိန္းေက်ာင္းတတ္ဖို႔လဲ အေတာ္ေလးသင္ယူေနရတယ္။<br />ငါ႔အေတြး၊ ငါ႔အိပ္မက္နဲ႔ ငါ႔စိတ္ကူးပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြကို ငါ႔ရင္ဘတ္နဲ႔ ငါကိုယ္တိုင္ ေရးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />စုတ္ပဲ႔ျပတ္ထြက္သြားတဲ႔ နာၾကည္းမႈမ်ဳိးမွာ တစ္ဘ၀လံုးစာနဲ႔ ရင္းလိုက္ရတယ္။<br />မလိုဘူး.. ငါ႔ကိုယ္ငါ လိုအပ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ငါဟာမလိုအပ္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒါ ငါ႔ကိုယ္ငါေပ်ာက္ဆံုးျခင္းရဲ႕အစျဖစ္တယ္။<br /><br />မွားယြင္းမႈလမ္းေၾကာင္းေတြေပၚ ငါ႔မေလွ်ာက္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ငါေရာက္သြားျပန္ၿပီလား။ တစ္စံုတစ္ခုလြဲေခ်ာ္ခဲ႔လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ငါ..လြဲေခ်ာ္ခဲ႔ျပန္ပီလား။ ဒီလိုပဲ ငါ႔ကိုယ္ငါ စစ္ေဆးရင္း ငါ႔စိတ္ေတြကို ငါက မေရရာ။ ငါ႔ကိုယ္ငါလည္း မေသခ်ာခဲ႔ေတာ႔။ ငါမရွိဘူးဆိုၿပီး ငါရွိခဲ႔ျပန္တယ္။ ငါရွိတယ္ဆိုၿပီ.. ငါမရွိခဲ႔ခ်င္ျပန္ဘူး။<br /><br />မနက္ခင္းတစ္ခုကို အသစ္စဖြင့္လိုက္တိုင္း ငါၿငိမ္သက္တတ္တဲ႔အက်င့္ျဖစ္လာၿပီ။<br />ဒီေန႔သစ္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ငါဟာ အၿမဲတမ္းလို ၿငိမ္သက္စြာလႈပ္ရွားေနတတ္တယ္။<br />ငါကိုလႈပ္ႏိွဳးတတ္တဲ႔ အရာေတြဟာ ငါခံစားလို႔မရတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။<br /><br />တစ္ရက္ကေတာ႔ အနားမွာ ငါလိုမ်ဳိးတစ္ေယာက္ကို ေတာင့္တမိရဲ႕။<br />တစ္ရက္ကေတာ႔ ငါ႔အနားမွာ ဘာမွကိုမထားခ်င္ေတာ႔တာေပါ႔။<br /><br />ဟုတ္တယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ငါေပါင္းအလံုးတစ္သိန္းတစ္သန္းေလာက္ကို ေရရြတ္ေနတာေလ။ ငါ႔အတြက္။ ငါ႔မိသားစုအတြက္။ ငါ႔တိုင္းျပည္အတြက္။ ငါေတြမ်ားလြန္းလာေတာ႔လည္း ငါမေနတတ္ေတာ႔ဘူး။ <br /><br />ဒီေန႔ေတာ႔ ငါသီခ်င္းဆိုျဖစ္တယ္။ ငါ႔ကိုယ္ငါ ရွာေဖြပါ။ ငါ႔ကိုယ္႔ငါ နားလည္ေပးပါ။ ငါ႔ကိုယ္ငါ စာနာပါ။ ငါ႔ကိုယ္ငါ ႏွစ္သိမ္႔ပါ။<br />ဆံုးရႈံမႈေတြနဲ႔ သုညကေနစခဲ႔ရတဲ႔ ဘ၀ကို ျပန္သတိရပါ။ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈတစ္ခုက ငါ႔ရဲ႕အလင္းတန္းပါ။<br /><br />ငါဟာ .. <br />လြန္ခဲ႔တဲ႔ရက္သတၱပတ္ကေတာ႔ ငါ႔ကိုယ္ငါေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔တဲ႔သူပါ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3117886181072692447?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-19601050640974059152009-07-13T23:14:00.006+08:002009-07-13T23:51:51.294+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SltXnWFDr2I/AAAAAAAAAMg/LSg8fsEYsVA/s1600-h/love+is.jpg"><img style="WIDTH: 200px; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357972515140644706" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SltXnWFDr2I/AAAAAAAAAMg/LSg8fsEYsVA/s200/love+is.jpg" /></a><br /><div align="left"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SltW8Zj6-MI/AAAAAAAAAMY/QwJfE8n8dgI/s1600-h/love+is.jpg"></a><br /><div align="left">အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္က ေရးစပ္၍<br />တစ္ေယာက္က သီဆိုရေသာ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္<br />ျဖစ္တယ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္က သီကံုးေပး၍<br />တစ္ေယာက္က ပန္ဆင္ရေသာ စံပယ္ကုံးေလးလဲ<br />ျဖစ္တယ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္က ေရးသား၍<br />တစ္ေယာက္က ဘာသာျပန္ဆိုေပးေသာ<br />စာတစ္ပုဒ္လဲျဖစ္တယ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္ကေမး၍<br />တစ္ေယာက္ကေျဖရေသာ ပုစာၦတစ္ပုဒ္လဲ<br />ျဖစ္တယ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္က ၀ွက္၍<br />တစ္ေယာက္က ေဖာ္ရေသာ စကားထာတစ္ပုဒ္လဲ<br />ျဖစ္တယ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမွာင္မွာ<br />တစ္ေယာက္က လင္းတဲ႔ လမင္းေလးတစ္စင္းလဲ<br />ျဖစ္တယ္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခာက္ေသြ႔မႈကို<br />တစ္ေယာက္က စိုေျပေစတဲ႔ မိုးစက္ေလးလဲ<br />ျဖစ္တယ္။<br /><br />အဲဒီလိုေပါ႔..<br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />တစ္ေယာက္က ဖြဲ႔ႏြဲ႔၍<br />တစ္ေယာက္က ရြတ္ဆိုရေသာ<br />ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လဲ<br />ျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br /></div><div align="left">ေဆာင္းခ်မ္းမိုး</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1960105064097405915?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-13375072897547168642009-07-11T08:12:00.021+08:002009-07-11T09:13:19.505+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SlfjpEqUbyI/AAAAAAAAAMI/a3VYjMQziDg/s1600-h/1_002.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SlfjpEqUbyI/AAAAAAAAAMI/a3VYjMQziDg/s400/1_002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357000576545877794" border="0" /></a><br />မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္<br />မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္<br />အိမ္မွာ တီဗြီဖြင့္လိုက္ေတာ႔လည္း မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္၊<br />အိမ္ကလူေတြ ေျပာေနၾကတာလဲ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္။<br />ရုံးမွာလည္း ဒီဇိုင္နာမမေတြက သူ႔ဗြီဒီယိုေတြဖြင့္ၾကည့္ၾက သူ႔အေၾကာင္းေတြေျပာၾကနဲ႔ ။<br />သတင္းစာ၊ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာလည္း မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္။<br />မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္၊ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္နဲ႔ ေနရာတိုင္းမွာ သူ႔သတင္း၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြ။<br />အလို!.. က်ေနာ္ၾကည့္ေနၾက ဒီဇိုင္း၀က္ဘ္ဆိိုက္ေတြမွာလည္း သူ႔ပံုေတြပါပဲလား။<br />ပန္ခ်ီဆရာေတြကလည္း လက္ရာေျမာက္္ၾကသလို မိုက္ကယ္ပံုေတြကလည္း က်ေနာ္႔ကို ကေလးဘ၀ ဟိုးအတိတ္ဆီကို ျပန္ေခၚသြားႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။<br />ဟုတ္ကဲ႔.. က်ေနာ္လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္သီခ်င္းေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔သူပါ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SlfmBuV0CrI/AAAAAAAAAMQ/q6WMm9yb6g8/s1600-h/4_002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SlfmBuV0CrI/AAAAAAAAAMQ/q6WMm9yb6g8/s400/4_002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357003199074273970" /></a><br />သူ႔ပန္းခ်ီပံုေလးေတြၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ႔ <a href="http://www.graphicdesignblog.org/michael-jackson-posters-potraits-albums/">graphicdesignblog.org</a> ဆိုတဲ႔ ၀က္ဆိုက္မွာသြားေရာက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1337507289754716864?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-16980171304775181682009-07-06T21:04:00.000+08:002009-07-06T00:12:14.657+08:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);">(က)</span><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;"><br /></span><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">Laptop တစ္လံုး</span></span><br /><br />သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အရာေလးပါ။ က်ေနာ္ သူမရွိရင္မေနတတ္ေတာ႔ဘူး။<br />အမွန္ပါပဲ..။ မိေ၀းဖေ၀း မိသားစုနဲ႔ေ၀း၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေ၀း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေ၀း၊ အမိေျမနဲ႔ေ၀း၊ ဟိုအေ၀းတစ္ျပည္ရပ္ျခားမွာ က်ေနာ္္႔အနားမွာရွိေနတတ္တဲ႔ အေဖာ္၊ က်ေနာ္႔ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ ေရာင္းရင္း၊ က်ေနာ႔္ရဲ႕ အားကိုးရတဲ႔မိတ္ေဆြ၊ က်ေနာ္႔ရဲ႕ပညာသင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း၊<br />အဲဒီလို လက္ပေတာ႔ေလးဟာ က်ေနာ္႔ရဲ႕အလင္းေရာင္ေလးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ရဲ႕ ..<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက ထီေပါက္ရင္ဘာ၀ယ္မလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ခဲ႔တာ Laptop တစ္လံုးပါ။ Laptop တစ္လံုးနဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ဟာကိုေရြးမလဲဆိုရင္ Laptop ေလးကိုပဲေရြးခ်ယ္မိမွာအမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ မပစ္ပယ္ႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ကြန္ပ်ဴတာကိုစြဲလန္းခဲ႔တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီပဲ။ က်ေနာ္တို႔သံေယာဇဥ္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီေလ။ အဲဒီေတာ႔ သံေယာဇဥ္က ႀကီးလြန္းလွတာေပါ႔။<br /><br />အခုဆို ပိုဆိုးလာပါတယ္။ မီးပ်က္တယ္ဆိုတာလဲမရွိေတာ႔ သူနဲ႔က်ေနာ္ ဆက္ဆံေရးက အၿမဲလက္ပြန္းတတီး ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္ေလ။ သူ႔ခလုပ္ကေလးေတြေပၚမွာ က်ေနာ္႔လက္ကေလးေတြ ေျပးလႊားရင္း အင္တာနက္လွဳိင္းလုံးေတြေပၚ က်ေနာ္ကစားရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ္႔ျပသနာေတြ သူကရွင္းေပးလိုက္၊ သူ႔ျပသနာေတြ ကိုယ္ကရွင္းလိုက္နဲ႔ လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္အတူတူ ပုခံုးဖက္သြားရတာ .. ေပ်ာ္တယ္။<br /><br />တခါတေလလည္းက်ေနာ္က သူ႔ကိုစိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္တတ္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ပစ္ထားမိတတ္ေပမယ္႔ က်ေနာ္မေနႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ျပန္လည္ဖက္တြယ္မိတတ္ပါတယ္။<br />အင္တာနက္နဲ႔ လက္ပေတာ႔သာရွိမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္႔လိုခ်င္တာေတြ အမွန္မုခ် ျဖစ္လာရမွာပဲ။ သူလက္ကိုတြဲ က်ေနာ္ ရဲရဲႀကီး ႀကံဳး၀ါးခဲ႔ဖူးတယ္။ အဲဒီလို သူဟာ က်ေနာ္႔အတြက္ ထာ၀ရမိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။<br /><br />(ခ)<br /><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;">မိုဘိုင္းဖုန္း</span><br /><br />က်ေနာ္က ပကာသနေတြကို မက္မက္ေမာေမာစားသံုးတတ္သူ မဟုတ္ပါ။<br />က်ေနာ္႔မွာ လက္တေလာ ဟမ္းဖုန္းေလးတစ္လံုး ရွိပါတယ္။ ဖုန္းေလးရခါစကေတာ႔ ဖုန္းေျပာရုံ မက္ေဆ႔ပိုရုံကလြဲလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလို႔ စိတ္မ၀င္စားခဲ႔ဖူးပါဘူး။ ေနာက္ေတာ႔ ပ်င္းတဲ႔အခါ ေလွ်ာက္ၿပီးကလိရင္းက ဂိမ္းကစားတတ္လာတယ္။ ေတြ႕သမွ်အမွတ္တရဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ရင္း ဖုန္းေလးနဲ႔ ကင္မရာေလးကိုသေဘာက်လာပါတယ္။ သီခ်င္း၀ါသနာပါတဲ႔သူမို႔ နားၾကပ္ေလးတတ္ၿပီး သီခ်င္းေလးေတြနားေထာင္တတ္ပါတယ္။<br />ဘလူးတုေလးသံုးလိုက္၊ USB ေလးသံုးလုိက္နဲ႔ သူနဲ႔ က်ေနာ့္လက္ပေတာ႔ေလးနဲ႔က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားပါေတာ႔တယ္။<br />ပန္းၿခံထဲမွာထိုင္ၿပီး ကဗ်ာရြတ္ရင္း ဖုန္းေလးနဲ႔ ကိုယ္႔အသံကိုသြင္းတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ျပန္စဥ္းစား၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးကဗ်ာေလးေတြျပန္ဆိုၿပီးေတာ႔ အသံသြင္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီဖုန္းေလးက ခ်စ္စရာေလးပါဗ်ာ။<br /><br />က်ေနာ္ေပါ႔ဆမိလို႔ ကုတင္ေပၚက ျပဳတ္က်ရတာလဲ အခါခါ။ တခါမွလည္းကြဲသည္နာသည္မရွိ။ အၾကမ္းပရမ္းအေတာ္ခံသည့္ေကာင္ ..။<br /><br />မနက္ခင္းသူ႔က်ျပန္ေတာ႔လည္း သူ႔ကိုပဲ အားကိုရတယ္။ က်ေနာ္႔မွာ ႏွဳိးစက္နာရီမရွိေတာ႔ ..။ သူ႔ကို ႏွဳိးခိုင္းရတယ္။ က်ေနာ္႔အတြက္ နာရီဆိုလဲ..သူ။ ျပကၡဒိန္ဆိုလဲ..သူပဲေပါ႔။<br /><br />အလုပ္အားတဲ႔ရက္ ညီအစ္ကိုတေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ေတြ႕ၾကဆံုၾကဖို႔ခ်ိန္းတဲ႔အခါ… ျမန္မာျပည္က မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီဖုန္းဆက္တဲ႔အခါ.. သူရွိေနေတာ႔ က်ေနာ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပပါတယ္။<br /><br />တစ္ေန႔က ေတာ႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္႔ကို ခပ္တိုးတိုးေလးလာေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကို အသံုးခ်လို႔ရလို႔ေပါင္းတာပါတဲ႔။ က်ေနာ္႔အတြက္ မလိုအပ္တဲ႔တစ္ေန႔က်ရင္ သူ႔ကို စြန္႔ပစ္သြားမွာသူသိပါတယ္တဲ႔။<br />က်ေနာ္သနားသြားပါတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကိုသံေယာဇဥ္တြယ္ေနမိပါၿပီ။ က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာလဲ သူ႔ကို မစြန္႔ပယ္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ က်ေနာ္႔အတြက္ အသံုး၀င္လြန္းလို႔ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားပါတယ္။ က်ေနာ္သြားေလရာမွာ သူအၿမဲပါပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဖုန္းကေလးက ေမ႔က်န္ခဲ႔လို႔မရတဲ႔ အရာတစ္ခုျဖစ္လာပါေတာ႔တယ္။<br /><br />(ဂ)<br /><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;">ဂစ္တာတစ္လက္</span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SlDNZbW5bbI/AAAAAAAAAKg/lcALmVrMyHw/s1600-h/guitar.jpg"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; width: 178px; float: left; height: 279px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355005793667739058" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SlDNZbW5bbI/AAAAAAAAAKg/lcALmVrMyHw/s320/guitar.jpg" border="0" /></a>ခင္ဗ်ားတို႔ ... လူငယ္ဘ၀ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကပါသလဲ။<br />က်ေနာ္.. ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ပါတယ္။<br />အဲဒီလို ဂစ္တာေတးသံေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ္႔ ဂစ္တာေလးဟာလည္း ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာဖြယ္ရာညေတြရဲ႕ လေရာင္လြင္ျပင္မွာ အတူတူျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကဖူးပါတယ္။<br />ရပ္ကြက္ထဲမွာ၊ လမ္းမေပၚမွာ၊ အေဆာင္ေရွ႕မွာ၊ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ... ဂစ္တာေလးကိုေထြးပိုက္ ၾကည္ႏူးစရာေတးသံေလးေတြ၊ လြမ္းဆြတ္စရာ ေတးသီခ်င္းေလးေတြကို ဖန္ဆင္းခဲ႔ဖူးတယ္။<br /><br />စိတ္ညစ္ညဴးစရာမွန္သမွ် ဂစ္တာတီးၿပီးသီခ်င္းဆိုလိုက္ရင္ အားလံုးက ေျပေလ်ာ႔သြားခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ခုခုေၾကာင့္ အဆင္မေျပေဒါသထြက္လာတဲ႔အခ်ိန္၊ စိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ ဂစ္တာေလးက က်ေနာ္႔ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္၊ စိတ္ေျဖသိမ္႔စရာ အရာေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ ဂစ္တာႀကိဳးေလးေတြေပၚမွာ က်ေနာ္႔လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ေျပးလႊားတဲ႔ အခ်ိန္၊ ခပ္တိုးတုိးေလး ညည္းဆိုလိုက္တဲ႔ သီခ်င္းစာသားအပိုင္းအစတစ္ခ်ဳိ႕ ... အဲဒီလို က်ေနာ္႔ရင္ခုန္သံေတြကို ဂစ္တာေလးနဲ႔ ေျခြ..ေျခြ ခ်ခဲ႔ဖူးတယ္။<br /><br />အခုေတာ႔က်ေနာ္႔ ဂစ္တာေလးကို လြမ္းေနတယ္။<br />အခန္းေထာင့္မွာေထာင္ထားတဲ႔ ႀကိဳးေလ်ာ႔ေနတဲ႔ ဂစ္တာေလးတစ္လက္ဟာ သူ႔သခင္ရဲ႕ ေထြးေပြ႕မႈကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္စားေနရွာမွာပဲ။ ဂစ္တာေလးသာ စကားေျပာတတ္မယ္ဆိုရင္ေလ .. သူလဲ က်ေနာ္႔ကို လြမ္းေနတာပါလို႔ ေျပာမွာေသခ်ာပါတယ္။<br /><br />လူငယ္ဘ၀မွာ ဂစ္တာေလးနဲ႔အတူ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ဂစ္တာေလးကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္မိတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ က်ေနာ႔္စိတ္ထြက္ေပါက္ေတြ မေကာင္းတဲ႔ေနရာကို ေရာက္မသြားခဲ႔တာေပါ႔။ စိတ္ညစ္လို႔ အရက္မေသာက္ဘူး.. စိတ္ညစ္လို႔ ဂစ္တာတီးတယ္။ အသည္းကြဲလို႔ အရက္မေသာက္ဘူး .. အသည္းကြဲလို႔ ဂစ္တာတီးလိုက္တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ အျပင္သြားရေအာင္လာေခၚၾကတဲ႔အခါ က်ေနာ္.. ဂစ္တာတီးေနတတ္ပါတယ္။ ထမင္းစားရေအာင္လို႔ ေမေမလာေခၚတဲ႔အခါ က်ေနာ္.. ဂစ္တာတီးေနတတ္ပါတယ္။ ဂစ္တာနဲ႔ က်ေနာ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ ဂစ္တာက ခြဲလို႔မရတဲ႔ အရာတစ္ခုပါ။<br /><br />အခုလား....<br />အခု က်ေနာ္ဂစ္တာတီးေနတယ္ေလ..<br />က်ေနာ္႔ဂစ္တာေလးမဟုတ္တဲ႔ ဂစ္တာတစ္လက္ကိုေပါ႔ ။<br />တခ်ိန္က အတူတြဲခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဂစ္တာေလးရယ္..ငါ႔ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါကြယ္...<br /><br />(ဃ)<br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">ေကာ္ဖီတစ္ခြက္</span><br /><br />က်ေနာ္ကေတာ႔ စူပါမွ စူပါပဲဗ်ာလို႔ ကိုလြင္မိုးကဆိုလာေတာ႔ က်ေနာ္႔ကိုယ္က်ေနာ္ ၿပံဳးမိပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ႔ ေကာ္ဖီမွေကာ္ဖီပဲဗ်ာလို႔လဲ သူ႔လိုမ်ဳိး လိုက္ေျပာျဖစ္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္ အရင္က လဘက္ရည္ကိုႀကိဳက္ခဲ႔တယ္။ အညာသားေတြက အခ်ဳိႀကိဳက္တယ္ေလ။ ခ်ဳိစိမ္႔တို႔ ဖန္ခ်ဳိတို႔ေပါ႔။ လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာကိုက အလုပ္တစ္ခုလိုမ်ဳိးပဲ။ သြားေနက်မသြားရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ အဲလိုပဲ ေသာက္ေနက် မေသာက္ရရင္လဲ မေနႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုေတြက လဘက္ရည္ေလး၊ ေကာ္ဖီေလးေတြကို အရသာခံေသာက္ရင္း စကားေျပာေနက်၊ ျငင္းခုန္ေနက်ကိုး။<br /><br />ေနာက္ပိုင္းမွာ မနက္ခင္းေက်ာင္းသြားတယ္ ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔ကၽြတ္ </span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >(ေရႊက်ီးမုန္႔ကၽြတ္ဗ်)၊ </span><span style="font-size:100%;">ေက်ာင္းမွာ ကင္တင္းန္ထုိင္ေတာ႔လဲ စူပါေကာ္ဖီ၊ ေက်ာင္းကျပန္လာ ၇၃လမ္း၊ ယူနီစန္မွာ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ထိုင္ၾကေတာ႔လည္း စူပါ၊ ညပိုင္း စာၾကည့္တဲ႔အခါ ေသာက္မိတာကလည္း စူပါေကာ္ဖီပါ။ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္လက္ခုပ္တီးလိုက္ရင္ စာပြဲထုိးေလးေတြက စူပါတစ္ခြက္ အျမန္လာခ်ေပးေလ႔ရွိပါတယ္။ </span><span style="font-size:100%;">အဲဒီလိုနဲ႔ ေကာ္ဖီက က်ေနာ္႔ဘ၀ထဲကို တစ္စတစ္စ ၀င္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ </span><br /><span style="font-size:100%;"><br />ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဟာ စြဲမက္ဖြယ္ရာေကာင္းပါတယ္။ ေဆြမ်ဳိးေမ႔ေအာင္ေကာင္းတဲ႔ အရသာဟာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ပါပဲ။<br />အခုေတာ႔စူပါကေန နက္စ္ကေဖး(အ၀ါ)ကို ေျပာင္းၿပီး ေသာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အရသာက နည္းနည္းေလး ကြဲလြဲေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေကာ္ဖီႀကိဳက္တဲ႔လူကေတာ႔ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ႔အရသာေလးကေတာ႔ စူပါေကာ္ဖီမစ္ပါပဲဗ်ာ။<br /><br />ေမေမက ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ မႀကိဳက္ပါဘူး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ တတြတ္တြတ္ေျပာေနတတ္ပါတယ္။ ေကာ္ဖီေသာက္တာမ်ားတဲ႔ေနေတြဆို </span><span style="font-size:100%;"> ဂစ္တာတီးလိုက္ ကြန္ပ်ဳတာသံုးလိုက္နဲ႔.. မိုးလင္းသြားတတ္ပါတယ္။</span> က်ေနာ္ကလည္း ေကာ္ဖီဆို အနည္းဆံုးတစ္ေန႔သံုးခြက္ပါပဲ။ အဲဒီလိုေကာ္ဖီက က်ေနာ႔္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးေလးပါ။<br /><span style="font-size:100%;"><br />ကဗ်ာဆရာႀကီး အိုမာခရမ္ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေလးကို သတိရမိပါတယ္။<br />"သစ္ရိပ္ေအာက္မွာ<br />ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္<br />၀ိုင္တစ္ခြက္နဲ႔<br />ခ်စ္သူသာအနားမွာရွိေနမည္ဆုိပါလွ်င္<br />ေလာကဟာ ျပည့္စံုဖြယ္အတိ<br />ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မည္.." တဲ႔။<br /><br />က်ေနာ္အတြက္ ကေတာ႔ လက္ပေတာ႔တစ္လံုး၊ မိုဘိုင္းဖုန္းနဲ႔ ဂစ္တာတစ္လက္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သာ ရွိေနခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေလ..<br />ခ်စ္သူတစ္ေယာက္မလို..<br />ေလာကႀကီးဟာ ၿပီးျပည့္စံုသြားပါေတာ႔တယ္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1698017130477518168?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-42523712900261928562009-06-12T23:53:00.009+08:002009-06-13T00:18:50.333+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SjJ_BE142JI/AAAAAAAAAIk/DFQ2mSCSUaI/s1600-h/A_Chinese_poem.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 142px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SjJ_BE142JI/AAAAAAAAAIk/DFQ2mSCSUaI/s200/A_Chinese_poem.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346475364098562194" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">အရာ၀တၳဳ၊</span> အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ ထိခိုက္သြားမိတဲ႔ ခံစားမႈမ်ဳိးကို လူတိုင္းႀကံဳဖူးတယ္။ ဒီခံစားမႈဟာ ၾကာရွည္မခံဘူး။ ဒါကို ၾကာရွည္ခံေအာင္လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေပါက္လာမွသာ ကဗ်ာ ဖန္ဆင္းမႈ စတင္တယ္။<br /><br />ကေလာင္ကို ေကာက္ကိုင္မိေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္တာဟာ အေတြးေလးတစ္ခု ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ခံစားမႈကေလး၊ ေရးစရာကို အႏုပညာေျမာက္ေျမာက္ ၀င္စားၾကည့္မိတာကေလး၊ နင့္ခနဲ ထိခိုက္သြားမိတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။<br /><br />ဘယ္ဖန္ဆင္းမႈမွာမွ စိတ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ ေတြးေတာမႈ မပါဘဲ မျဖစ္ဘူး။<br /><br />ကဗ်ာကို ေရးခ်မိတဲ႔အထိ ေရာက္သြားေစတဲ႔ ဆင္ျခင္ေတြးေတာမႈဆိုတာ မူလ ပထမအားျဖင့္ နိမိတ္ပံုေတြနဲ႔ လုပ္ရတဲ႔ ႀကံစည္ေတြးေတာမႈ ျဖစ္တယ္။ မူလ ပထမလို႔ ေျပာတာေနာ္။ လံုး၀ လံုး၀လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ကိုယ္ေဖာ္ျပခ်င္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာကို အမိအရ ဖမ္းရမယ္ဆိုလွ်င္ သူ႕ကို ပံုၾကမ္းေလာင္းရင္း သူ႕ရဲ႕ ပံုသဏၭာန္၊ အေရာင္၊ လွဳပ္ရွားမွဳ၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာတို႔နဲ႔တကြ ဒါေတြ အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္ပံုေပၚ အေျခခံၿပီး ရူပကေတြကို ရွာရလိမ္႔မယ္။<br /><br />ရူပကရွာတာဟာ `နိမိတ္ပံုေတြနဲ႔ ေတြးတာ´လို႔ က်ဳပ္ေျပာခဲ႔တာပါပဲ။<br /><br />ဒီႀကံစည္ေတြးေတာမႈက ခံစားမႈနဲ႔ စတင္တယ္။ ခံစားမႈက စိတ္ကူးမႈနဲ႔ စိတ္ထဲ ဆက္ႏြယ္ၾကည့္မႈကို လွဳံ႕ေဆာင္ေပးကာ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ ျပင္ပကမာၻရွိ အရာ၀တၳဳမ်ား ဆက္သြယ္မွဳကို ထူေထာင္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br />၀တၳဳ၊ ကဗ်ာရွည္ရွည္တစ္ပုဒ္ ေရးရာမွာ ၀တၳဳ ဇာတ္လမ္းသြားနဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အစီအစဥ္ကို ခန္႔ခြဲရတာက အခ်ိန္အေတာ္ကေလး လိုအပ္တယ္။<br /><br /><br />မူရင္း-အိုက္ခ်င့္<br />ျမန္မာျပန္သူ - ေမာင္သာႏိုး<br />ကဗ်ာအေၾကာင္း (ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာလက္စြဲ) စာအုပ္မွ-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4252371290026192856?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-23845960338912591012009-06-07T00:39:00.010+08:002009-06-10T00:13:12.700+08:00ေမာင္ထင္ေရ..<br /><br />ငါသတိရျခင္းမ်ားစြားနဲ႔ စာေရးလိုက္ပါတယ္ကြာ..<br />မင္းေရာ အလုပ္အကိုင္ေတြအဆင္ေျပရဲ႕လား..<br />မေတြ႕ရတာလဲ ၾကာၿပီကြာ။ အရင္ကလို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေတြ ေရာက္တတ္ရာရာ မေျပာရတာ ၾကာၿပီေနာ္။<br />ငါကေတာ႔ ဒီမွာ မင္းတို႔ကိုတအားသတိရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းတို႔ဒီကိုလာမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ပိုေကာင္းမယ္။ မင္းတို႔ အျမင္ပိုက်ယ္တာေပါ႔ကြာ..။ ဒီမွာကေတာ႔ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုဆိုေတာ႔ ႏိုင္ငံတကာ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံု၊ အသြင္အဆန္း၊ ဒီဇိုင္းေပါင္းစံု ေပါ႔ကြာ။ ေျပာရရင္ ဒီႏိုင္ငံက အေရွ႕လိုလို အေနာက္လိုလို လူေတြနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြက တအားေရာယွက္ေနတယ္။ ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာေတာ႔ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈ ျမန္မာဒီဇိုင္း ျမန္မာစာလံုးေတြနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အႏုပညာေတြရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ကြာ ငါ႔အျမင္ကေတာ႔ ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြဟာ သူ႕အျမင္သူ႕အာရုံေတြေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္လို႔ထင္တယ္ကြာ။<br />ေနရာေဒသတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုေတာင္မွ ဒီဇိုင္းအျမင္မတူၾကေသးတာကြာ။ ငါတို႔ ျမန္မာဒီဇုိင္းနာေတြ ႏိုင္ငံတကာကို ၀င္ဆန္႔ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတဲ႔ေနရာမွာ နည္းပညာတစ္ခုတည္းတင္မဟုတ္ပဲ ဖန္တီးႏိုင္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ရွိဖို႔ရာ အဓိက အေရးႀကီးတယ္လို႔ ငါျမင္တယ္ကြာ။<br /><br />ငါတို႔ေျပာခဲ႔တဲ႔အတိုင္းပဲ Photoshop ေလာက္ Illustrator ေလာက္တတ္ၿပီး၊ Graphic Design Software Tools ေတြကိုသံုးတတ္ရုံနဲ႔ ဒီဇိုင္နာ မျဖစ္ဘူးဆိုတာေလကြာ။ မွတ္မိၾကမွာေပါ႔။ ဒီမွာက Graphic Designer ေတြအတြက္ အလုပ္ေခၚရင္ Art School ကၿပီးတာလား Graphic Design ေက်ာင္းကၿပီးတာလား စသျဖင့္ ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ ငါတို႔ဆီမွာကေတာ႔ သင္တန္းေတြမွာ Photoshop, Illustrator သင္ၿပီးရင္ Graphic Designer ျဖစ္ၿပီလို႔ထင္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအဆင့္ဟာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအျဖစ္ စႏိုင္ရုံပဲရွိပါဦးမယ္။ ငါတို႔ ျငင္းခံုခဲ႔ၾကသလိုပဲ Creative က အဓိကပဲ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီထက္ အဓိကက်တာက ဒီဇိုင္းအျမင္ရွိဖို႔႔ပဲ။<br /><br />ေမာင္ထင္ေရ..<br />မင္းနဲ႔ေပါင္းၿပီး ဆိုင္းဘုတ္ဒီဇိုင္းေတြ ေငးခဲ႔ရာက ငါမွာ ဆိုင္းဘုတ္ေတြျမင္ရင္ ဒီဇိုင္းေတြကို လိုက္ၾကည့္တတ္တဲ႔ အက်င့္က စြဲေနပါၿပီ..။ မွတ္မိပါေသးတယ္ကြာ .. အေရာင္က ဘာကိုသံုးထာတာ၊ ဘယ္လိုအေရာင္ေတြစပ္ထားတာ၊ Fontက အထူ၊အပါး ဘယ္လို၊ ေစာင္းထားတာ၊ အနားေတြဘယ္လိုကြပ္ထားတာ၊ စသျဖင့္ ငါတို႔ေတြ လမ္းေဘး၀ဲယာတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ႕သမွ်ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြ၊ ျမင္သမွ် ဒီဇိုင္း၊ ပန္းခ်ီ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို ေလ႔လာေ၀ဖန္သံုးသပ္ခဲ႔ၾကတာေတြ..။ အဲဒီလို ငါတို႔ေတြဟာ ေလ႔လာစရာ နယ္ပယ္က်ဥ္းက်ဥ္း၊ ေဘာင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ငါတို႔ရဲ႕အျမင္ေတြကိုေတာ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဖြင့္ထားႏိုင္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ..။ ၿပီးေတာ႔ မင္းက ဒီဇိုင္းတစ္ခုလုပ္ၿပီဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ရွည္တတ္တယ္။ မင္းစိတ္တိုင္းက်ၿပီဆိုမွ လႊတ္တတ္တယ္။ ဒီေရာက္ေတာ႔ ငါ မင္းကို ပိုသတိရတာေပါ႔..။<br /><br />အလုပ္ထဲမွာ ေပါင္းရတာေတြကလည္း Graphic Designer ေတြဆိုေတာ႔ ငါမင္းကို ပိုသတိရတယ္။ ၿပီးေတာ႔ လုပ္ငန္းထဲက အေတြအႀကံဳေတြ တခ်ဳိ႕ကို ငါ မင္းကိုေျပာျပခ်င္တယ္။ မင္း စိတ္၀င္စားမယ္ဆိုတာလဲ ငါသိတယ္။<br /><br />(၁) အသံုးခ် ေဆာဖ္၀ဲမ်ား<br />ဒီမွာက ဒီဇိုင္နာေတြက Adobe InDesign ကို အဓိကထား သံုးၾကတယ္။ InDesign ထဲမွာပဲ အကုန္လုပ္တယ္။ Publishing ပိုင္း ဆိုေတာ႔ Indesign က အဓိကပဲေလ။ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္မွာကေတာ႔ PageMaker ေပါ႔ကြာ။ ဒါေပမယ္႔ PageMaker က အေ၀းႀကီးမွာ က်န္ခဲ႔ပါၿပီ။ InDesign က သံုးရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ Vector ပံုေတြအတြက္ Adobe Illustrator နဲ႔ Photo ေတြ အတြက္ Adobe Photoshop ကိုသံုးၾကတယ္။ Indesign နဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ႔ အားလံုးက ဆရာႀကီးေတြပဲ။ အဲဒါက ဒီမွာ Graphic Designer အမ်ားဆံုးသံုးၾကတဲ႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲေတြပဲ။ Version ကေတာ႔ CS4 ဆိုတဲ႔ အျမင့္ႀကီးေတြ မသံုးႏိုင္ေသးပါဘူး။<br /><br /><a href="http://www.worqx.com/color/" target="_blank">(၂)ကာလာသီအိုရီ</a><br />ေနာက္တစ္ခုက အေရာင္။ အေရာင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ေျပာခဲ႔သလိုပဲ ပတ္၀န္းက်င္ေဒသက အေရာင္ေတြကို စိုးမိုးထားတယ္ဆိုတာေလကြာ..။ ဥပမာ ကုလားေတြက အစိမ္းကိုႀကိဳက္က်တယ္။ အဲဒီအစိမ္းကိုပဲ ဂ်ပန္ေတြက တစ္မ်ဳိး၊ မႀကိဳက္က်ျပန္ဘူး။ ငါတို႔ဆီမွာ တခ်ဳိ႕က အနက္ေရာင္ကို မႀကိဳက္က်သလိုေပါ႔ကြာ။ ၿပီးေတာ႔ ျမန္မာမွာ အမ်ားစုက အေရာင္ကို ဂရုမစိုက္ၾကဘူး။ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ႀကီးေတြ သံုးၾကတယ္။ ဒီမွာ အဲလိုမသံုးၾကဘူး။ pantone colour ေတြကို အသံုးမ်ားတယ္။ ငါမွာ Graphic Design ကိုလည္း ေလ႔လာခဲ႔ရျပန္ေတာ႔ ငါ႔ထက္ဒီဇိုင္းပိုေတာ္တဲ႔ မင္းကို ဒီကုိလာခဲ႔ေစခ်င္တာပါ။ Color Theory ကိုလည္း ဘာသာရပ္တစ္ခုသဖြယ္ ငါတို႔ စနစ္တက်ေလ႔လာရပါမယ္။<br /><br /><a href="http://ilovetypography.com/" target="_blank">(၃) Typography</a><br />ေနာက္တစ္ခုက Typography.. အဲအပိုင္းမွာ အဓိကအသံုးမ်ားတာကေတာ႔ ငါတို႔အႀကိဳက္ Helvetica font ပဲကြ။<br />ေဖာင့္ အထူအပါး၊ အက်ဥ္းအက်ယ္၊ အေစာင္းအတည့္၊ ေဖာင့္ကာလာ၊ ၿပီးေတာ႔ Line Height, Line Spacing ေတြ..။ အဲဒီေနရာမွာ ငါတို႔ျမန္မာေတြက ျမန္မာေဖာင့္ေတြအမ်ားဆံုးသံုးလာခဲ႔ၾကတာ။ ဒီမွာ English နဲ႔ Chinese Font ေတြပဲ သုံးၾကတာဆိုေတာ႔ အနည္းငယ္ေတာ႔ ကြာျခားသြားမယ္။ ငါထင္တယ္ ဒါကလည္း မင္းအတြက္သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ မင္းသိထားသင့္တယ္။ ဒီမွာကေတာ႔ Typography ဆိုတာကလည္း ဘာသာရပ္တစ္ခုပဲေလ။ သူကို သီးသန္႔ထပ္ေလ႔လာရမယ္ကြာ။ Typography နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆိုက္ေတြလည္းရွိပါတယ္။ ငါလဲ တတ္ႏိုင္သမ်ွ ေလ႔လာထားတဲ႔ဆိုက္ေလးေတြ တင္ေပးပါ႔မယ္။<br /><br />(၄) Measurement, File Format, Layout and <a href="http://www.webopedia.com/TERM/C/color_separation.html">Color Separation</a><br />Measruement အပိုင္းမွာေတာ႔ ဒီမွာ cm, mm(မီလီမီတာ)ကို သံုးတယ္။ အဲဒါေလးလဲ သတိထားလာခဲ႔ကြာ။ ခန္႔မွန္းရတာ မလြယ္ဘူးကြ။ အဲဒါလဲ ငါတို႔ ျမန္မာနဲ႔ ျခားနားခ်က္တစ္ခုပဲေလ။ ေနာက္တစ္ခုက ဖုိင္ format ေတြ။ Indesign file format ကေန pdf file formal အျဖစ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ ထြက္မယ္ေလကြာ။ အဲဒီေတာ႔ Indesign ကို save တဲ႔အခါ ဘယ္လိုပံုစံေတြနဲ႔ save မယ္ဆိုတာေတြကို ေလ႔လာပါ။ layout ပိုင္းကေတာ႔ ကြာတယ္ကြာ။ ဒီက ဒီဇိုင္း sample ေတြကို ၾကည့္ရင္မင္းသိပါလိမ္႔မယ္။ ဒီက flyer ေတြ၊ Mailer ေတြ၊ Broucherေတြ၊ ျမင္ရင္ အဲဒီ layout Design ေတြကို ေလ႔လာပါ။ <br /><br />(၅) ဘာသာစကား<br />သူငယ္ခ်င္းေရ..ဘာသာစကားက ဒီမွာအေရးႀကီးဆံုးပဲကြာ။ တျခားသူေတြထက္ ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္နာေတြက ပိုၿပီးအေရးႀကီးပါတယ္။ client ေတြ၊ customer ေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ႔အခါ သူတို႔လုိခ်င္တာေတြ ကိုယ္လုပ္ေပးမယ္႔အရာေတြ ေျပာၾကဆိုၾကတဲ႔အခါ၊ အေရးပါလာတယ္။ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ တို႔တစ္ေတြ တခါတေလ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ေျပာၾကဆိုၾကရတာေတြ ရွိတယ္ေလ။<br />ဒီမွာ client အမ်ားစုက chinese ေတြဆိုေတာ႔ တရုတ္စကားေျပာတတ္ရင္ေတာ႔ အေကာင္းဆံုးေပါ႔။ ဒီမွာ ျမန္မာဒီဇိုင္းနာေတြအတြက္ ကြာဟခ်က္တစ္ခုက ေျပာဆိုဆက္ဆံမႈ ဘာသာစကားျဖစ္ေနတယ္ကြာ။<br /><br />ေမာင္ထင္ေရ..<br />ငါက Graphic Designer တစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ္႔ အဲဒါေတြကိုလည္း ေလ႔လာခဲ႔ရေတာ႔ ငါသိသေလာက္၊ ငါျမင္ေတြ႔သေလာက္ေလးကိုေတာ႔၊ မင္းကို ေျပာျပခဲ႔ပီးၿပီ။ ဒီထက္ ပိုေလ႔လာၿပီးရင္ ငါမင္းကို ေျပာျပပါအံုးမယ္။ မင္းလဲ ငါ႔ဆီကို အီးေမးလ္ပို႔အံုးေလကြာ။ ေနာက္တစ္ခုက်န္ေနတာက ငါအခု <a href="http://www.apple.com/" target="_blank">Apple</a> ကြန္ပ်ဴတာကိုသံုးေနရတယ္။ OS က <a href="http://www.apple.com/macosx/" target="_blank">Mac OS X</a> ေလကြာ။ ဒီမွာ Designer ေတြက Apple ကို သံုးၾကတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ငါတို႔၊ မင္းတို႔ Window ကိုသံုးၿပီး ႏွိပ္လာခဲ႔တဲ႔ Window Shortcut နဲ႔ Application Shortcut ေတြက ဒီေနရာမွာ သတိထားရလိမ္႔မယ္။ shortcut key ေတြက အက်င့္ပါေနေတာ႔ အစပိုင္းမွာ ဂရုစိုက္ရမယ္ေလကြာ။ <br /><br />ေနာက္မွပဲ ဆက္ေရးေတာ႔မယ္..သူငယ္ခ်င္းေရ..။ <br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိုလာဖို႔ေတာ႔ ႀကိဳးစားကြာ။ အဲဒီမွာ မင္းလည္း အေတြ႕အႀကံဳလံုလံုေလာက္ေလာက္ရွိခဲ႔ၿပီးပဲ။ ငါလည္း လိုအပ္တာေလးေတြကို လွမ္းေျပာျပပါမယ္။<br />မင္းရဲ႕လုပ္ငန္းေတြလဲ အဆင္ေျပပါေစလို႔ ငါဆုေတာင္းေပးပါတယ္။<br /><br /><br />မင္းရဲ႕ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း<br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-2384596033891259101?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-36869362167657519202009-06-05T23:00:00.016+08:002009-06-13T00:21:00.571+08:00ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ႕ဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ႔္ေမေမေလ.. ကၽြန္ေတာ္႔ဖုန္းကို ေမွ်ာ္ေနတာဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းမဆက္ရင္ ေမေမစိတ္ပူတတ္သလို..ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေမေမ႕ဆီ ဖုန္းမဆက္တာၾကာရင္ စိတ္ေတြက မလန္းဆန္းေတာ႔ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ႕နဲ႕ ခနတာေလး စကားေျပာလိုက္ရရင္ စိတ္ေတြေပါ႔ပါးၿပီး လန္းဆန္းတက္ၾကြ ေနတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမေမက ဖုန္းစေျပာတယ္ဆိုရင္ပဲ ေမေမေနေကာင္းလား.. သားေနေကာင္းလားဆိုၿပီး ၿပိဳင္တူေမးတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အေရးကိစၥ၊ ကၽြန္ေတာ္႔အခက္အခဲျပသနာ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဖုန္းနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ စာနဲ႔တဖံု ကၽြန္ေတာ္က ေမေမကို ေျပာျပတိုင္ပင္ေလ႔ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို နားလည္မႈအေပးႏိုင္ဆံုးက ကၽြန္ေတာ႔္ေမေမ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီလိုေျပာရင္ ေမြးထားတဲ႔အေမပဲသားရယ္ .. သားကုိနားလည္တာေပါ႔..သားစိတ္ကိုေမေမသိတာေပါ႔ လို႔ ေမေမကလည္း အၿမဲေျပာေလ႔ ရွိပါတယ္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း စိတ္၀င္တစားနဲ႕ သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ ကြန္ပ်ဳတာေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ေနရင္ အျပင္ေလာကပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ႔သြားတတ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ မိုးလင္းသြားတဲ႔ညေတြ၊ လမ္းထိပ္မွာ ဂစ္တာထြက္တီးရင္း ညဥ့္နက္တဲ႔ညေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္၊ စကားေျပာၾကရင္း ညဥ့္နက္တဲ႔ ညေတြ၊ အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္ေပေတေလလြင့္ခဲ႔တဲ႔ ညေတြတိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို မအိပ္ဘဲေစာင့္ေနခဲ႔တာ ေမေမေပါ႔။ ဒီလိုေမေမ စိတ္ပူတတ္မွန္းသိရက္နဲ႔ ညဥ့္နက္မွခ်ည္း အိမ္ကိုျပန္ျပန္လာတတ္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလို ေမေမ႔အေပၚမွာ ဆိုးခဲ႔ပါတယ္။ <br /><br />အခုလည္း အေ၀းေရာက္ေနတဲ႔ သားႀကီးအတြက္ ေမေမစိတ္ပူေနရျပန္ၿပီေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာမၾကာ ဖုန္းဆက္မွာေပါ႔ေမေမရယ္။ ၿပီးေတာ႔ ေမေမမွာတဲ႔အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ လိမ္လိမ္မာမာေနပါတယ္။ ရတနာသံုးပါးနဲ႔ မိဘ၊ဆရာသမားေတြကိုလည္း မေမ႔ပါဘူး။ ညတိုင္းရွိခိုးၿပီးမွ အၿမဲအိပ္ပါတယ္ ေမေမ။ ပရိတ္ႀကီး (၁၁)သုတ္လည္းရြတ္ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုလည္း အပတ္တိုင္းမဟုတ္ေတာင္မွ မၾကာမၾကာဆိုသလို ေရာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ႀကံဳခဲ႕ရတဲ႔ ဒုကၡအခက္အခဲ၊ ျပသနာေတြဆိုတာ မိဘေတြရဲ႕ အဆံုးအမ၊ သြင္သင္လမ္းညႊန္မႈေတြ၊ ေမတၱာ၊ ေစတနာေတြနဲ႔၊ မိဘေတြရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္သာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ႔တာပါ။ အခုခ်ိန္ထိေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားေနဆဲေပါ႔။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ေမေမကို လြမ္းတဲ႔ညေတြ..ေမေမ႕ကို အိပ္မက္မက္တဲ႔ညေတြ..။ ေမေမရယ္..အိမ္ကို အရမ္းျပန္ခ်င္တယ္။ <br />အဲဒီလိုပဲ ေမေမကၽြန္ေတာ္ကိုလြမ္းေနမယ္႔ညေတြ..သတိရေနမယ္႔အခ်ိန္ေတြ..<br />ေမေမ..မငိုနဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္မၾကာမၾကာ ဖုန္းဆက္ပါ႔မယ္.. <br />ေမေမ..စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3686936216765751920?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-90732531043869654082009-06-03T00:14:00.004+08:002009-06-13T00:21:33.580+08:00<object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-6CHmG2MXUo&hl=en&fs=1&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-6CHmG2MXUo&hl=en&fs=1&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-9073253104386965408?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-44837801324896658012009-06-01T23:01:00.012+08:002009-06-03T00:24:03.289+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SiP2mhMIUcI/AAAAAAAAAIA/inzsPrGo2-s/s1600-h/lonely.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SiP2mhMIUcI/AAAAAAAAAIA/inzsPrGo2-s/s200/lonely.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342384724596249026" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><br /><br /><br /><br /><br />ထားလိုက္ေတာ႔ . .<br />ငါတို႔ရဲ႕အေၾကာင္းေတြ<br />အမွတ္ရစရာမရွိဘူး<br />အဲဒီလုိပဲ<br />ထားလိုက္ေတာ႔ . .။<br /><br />ထားလိုက္ေတာ႔<br />ငါေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားလံုးေလးေတြ<br />မင္းရင္ထဲကို မေရာက္ခဲ႔ဘူး<br />အဲဒီလိုပဲ<br />ထားလိုက္ေတာ႔ . . ။<br /><br />ထားလိုက္ေတာ႔<br />မင္းနားေထာင္ဖို႔<br />ငါပို႔ခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြ<br />အဲဒီလုိပဲ<br />ထားလိုက္ေတာ႔ . .။<br /><br />ထားလိုက္ေတာ႔<br />ငါ႔အေပၚမွာ ေ၀းသြားခဲ႔တဲ႔<br />မင္းစိတ္ကိုလဲ<br />အဲဒီလုိပဲ<br />ထားလိုက္ေတာ႔ . . ။<br /><br />ထားလိုက္ေတာ႔<br />မျမင္ဖူးတဲ႔ အသံေလးကို<br />စြဲလန္းခဲ႔တဲ႔ ငါ႔စိတ္ကိုလဲ<br />အဲဒီလိုပဲ<br />ထားလိုက္ေတာ႔ . . ။<br /><br />ထားလိုက္ပါေတာ႔<br />ငါတို႔ရဲ႕အေၾကာင္းေတြ<br />အမွတ္ရစရာမရွိဘူး<br />ထားလိုက္ေတာ႔ . . ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4483780132489665801?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-20696113025950287812009-06-01T00:00:00.015+08:002009-06-01T01:52:25.602+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SiLAi2KewFI/AAAAAAAAAHw/TPvUoIZBtsU/s1600-h/01.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 137px; height: 189px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SiLAi2KewFI/AAAAAAAAAHw/TPvUoIZBtsU/s200/01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342043812902387794" border="0" /></a><br /><br />ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အနက္အဓိပၸါယ္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္.. ေကာင္းေကာင္းမသိပါ။ သူမႏွင့္ပတ္သက္၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေမတၱာတရားႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အေတြးေတြအေၾကာင္းကိုေတာ႔ျဖင့္ တစ္ေန႔ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကိုေျပာျပပါလိမ္႔မည္။<br /><br />ရယူပိုင္ဆိုင္လိုျခင္း၊ မနာလိုျခင္း၊ သ၀န္တိုျခင္း၊ လြမ္းဆြတ္ျခင္း၊ စိတ္အားငယ္ျခင္း၊ စသျဖင့္ အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာေတြမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ားဆိုသလို အတၱစိတ္ေလးဟာပါလာတတ္ၿပီး၊ ကိုယ္႔အတြက္မဟုတ္ဘဲ သူ႕ေကာင္းက်ဳိး အတြက္ကိုသာ ရည္ရြယ္တဲ႔ေမတၱာတရားမွာေတာ႔ အတၱကင္းစင္ေနၿပီး ၾကည္လင္ေအးျမေနတတ္ပါတယ္။<br /><br />အခ်စ္အေၾကာင္းေဆြးေႏြးတဲ႔ညက . . ကၽြန္ေတာ္႔အျမင္၊ ကၽြန္ေတာ႔္သေဘာထားေတြကိုေတာ႔ျဖင့္ သူမကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခဲမွန္ဖူးတဲ႔စာသူငယ္ေလးတစ္ေကာင္ပါဆိုေတာ႔ သူမ ရယ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ မွန္မွာေၾကာက္လို႔ လန္႔ေနတာေပါ႔တဲ႔။ သိပ္အမ်ားႀကီးမေတြးပါနဲ႔ . . အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကင္နာျမတ္ႏိုးမႈ၊ နားလည္ခြင့္လႊတ္တတ္မႈတို႔အေပၚမွာ မူတည္ေနတာပါတဲ႔။<br /><br />တကယ္ေတာ႔ဗ်ာ.. နားလည္မႈအတိုင္းအတာမွာ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔လည္း မၿပီးပါဘူး..။ သူ႔ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ တားျမစ္ရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ သူ႕ကိုနားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အခ်စ္အေၾကာင္းေတြးတဲ႔ ညေတြမွာ.. တခါတေလ ေတြးရင္းစိတ္ရႈပ္လာတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ ညေတြ ရွိလာတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ တေရးႏိုးတဲ႔ညေတြ ရွိလာပါတယ္။ တခါတေလ သူမအေၾကာင္းကို ေတြးရင္း ၿပံဳးမိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို တခါတေလေတြက အၿမဲလိုလိုျဖစ္လာတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္မအံ့ၾသေတာ႔ပါ။<br /><br />သူမနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သ၀န္တိုတတ္တာ၊ သူမနဲ႔ေတြ႕ရင္ ႏႈတ္ဖ်ားကစကားေတြ ဆြံ႕အသြားတတ္တာ၊ အလိုလိုေနရင္း ေနမထိ ထိုင္မသာ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ သတိရျခင္းေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနတတ္တာ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ျပန္ေမးမိတို္င္း၊ ကိုယ္႔အေတြးေတြနဲ႔ကိုယ္ လံုးျခာလည္လိုက္ေနခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ကုိယ္႔ကိုကိုယ္ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္စြမ္းရွိေနၿပီျဖစ္တဲ႔အရြယ္မွာ အသိတရားေတြက လြတ္လြတ္သြားသလိုျဖစ္မိပါရဲ႕..။ အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး <span style="font-style: italic;">(သူေျပာသလို) </span>ကၽြန္ေတာ္ဟာ မျပတ္မသား ေ၀၀ါးေနသူတစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ေနခဲ႔ပါရဲ႕ . .။ အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕အသိဥာဏ္က ကန္႔သတ္ထားၿပီး၊ ႏွလံုးသားရဲ႕စိတ္ဆႏၵေတြကေတာ႔ လိုက္ေလ်ာခ်င္ေနခဲ႔ျပန္ပါတယ္။<br />သူမနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ မရႏိုင္တာေတြနဲ႔အတူ စိတ္ကူးေတြနဲ႔လြင့္ထြက္ေနတဲ႔ အေတြးေတြဟာ အၿမဲတမ္းလိုလို ကၽြန္ေတာ္႔ကို ပူေလာင္ရိုက္ခတ္ေနခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />တစ္ေန႔မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြကုိ ခ်မ္းေျမ႕ေအးျမသြားေစတဲ႔ ေမတၱာဆိုတဲ႔စိတ္ကေလးကို ေတြ႕ရွိသြားပါတယ္။<br />သူမ အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ျမင္ခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ဆႏၵအစစ္အမွန္ပါ။ သူမအနားမွာ သူမအတြက္ အၿမဲထာ၀ရ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ရွိေနခ်င္သလို ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူမ, မလိုအပ္ဘူးဟု ဆိုခဲ႔လွ်င္လဲ သူမနဲ႔ေ၀းေသာ တစ္ေနရာကို ေရွာင္ဖယ္ထြက္ခြာသြားမွာပါ။<br /><br />အၿမဲတမ္းက်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေနေစဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ အၿမဲတမ္း သူေလွ်ာက္မယ္႔ လမ္းခရီးမွာ အခက္အခဲမရွိ ေခ်ာေမြ႕အဆင္ေျပေစဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ အၿမဲတမ္း သူ႕အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေလးေတြကို ဖန္တီးတယ္။ အၿမဲတမ္း ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ သူခိုနားဖို႔ ေနရာဆိုတာ အသင့္ရွိခဲ႔တယ္။ အၿမဲတမ္း အေကာင္းဆံုးဆိုတာေတြ သူအတြက္ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳခဲ႔တယ္။<br /><br />သူေပ်ာ္ရႊင္တယ္ဆိုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ..<br />ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ ပန္းေတြပြင့္ပါၿပီ..။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-2069611302595028781?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-89689319554205626212009-05-31T23:12:00.002+08:002009-05-31T23:31:59.543+08:00ေတးေရး - လင္းလင္း<br />ေတးဆို - ေလးျဖဴ<br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8knmzscpAJw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8knmzscpAJw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />မင္းရဲ႕ အနမ္းတစ္႐ႈိက္နဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ အနမ္းတစ္႐ႈိက္နဲ႔<br />ခံစားခ်က္တူညီ ရွိခဲ့တဲ့ေနာက္<br />မင္းရဲ႕ အေတြးမ်ားနဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ အေတြးမ်ားနဲ႔<br />အနာဂတ္သစ္ တူညီ<br />ထားခဲ့တဲ့ ေနာက္ေတာ့<br />ခမ္းနားျခင္းကင္းမဲ့ အ႐ိုးသားဆံုး ခရီးတစ္ခု<br />ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္တုိင္ ေရြးထားခဲ့ၿပီး<br />သေဘာထားမ်ား အျပည့္နဲ႔ ဆူးလမ္းမ်ား နင္းျဖတ္<br />ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါကြယ္ ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္<br /><br />အဆိုးမ်ား ႀကံဳႀကိဳက္တုန္းမွာ<br />ဒုကၡေတြဟာ ခဏပါ<br />အနမ္းမ်ားကို အသက္သြင္းကာ ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္<br />လက္ေတြ႕ဟာ ရင္ဘက္မွာ လမ္းဆံုးဟာ ခဏေလးပါ<br />အနမ္းမ်ားကို အသက္သြင္းကာ<br />ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္ . . .<br />ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္ . . .<br />ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္ . . .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-8968931955420562621?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-90732710603283410552009-05-29T21:29:00.005+08:002009-05-29T23:17:16.439+08:00ခ်စ္၍ေခၚသည္ အစခ်ီ ရတုေလးမွာ အေလာင္းမင္းတရားလက္ထက္က ရတနာသိဃၤ၊ ကုန္းေဘာင္ေနျပည္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေျမာက္ဘက္မွာရွိတဲ႔ နႏၵာကန္ႀကီးကို ခ်ီးက်ဴးဖြဲ႕ႏြဲ႕ၿပီး လူပ်ဳိေလးက အပ်ဳိေလးကို လိုက္ခဲ႔ဖို႔ေခၚပါတယ္။ အဲဒီလို လူပ်ဳိေလးရဲ႕ အေခၚကို အပ်ဳိေလးက စကားျပန္တဲ႔ဟန္ပန္ကို အလိုက္ရတုေလးနဲ႔ စာဆိုကဒီလို ဖြဲ႕ဆိုထားပါတယ္။<br /><br />" ခ်စ္၍ေခၚရာ၊ လိုက္ခ်င္ပါလည္း၊ ေနာဇာေရႊကံုး၊ တခိုင္ရုံးကို၊ လံုးလံုးမယ္ေထြး၊ မပိုင္ေသးခဲ႔၊ မေ၀းဘူးဆို၊ ၿမိဳ႕ေျမာက္ဟိုတြင္၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ေလာက္၊ ကန္ေပါင္ေမာက္ႏွင့္၊ ယင္ေသာက္ရုံမွ်၊ ျမဴမက်သား၊ ခ်မ္းျမေရၾကည္၊ ၾကာငါးမည္လည္း၊ ေထာ္ပည္ ဟင္းရမ္း၊ ၿပိဳးေျပာက္ၿပြမ္းလ်က္၊ ဆြတ္လွမ္းမလြယ္၊ ကံုးသီသြယ္သို႔၊ လြမ္းဘြယ္သာယာ၊ ကန္ေတာ္မွသည္။ ။ေရာက္ခါျမင္ရေပလိမ္႔မည္။<br /><br />နစ္၍ေပၚလွာ၊ စည္ေတာ္သာႏွင့္၊ ခရာဒုံမင္း၊ ေစာင္းညွင္းေျပြႏွဲ၊ ေရလံုးသဲမွ်၊ အပြဲပြဲေအာင္၊ ရာမင္းေနာင္လွ်င္၊ ေဖါင္သကၠဒါန္၊ သမၺန္ကူရြပ္၊ ပ်ဥ္စပ္မထင္၊ လက္သင္ေလွာ္ကား၊ အျခား ျခားတည့္၊ မင္းသားမင္းညီ၊ တက္ၿပိဳင္ခ်ီ၍၊ ေအာင္ၿပီ၀ွဲ၀ွဲ၊ စံေရပြဲကို၊ ႀကံဳခဲေတာင္းပင္၊ ၾကည့္ပါခ်င္၏၊ မိခင္ဖ၀တ္၊ ခြင့္မလႊတ္ခဲ႔၊ မိုးနတ္ေပ်ာ္ရာ၊ ဆကာမာသည္။ ။ ေျခာက္ရြာထင္ရေပလိမ္႔မည္။<br /><br />ဟစ္၍ေၾကာ္ကာ၊ ေခၚသံသာႏွင့္၊ ႀကိဳးၾကာရစ္၀ဲ၊ ၀မ္းဘဲလူးလာ၊ ဟင္းသာတုံ႕ပယ္၊ ယက္ကန္းရွယ္သို႔၊ ေရ၀ယ္ဆြတ္လႊား၊ ၾကား၀ယ္နားလ်က္၊ ေပ်ာ္စားသည္ကို၊ ေမာင္းမဆိုလည္း၊ မယ္႔လိုကုိယ္ထူး၊ ၾကည့္ခ်င္ဦးပင္၊ ေက်းဇူးရွင္က၊ ခြင့္မရခဲ႔၊ နတ္ရြာ႔မွန္ကူ၊ နႏၵာဟူလည္း၊ မတူပေလ၊ ရွဴတိုင္းေ၀မွ်၊ မ်က္ေျခထင္ထင္၊ တခါျမင္က၊ မိခင္ဘဌာန္၊ ေမ႔က်န္အိမ္ရာ၊ ၾကည့္ေဘြရွာသည္။ ။ ေျမာက္မွာ ရႊင္ရေပလိမ္႔မည္။ "<br /><br />လူပ်ဳိေလးက ခ်စ္၍ေခၚေသာ္ျငားလည္း အပ်ဳိေလးက နႏၵာကန္ေတာ္ႀကီး၏ သာယာဆန္းၾကယ္ပံုကို ၾကည့္ရွဴ႕လို၍ လိုက္ခ်င္ပါေၾကာင္း ..သို႔ေပမယ္႕ မိဘေမာင္ဘြားေတြရဲ႕ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွာ မိမိကိုယ္မိမိ မပိုင္ေသးတာမို႔ မလိုက္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပတဲ႔ဟန္နဲ႔ စပ္ဆိုျပပါတယ္။<br /><br />ဒီရတုကဗ်ာေလးကို ေရးဖြဲ႔ခဲ႔တဲ႔ စာဆို စိႏၲေက်ာ္သူဦးၾသ ေၾကာင္းကိုေတာ႔ သိၾကဖူးပါလိမ္႔မယ္။ က၀ိလကၡဏာသတ္ပံုက်မ္းကို ေရးခဲ႔တဲ႔ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က စာဆိုပညာရွိတစ္ဦးပါ။ ဒီရတုကဗ်ာေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။ ေရွးက လူပ်ဳိ၊ အပ်ဳိတို႔ရဲ႕သေဘာသဘာ၀ကို ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေစတဲ႔ အႏုပညာေျမာက္အေရးအဖြဲ႕ေလးပါပဲ။ ဦးၾသဟာ အေရးအဖြဲ႕ေကာင္းသလို၊ သတ္ပံုအေရးအသားမွန္ကန္ျခင္း၊ အသိရခက္ခဲတဲ႔ အနက္အဓိပြါယ္ေတြ မပါ၀င္ဘဲ စကားအသံုးအႏႈန္းေျပျပစ္ျခင္းတိုေၾကာင့္ ရတုကဗ်ာ အေရးအဖြဲ႔ပိုင္းမွာ ဦးၾသကို ပထမန၀ေဒးႀကီးတို႔၊ လက္၀ဲသုႏၵရတိုလို႔ ေလးစားၾကည္ညဳိၾကပါတယ္။<br /><br />ရတုဆိုတာ အသံထြက္မွန္မွန္နဲ႔ ဌာန္ကရိုဏ္းက်က် ရြတ္ဆိုမွသာလွ်င္ အဓိပၸာယ္ျပည့္၀ၿပီး ေလးနက္လွပါတယ္။ ရတုေတြမွာ စစ္ခ်ီရတုေတြရွိသလို<br />၀ဏပဘာကလ်ာဖူးစသစ္၊ အစခ်ီ . . . ေဒ၀စၥရာ ျပင္လွ်ာ တင္ဆင္းေရာင္၊ လွၾကက္ေတာင္ႏွင့္ လွေခါင္ျပည့္မ်ဳိးလြတ္၊ ျပာထြတ္ထြတ္ႏွင့္၊ ရစ္ပတ္ခ်ဳိးေျမွာင္စီ၊ ေရႊထဘီႏွင့္၊ အာနီသိန္းတန္မ်ဳိး၊ ေရႊခါးႀကိဳးလည္း၊ စံမ်ဳိးေန႔တိုင္းပင္၊ အၿမဲဆင္၍၊ ကၽြန္းတြင္ဇမၺဴလံုး၊ ျပစ္လံုးကင္းေ၀းစြာ မိသူဇာကို ဆည္းဆာညေနတြင္၊ ကၽြႏု္ပ္ျမင္သည္ ေရႊရင္ဖံုးတု႔ံ၊ မဖံုးတု႔ံ။ . . . ဆိုၿပီး<br />အလွဘြဲ႔ကို စပ္ဆိုခဲ႔တဲ႔ ရွင္မဟာရဌသာရရဲ႕ ရတုေတြကိုလဲ ၾကားဖူးၾကပါလိမ္႔မယ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ကေတာ႔ ရတုကဗ်ာေတြကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လွပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ နတ္သွ်င္ေနာင္ရဲ႕ ရတုေတြေတြကို ဖတ္ရွဴ႕ရြတ္ဆိုခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ကိုငွက္ႀကီး (ကိုထူးအိမ္သင္) ေျပာသလိုပါပဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ကဗ်ာဆိုရင္ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာကို ခ်စ္သလို၊ ဂႏၲ၀င္ကဗ်ာေတြကိုလည္း ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂႏၲ၀င္ကဗ်ာေတြထဲမွာ ရတုကဗ်ာနဲ႔ ေက်းလက္ကဗ်ာေတြကို အခ်စ္ျမတ္ႏိုးဆံုးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ရတုေတြထဲက ရတုဘုရင္ နတ္ရွင္ေနာင္လိုပဲ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာ ထင္ရွားလွတဲ႔ စိႏၲေက်ာ္သူ ဦးၾသရဲ႕ ခ်စ္၍ေခၚသည္ အစခ်ီ နႏၵာကန္ေတာ္ဘြဲ႕ ရတုပိုဒ္စံုကို က်ေနာ္ႀကိဳက္တဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ျပလိုက္ရပါေၾကာင္း။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-9073271060328341055?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-12826356662822259782009-05-28T23:08:00.003+08:002009-05-28T23:28:00.621+08:00ခ်စ္၍ေခၚသည္၊ လိုက္ေတာ္မူခဲ႔၊ မေပ်ာင္းႏြဲ႕ႏွင့္၊ အံ့ဘြယ္အတိ၊ တိုင္းမသိသား၊ ျပည္ႀကီးတန္ဆာ၊ ကန္နႏၵာမူ၊ ရာဇာမ်ားပန္း၊ မွန္နန္းမ်ားရွင္၊ ဖန္စီရင္၍၊ ညာခြင္ေခ်ာင္းရိုး၊ ကိုးဆယ္ကိုးက၊ ေရမိုးရွက္လည္၊ စီးလာသည္ကို၊ ဆီးဆည္သည္ဖို႔၊ ေတာင္ကဲ႔သို႔ပင္၊ မို႔မို႔ညိဳေရာင္၊ သင္းကန္ေပါင္ႏွင့္၊ ေရေတာင္ေမာက္လွာ လြမ္းဘြယ္သာသည္။ ။ ေရာက္ခါ ျမင္ေတာ္မူလိမ္႔မည္။<br /><br />နစ္၍ေပၚသည္၊ အုန္ေအာ္ပတ္လည္၊ သေျပစည္ႏွင့္၊ တီးမည္ပဲ႔ထင္၊ ေအာင္ပြဲရႊင္လွ်င္၊ သဘင္ေရနန္း၊ စံစခန္းကို၊ တဆန္းတထူး၊ ရႈလွည့္ဦးေလာ႔၊ ျမင္ဘူးမည္ေ၀း၊ မၾကာေသးတည့္၊ ဟိုေရွးယမန္၊ စည္သူဖန္သား၊ ကန္မိတီၳလာ၊ မႏႈန္းသာဘူး၊ တာဆယ္ေသာင္းေလာက္၊ ကန္ရိုးေမာက္က၊ ေရွ႕ေနာက္မေရာ္၊ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ကို၊ ရႈေျမာ္လိုက္ကာ၊ မဲ႔စိတ္မွာသည္။ ။ေျခာက္ရြာထင္ေတာ္မူလိမ္႔မည္။<br /><br />ဟစ္၍ေၾကာ္သည္္၊ ေက်းေဖၚငွက္ေပါင္း၊ တြန္ေသာင္းေသာင္းႏွင့္၊ ေရေအာင္းပိုးမႊား၊ လိပ္ငါးေပါယယ္၊ ပန္းမန္၀ယ္လည္း၊ ကံုးသြယ္သည့္တူ၊ ပန္လိုသူတို႔၊ ဆြတ္ယူကာမွ်၊ မသီရဘူး၊ သိၾကာ႔ခ်ဳိးရန္၊ နႏၵာကန္ႏွင့္၊ ဟန္ပန္မယြင္း၊ သာဘိျခင္းကို၊ စိုးမင္းမေနာ္၊ တခါေျမာ္က၊ အိမ္ေတာ္ေမ႔က်န္၊ မျပန္ခန္း၀ါ၊ ကန္ေတာ္သာသည္။ ။ေျမာက္မွာ ရႊင္ေတာ္မူလိမ္႔မည္။<br /><br />ရတုကဗ်ာ<br />စိႏၲေက်ာ္သူ ဦးၾသ<br />(ကုန္းေဘာင္ေခတ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1282635666282225978?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-42281353919786987652009-05-25T22:19:00.006+08:002009-05-25T22:59:21.081+08:00သီတင္းကၽြတ္ၿပီးကာစ ညတစ္ညဟာ ကဗ်ာဆရာရဲ႕အိမ္အနားကို တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္စြာ ခ်ဥ္းကပ္လာပါတယ္။ အာလံုးအိပ္ေမာက်ေနတဲ႔အခ်ိန္.. မီးေရာင္ေလးတစ္စနဲ႔ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကဗ်ာဆရာဟာ ကဗ်ာေတြကို တကုပ္ကုပ္ေရးေနခဲ႔ပါတယ္။ တခါတခါ ျပတင္းေပါက္ကိုျဖတ္ၿပီး အေမွာင္ထုထဲကို ေငးလိုက္ တခါတခါ ေငးမိေငးရာကေန ေတြးမိေတြးရာေတြ ေတြးလိုက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ႕အခန္းေလးထဲမွာ ကဗ်ာေတြ ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း ဖူးပြင့္လာခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ကဗ်ာဆရာက သူနာမည္သူ မေရရြတ္မိဘဲ ကဗ်ာေတြကိုပဲဲ စူးစူးစိုက္စိုက္ေရရြတ္ေနခဲ႔တာ ၾကာပါၿပီ..။ အဲဒီေန႔ကေတာ႔ မိုးေတြအံု႕ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ၿငိမ္သက္ေနတာမို႔ ကဗ်ာဆရာက သူအေတြးေတြထဲမွာသူ နစ္ေျမာလ်က္ရွိပါတယ္။ မနက္ျဖန္မနက္ သူ႕ေမြးေန႔မွာ လုပ္ရမယ္႔ အစီအစဥ္ေတြကိုစဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူကိုယ္တိုင္ေရးထားတဲ႔ ေမြးေန႔အမွတ္တရကဗ်ာေလးမွာ ကေလာင္နာမည္ေလးတစ္ခုတပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ေပၚလာတယ္။ အရင္ကေတာ႔ နာမည္ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္တစ္ခုပါကြာဆိုၿပီး အေရးမစိုက္ခဲ႔ေပမယ္႔ အခုေတာ႔ကဗ်ာဆရာက တသီးတသန္႔ ကေလာင္နာမည္ေလးတစ္ခုေတာ႔ ရွိမွျဖစ္မယ္လို႔ ထင္လာပံုရပါတယ္။<br /><br />စဥ္းစားရင္း..စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ မနက္ပိုင္းက သူ႕ေမေမေျပာခဲ႔တာကို သတိရမိတယ္။ ဒီညမိုးရြာလိမ္႔မယ္ထင္ပါရဲ႕ ငါ႔သားေမြးေန႔က ဒီလိုပဲ။ သားေမြးတဲ႔ေန႕တုန္းကလဲ သီတင္းကၽြတ္ၿပီ၊ မိုးလြတ္ၿပီဆိုကာမွ ရြာတာပဲတဲ႔။ ဒီမိုးကုန္ရင္ေတာ႔ ခ်မ္းၿပီေပါ႔ကြယ္တဲ႔။ ကဗ်ာဆရာ႔နားထဲမွာေတာ႔ သူ႕ေမေမရဲ႕စကားေတြက ကဗ်ာေလးေတြလိုပါပဲ။ ဒီေန႔ညရြာမယ္႔မိုးက.. ေဆာင္းကိုခ်မ္းေစေသာမိုး ကဗ်ာဆရာက ခပ္တိုးတိုးေလးေရရြတ္ရင္း ၿပံဳးလိုက္ပါတယ္။<br />ေဆာင္းကိုခ်မ္းေစတဲ႔မိုး။ ေဆာင္းကိုခ်မ္းေစတဲ႔မိုး။<br /><br />ကဗ်ာဆရာဟာ သူ႔ကေလာင္နာမည္ အသစ္စက္စက္ေလးကို သူ႔ကဗ်ာေလးေတြရဲ႕ေအာက္မွာ လိုက္တပ္ရင္း သူမ်က္ႏွာဟာ ၾကည္ႏူးၿပံဳးရႊင္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ေနပါတယ္။ မနက္ျဖန္သူ႕ေမေမေရွ႕မွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရြတ္ျပရင္ သူ႔ေမေမက ကဗ်ာဆရာ ကိုေဆာင္းခ်မ္းမိုးရယ္ ေတာ္ပါေတာ႔လို႔ ေျပာမွာကိုေတြးၿပီး ၿပံဳးေယာင္ေနတာေပါ႔။ အဲဒီညကေတာ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ သူ႕အလြန္ခ်စ္္တဲ႔ သူ႕ရဲ႕ကေလာင္နာမည္ေလးကို ခပ္တုိးတိုးေလးေရရြတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ႔တယ္။ သူ႔ရဲ႕ကဗ်ာေလးေတြက သူ႔အခန္းထဲမွာ ပြင့္ေ၀လို႔ေပါ႔ … ။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 102, 102);">(က်ေနာ္ကို TAG ထားေသာ မၾကည္ျဖဴပိုင္အား ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္..)</span><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4228135391978698765?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-76349458375620976182009-05-22T23:54:00.003+08:002009-05-23T00:06:08.824+08:00ျမတ္ႏိုး . . .<br />အနားမွာကပ္ခၽြဲ<br />ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ေတးကဗ်ာေတြ<br />ကၽြန္ေတာ္မဆိုခ်င္ဘူး။<br />တကယ္ဆို ျမတ္ႏိုးရယ္...<br />ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လိုက္<br />မပီ၀ိုးတ၀ါး ပံုျပင္ေတြေျပာ . . .။<br />ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ဂစ္တာတီး<br />ေလွ်ာက္ . . ျပန္ . . သံ ေပး<br />လ၀န္းႀကီးလို ထိုင္ေငး<br />ခ်စ္တယ္ဆိုတာ<br />အဲဒီလိုလား..။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေလ . .<br />ညေတြထဲ<br />ျမတ္ႏိုးအေၾကာင္း ထိုင္ေတြး<br />သီခ်င္းေတြဆို<br />ရင္ထဲမွာ ျမတ္ႏိုးတစ္ေယာက္တည္းရွိရုံနဲ႔<br />တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္ကိုပဲ<br /><span style="font-weight: bold;">ခ်စ္တယ္ </span>. . . ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7634945837562097618?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-21015062639378323902009-05-22T01:20:00.013+08:002009-05-23T16:23:57.154+08:00နိဒါန္း<br /><br />လြန္ခဲ႔တဲ႔ သုံးေလးရက္ကပဲ က်ေနာ္႔ဘေလာ႔ကို သနားခါးပါးကြက္က်ားနဲ႔ ပုဆိုးစလြယ္သိုင္းၿပီး ေလာက္ေလးခြေလးနဲ႔ ကိုလူပ်ဳိ ေရာက္လာပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ႔ က်ေနာ္႔ကို လာတက္တာပါ။ အဲ..လာ TAG တာပါ။ အတိုႀကီး.. အတိုႀကီးေဆာင္းခ်မ္းမိုးတဲ႔ အတိုႀကီး.. အရင္က စားခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဇီးျပား၊ အဲေလ.. ထားခဲ႔ဖူးတဲ႔ရည္စားေတြ အေၾကာင္းေရးပါတဲ႔။ မေရးရင္ ေလးဂြနဲ႔ထုမွာတဲ႔။ မလုပ္ပါနဲ႔ေျပာလဲမရ။ က်ေနာ္႔ကို အတင္းေရးခုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြလဲ လာလာၿပီး မေရးေသးဘူးလား..မေရးေသးဘူးလားနဲ႔ ေလးဂြႀကီးကိုင္ၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ပါတယ္။ ကိုလူပ်ဳိရယ္ မလုပ္ပါနဲ႔ေပါ႔ ..ေနာက္ေတာ႔ေရးပါမယ္ဆိုေတာ႔။ မရဘူး အခုေရးတဲ႔။ အခုေတာ႔ ကိုလူပ်ဳိက ေလးဂြနဲ႔မပစ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔ဲ မေရးရင္ ကုလသမဂၢတိုင္မယ္ဆိုလို႔ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ..<br />ဟုတ္ကဲ႔ ေရးပါၿပီ။<span style="font-style: italic;">(တကယ္ေတာ႔ ဘယ္သူကမွလဲမခိုင္းပဲနဲ႔ ကိုယ္႔ဘာသာ TAG ျပီး အတင္းကိုေရးတာပါပဲခင္ဗ်ာ)</span><br /><br />(၁)<br />အရင္ကအေၾကာင္းေတြကို ျပန္စဥ္းစားရတာလဲ မလြယ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ဆို ေမ႔ကုန္ပါၿပီ။<br />ဒီလိုဗ်..က်ေနာ္႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ရည္းစားဦးက အခ်စ္၀တၳဳေတြေရးတဲ႔ စာေရးဆရာမေပါက္စေလးပါ။ သူ၀တၳဳေတြထဲက မင္းသမီးေတြလိုေတာ႔ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ လင္ခရူဇာကားနဲ႔ စူပါမက္ကတ္ပိုင္ရွင္ မာနႀကီးတဲ႔ သူေဌးသမီး ဆိုတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုစံက သူ႔ကိုသူ လည္မလိုလိုနဲ႔ ဆရာမႀကီးစတိုင္လ္ဖမ္းေနတဲ႔ အူတိအူေၾကာင္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္တို႔စၿပီးေတြ႕ၾကေတာ႔ သူက စတိုးဆိုင္တစ္ခုကအထြက္ က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ႔ ပလက္ေဖာင္းနားကေန ခပ္ေၾကာ႔ေၾကာ႔ေလး စတိုင္အျပည့္နဲ႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ပလက္ေဖာင္းေျမာင္းကိုဖုံးထားတဲ႔ သစ္သားေခ်ာင္းေတြၾကားကို သူ႔ေဒါက္ဖိနပ္ညပ္သြားၿပီး က်ေနာ႔္ေရွ႕မွာ ေမွာက္ရက္လဲပါတယ္။ အဲဒါကို က်ေနာ္က ေလွာင္ရယ္ေတာ႔ သူကစိတ္ဆိုးေဒါသထြက္..ဘုနဲ႔ေဘာက္ေတြျဖစ္ၾက။ ဒီလိုနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလး စခဲ႔ၿပီး..အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူ႔၀တၳဳေတြထဲကလိုပါပဲ။ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ႔ ရည္စားေတြျဖစ္သြားၾကေရာ ဆိုပါေတာ႔..။<br />သူလဲ က်ေနာ္နဲ႔ရည္းစားျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ထိပ္ထိပ္က်ဲ ဘတ္ဆဲလား စာေရးဆရာမျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ က်ေနာ္အေၾကာင္းေတြကိုေရးလို႔ေပါ႔ဗ်ာ။ ဟဲဟဲ..သူ႔၀တၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္ဟီးရုိးေနရာမွာ က်ေနာ္အေၾကာင္းေတြကို ထည့္ေရးတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ဘယ္လိုေတာ္ေၾကာင္း၊ ေကာင္းေၾကာင္း၊ ကုမၼဏီေတြဘယ္ႏွစ္ခုပိုင္ေၾကာင္း၊ ကားဆိုရင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးစီးေၾကာင္း။ စီးရင္းနဲ႔ ေမာ္ဒယ္ေအာက္သြားၿပီ ဆိုရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေဆာင္ ေပးတတ္တဲ႔အေၾကာင္း…။<br />ဟုတ္ကဲ႔ ျပတ္သြားရတာလဲ အဲဒီကိစၥေၾကာင့္ပါပဲ။ က်ေနာ္က က်ေနာ္႔အေၾကာင္းေတြကို သူ႔၀တၳဳထဲ ထည့္မေရးဖို႔ေျပာပါတယ္။ သူအတြက္ က်ေနာ္က ကုန္ၾကမ္းမဟုတ္တဲ႔အျပင္၊ ခုအျဖစ္အပ်က္ေတြကလဲ သူ၀တၳဳေတြထဲကလို စိတ္ကူးယဥ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ မရဘူးဗ်ာ။ သူကလည္း က်ေနာ္႔အေၾကာင္းေတြကိုအားပါတရ ေရးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မႀကိဳက္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ လမ္းခြဲၾကပါေလေရာ။ သူလဲေနာက္ထပ္ကုန္ၾကမ္းရွာ..အဲေလ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ၿပီး အခုေတာ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားပါၿပီ။<br /><br />(၂)<br />ကိုလူပ်ဳိက ေလးခြနဲ႔ၿခိမ္းေျခာက္လို႔သာ ေရးရတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ႔လဲ ျပန္ေျပာရင္ ပံုျပင္ အဲေလ..လြမ္းစရာျဖစ္ပါတယ္။<br />ေနာက္ဒုတိယေျမာက္ရည္စားကေတာ႔ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတစ္ေယာက္ပါ..နာမည္ေတာ႔ မေျပာပါရေစနဲ႔ေတာ႔။ က်ေနာ္နဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေက်ာင္းေနဖက္ဆိုေတာ႔ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္နားလည္ေနေတာ႔ သံေယာဇဥ္ေတြၿငိတြယ္ကုန္ၾကတာလည္း မဆန္းပါဘူးေလ။ ရည္စားစကားကေတာ႔ သူကပဲ က်ေနာ္႔ကိုစေျပာတာပါ။ အစဥ္အလာကိုခ်ဳိးေဖာက္ သရုပ္မွန္ကေနခြဲထြက္၊ ဗဟုိခ်က္မဲ႔ၿပီး က်ေနာ္ကိုသူကပဲ ရည္းစားစကားစေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မူမေနေတာ႔ပဲ ခ်က္ခ်င္း သူ႔ကို အေျဖျပန္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒါကို အေမကသိေတာ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ အေျဖေပးရမလားဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ကို ေငါက္ပါတယ္။ သူကေတာ႔ က်ေနာ္႔အေပၚမွာ မိန္ကေလးပီပီ သေဘထားႀကီးပီး သည္းခံခြင့္လႊတ္ရွာပါတယ္။ သူ႔မ်က္စိေအာက္ကလဲ က်ေနာ္႔ကို အေပ်ာက္မခံပါဘူး။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးဆိုေတာ႔ က်ေနာ္႔အိမ္က သေဘာမတူဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔သတင္းကလည္း စာနယ္ဇင္းေတြမက တစ္ႏိုင္ငံလံုးပ်ံ႕ေနတာကိုးဗ်။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးဆိုေတာ႔ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ အလုပ္သေဘာအရဆက္ဆံရတာကို ရုွပ္တယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ဘက္ကသေဘာမတူ။ က်ေနာ္႔ အိမ္က တယ္လဲေရွးရုိးဆန္သကိုး။ ေနာက္ေတာ႔ အိမ္က မိဘေဆြမ်ဳိးေတြက ၀ိုင္းဖ်က္တာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ႔ က်ေနာ္လည္း သားလိမၼာေလးလုပ္ၿပီး သူ႔ကို တုန္းတိႀကီးျဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။ သနားပါတယ္ သူ႔ခမ်ာ ခုနစ္ရက္တိတိ ထမင္းမစားႏိုင္ရွာဘူးတဲ႔။ ေျခာက္လေလာက္ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ခံစားသြားရတယ္ဆိုပဲ။ က်ေနာ္႔ကို ေတာ္ေတာ္စိတ္နာသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ခုခ်ိန္ထိ က်ေနာ္႔နာမည္ၾကားရင္ ေၾကာက္လြန္းလို႔တဲ႔။ က်ေနာ္႔ကိုလဲ ကိုစိမ္းကားႀကီးတဲ႔။ အိမ္ေထာင္ေတာ႔မျပဳရွာေသးပါဘူး။ အခုေတာ႔သူလဲ နာမည္ႀကီးစူပါမင္းသမီးတစ္လက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။<br /><br />(၃)<br />တတိယရည္းစားဆိုတာကိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားယူရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မ်ားေတာ႔လည္း မမွတ္မိေတာ႔သလုိျဖစ္ၿပီး ေရာေထြးေနတယ္။ ဟုိတစ္ေယာက္လား..ဒီတစ္ေယာက္လားေပါ႔ စဥ္းစားရတာ..စဥ္းစားရတာ။<br />သူကေတာ႔ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္က ကြင္း(န္) လို႔ေျပာၾကတယ္။ လွတာကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္လွပါတယ္ နန္းဆန္တယ္ေျပာရမယ္ဗ်။ က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႕ေတာ႔ သူက ေဆးရုံႀကီးမွာ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ျဖစ္ေနၿပီ..။ ရည္းစားေတြျဖစ္ၾကေတာ႔ က်ေနာ္႔ကို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ထက္ ပိုၿပီးၾကင္နာပါတယ္ခင္ဗ်..ဘယ္လိုၾကင္နာလဲဆိုေတာ႔ ေတြ႔တာနဲ႔ ေနေကာင္းလား အားေဆးေသာက္မလား..ေပါင္ခ်ိန္ဘယ္ေလာက္တက္လာၿပီလဲ..အစားမွန္မွန္စားရဲ႕လား စသျဖင့္ က်ေနာ္႔ကိုၾကင္ၾကင္နာနာေျပာဆိုဆက္ဆံတတ္ပါတယ္။ တခါတေလဆို က်ေနာ္လက္ဖ်ံရိုးကို ၾကည့္ၿပီး အေၾကာေတြကေကာင္းလိုက္တာ ေဆးထုိးခ်င္စရာေလးလို႔ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ႔ က်ေနာ္ကို အဲလို ဆက္ဆံပါတယ္ ခင္ဗ်.<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ဘက္ကသူ႔ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ရတဲ႔သူမို႔ (အဲဒီတုန္းကေပါ႔ေလ) ေလယာဥ္ပ်ံဆယ္စင္း၊ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းတစ္တြင္း၊ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းက ေရနံငါးတြင္း၊ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟုိတယ္ ၂လံုးနဲ႕ မိဘေတြဆီမွာ တင္ေတာင္းပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြသေဘာတူၿပီးကာမွ သူက အေမရိကားကို ပညာသင္ဖို႔ရာထြက္သြားပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာထက္ ပညာကိုမက္တယ္တဲ႔။ သူကိုခ်စ္ရင္ သူ႔ေနာက္ကိုလိုက္ခဲ႔ပါတဲ႔။ က်ေနာ္ကလည္း လုပ္ငန္းေတြပစ္ၿပီး အဲဒီလိုေတာ႔မလိုက္ႏိုင္ဘူးေလ...။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္႔မာနနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ္႔ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ေပါ႔ဗ်ာ ..ေ၀းေ၀း သြားခဲ႔ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္႔ကုမၼဏီလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပဲ လုံးခ်ာလည္လိုက္ေနခဲ႔ပါတယ္။<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ…<br />ၿပီးပါၿပီ ေပါ႔ေနာ္။ ကိုလူပ်ဳိ..ေက်နပ္ေတာ႔ေနာ္။ ဘာေရးရမွန္းမသိေတာ႔ဘူး။<br />အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ခ်န္ထားခဲ႔တာကလြဲရင္ ဒါ.. က်ေနာ္႔ရည္းစားအကုန္ပါပဲ။ စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။<br />က်ေနာ္ဘယ္သူ႔မွ ဆက္မ tag ေတာ႔ပါဘူး။ က်ေနာ္လိုပဲ အ tag ခံခ်င္လြန္းလို႔ မ်က္စပစ္ျပေနတဲ႔လူေတြလဲရွိပါတယ္။ အခုခ်ိန္ဆို မၾကည္ျဖဴပိုင္လဲ မ်က္စပစ္ အဲေလ.. မ်က္ခံုးလႈပ္ေနေလာက္ၿပီ။ ကိုလူပ်ဳိ တက္တာလဲ သစ္ပင္ေတြကုန္ပါၿပီ ..ဟုတ္ပါဘူး လူေတြကုန္ပါၿပီ။<br /><br />ေတာ္ေသးၿပီ<br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />(ေနာက္ဆက္တြဲ - ဒီပို႔စ္ကို တင္မၿပီးေသးခင္မွာပဲ ကိုလူပ်ဳိေရာက္လာၿပီး "ေနာက္ထပ္ျဖစ္လာႏိုင္ေသာ ရည္းစားမ်ားအေၾကာင္း" ဆိုၿပီး လာ Tag သြားပါတယ္။ အဲဒါကိုေတာ႔ ေနာက္မွ မိုးအလင္းေရးပါေတာ႔မယ္ခင္ဗ်ာ:။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-2101506263937832390?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-2427520115171695602009-05-13T21:27:00.011+08:002009-05-13T21:52:17.353+08:00<span style="font-style: italic;">(က်ေနာ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ ဆရာမင္းခ်မ္းမြန္ရဲ႕ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဒီတစ္ပတ္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ Teen မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။)</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SgrM0-u_E9I/AAAAAAAAAHY/w2vFqbtSV8A/s1600-h/Min+Cham+Mon.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SgrM0-u_E9I/AAAAAAAAAHY/w2vFqbtSV8A/s320/Min+Cham+Mon.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335301919139107794" border="0" /></a><br />၁။<br />ဟိုး... အေ၀း<br />လြင့္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔အၿပိဳင္<br />လြင့္ေနတဲ့ ၾကယ္ေတြ။<br /><br />အဲဒီၾကယ္မွာ<br />မင္းနာမည္ပါရဲ႕လား။<br /><br /><br />ေဟာဒီစၾက၀ဠာထဲမွာ<br />ၾကယ္တာရာေတြ ဒုနဲ႔ေဒး<br />သူ႕အစုအေ၀းနဲ႔ သူ ရြက္ဖြင့္<br />လႊင့္ေနၾကတယ္။<br /><br />ၾကယ္ေတြသြားတဲ့လမ္း<br />ပန္းေတြေမႊးပါေစ<br />စမ္းေရေအးပါေစ။<br /><br />၂။<br />ဟို... တစ္ေခတ္က ေကာင္းဘြိဳင္ေတြ<br />ေျခာက္လုံးျပဴးေသနတ္ကိုင္သလို<br />ဒီဘက္ေခတ္က ၾကယ္ေတြ<br />ေျခာက္ႀကိဳးတပ္ ဂစ္တာကို ကိုင္တယ္<br /><br />Bon Jovi<br />Aerosmith<br />Gun N'Roses<br />West Life အစ Rap Metal အဆုံး<br />စကားလုံးဂီတ ရြတ္ဆုိၾကတယ္။<br /><br />၃။<br />ေဘာင္းဘီပြပြ<br />တီရွပ္ဖားဖား<br />လွ်ာထိုးကက္ဦးထုပ္ ေနာက္ျပန္ေဆာင္း<br />သူတို႔၊ ေရစီးေၾကာင္း ေျပာင္းလဲလာၾက<br />ျပင္ပအသြင္သဏၭာန္ထက္<br />အရည္အခ်င္း<br />အတြင္းအႏွစ္သာရကို တပ္မက္၀တ္ဆင္<br />လ်င္ျမန္တဲ့ အရွိန္အဟုန္နဲ႔<br />ေမာင္းႏွင္ပ်ံသန္းၾက။<br /><br />၄။<br />အခန္းထဲရပ္ေနရာက<br />ဖ်တ္ခနဲ<br />နံရံကို တြန္းထိုးေဖာက္ထြက္<br />အျပင္က<br />သစ္ပင္ျမင့္ျမင့္ေတြရဲ႕ ပင္စည္အတုိင္း<br />ေလထုထဲ လြင့္ပ်ံခုန္တက္သြား<br />လူငယ္တုိ႔ အားမာန္နဲ႔ ယွက္သီထားတဲ့<br />လီဗိုင္း(စ္)ဂ်င္းေဘာင္းဘီေၾကာ္ျငာလို<br />လြတ္လပ္မႈမွာ အရသာရွာၾက။<br /><br />၅။<br />အီတာလ်ံစတိုင္လ္၊ ဂ်ပန္စတိုင္လ္<br />ကိုရီးယားစတိုင္လ္၊<br />ယိုးဒယားစတုိင္လ္<br />စားေသာက္ဆုိင္ထိုင္လိုက္<br />ဘီယာယဥ္ေက်းမႈ<br />ေကာ္ဖီယဥ္ေက်းမႈေနာက္ တေကာက္ေကာက္<br />ဟဲလို...<br />မစၥတာဂစ္တာမွာ ဆုံမယ္<br />မစၥတာဘေရာင္းမွာ ဆုံမယ္<br />ေဂ်ဒိုးနတ္မွာ ဆုံမယ္<br />ဘယ္သူမွ<br />ဆယ္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပ<br />တစ္လက္မ အေရာက္မခံၾကဘူး။<br /><br />၆။<br />ေနရာတကာ အသည္းအသန္<br />ကားခ်င္းၿပိဳင္<br />နက္ခ္တိုင္၊ လက္ကိုင္ဖုန္း<br />ဟန္းခ်ိန္း၊ ေက်ာပိုးအိတ္၊ ဖိနပ္<br />ေဘာလ္ပင္အစ မုန္႔ဖိုးအဆုံး<br />အားလုံးၿပိဳင္ေနၾကတဲ့ေခတ္ထဲ<br />အသိအလိမၼာနဲ႔<br />ဥာဏ္ပညာအိုင္က်ဴခ်င္းၿပိဳင္တဲ့အခန္း<br />ေနာက္တန္းေရာက္ေနလို႔ ျဖစ္မလား။<br /><br />၇။<br />ကြန္ပ်ဴတာ<br />အဂၤလိပ္စာ<br />တုိင္းျခားဘာသာစကားတစ္ခုခု<br />ဂ်ီစီအီး၊ အက္စ္ေအတီ၀င္ခြင့္<br />တိုဖယ္လ္ ေျဖပုံေျဖနည္း<br />သင္တန္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ လုံးခ်ာလိုက္<br />ေမာဟိုက္ေနၾက ၾကယ္ကေလးေတြ။<br /><br />၈။<br />ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ရဲ႕<br />"ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္"၀တၳဳထဲက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္<br />အိပ္မက္ဟာ<br />လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို<br />ကုတ္ဖဲ့ဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ သာဓက။<br /><br />ဆရာေဇာ္ဂ်ီကို သိရမယ္<br />ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကို သိရမယ္<br />ဆရာေဒါက္တာသန္းထြန္းကို သိရမယ္<br />ဆရာျမသန္းတင့္ကို သိရမယ္။<br /><br />ဂိမ္းအစား<br />ေခတ္နဲ႔ ေႂကြအန္ကစား<br />မ်က္ႏွာအားလုံးကို ဖတ္ထားရမယ္။<br /><br />၉။<br />ေဟာဒီ ရာစုသစ္<br />ေလာကႀကီးမွာ<br />အစစ္အမွန္ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးလူသား<br />ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားသာ ရွိတယ္<br />သူတုိ႔က<br />ကေလးေတြနဲ႔<br />ဖန္တီးတီထြင္ ပညာရွင္ေတြပဲ။<br /><br />၁၀။<br />ရည္မွန္းခ်က္က ဘာလဲ<br />ဓမၼဓိ႒ာန္က်က် ေလ့လာ<br />နည္းဗ်ဴဟာ အေသအခ်ာခ်မွတ္<br />အေကာင္းအဆုိး<br />အက်ဳိးအျပစ္ကို ႀကိဳျမင္<br />လဲက်သြားရင္ ျပန္ထ<br />သူရသတိၱနဲ႔ လုံ႔လဇြဲခတ္<br />အ႐ႈံးထဲက သင္ခန္းစာ အျမတ္ယူ<br />ေအာင္ႏိုင္မႈသရဖူ ေဆာင္းၾက။<br /><br />ဆုံး႐ႈံးမႈရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ<br />ႀကိဳစဥ္းစားရဲရမယ္<br />ေအာင္ျမင္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ဘယ္မွ်<br />႐ႈံးနိမ့္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို<br />ဘယ္လိုျပန္ဆယ္မလဲ စဥ္းစား<br />ၾကယ္ေရာင္နဲ႔ ေရစီးမွာ<br />ေပါ့တီးေပါ့ဆ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး<br />ေရလိုက္ငါးလိုက္ေတြ<br />ရထားမီမွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />၁၁။<br />ဘ၀ေျမပုံမွာ<br />ပညာရွာရွာ ဘာရွာရွာ<br />ဓမၼနဲ႔ အဓမၼ<br />တရားတာနဲ႔ မတရားတာ<br />လုပ္ေကာင္းတာနဲ႔ မလုပ္ေကာင္းတာ<br />ေရြးခ်ယ္<br />ခြဲျခားတတ္တဲ့ ဥာဏ္မ်က္စိ<br />နီတိက်င့္၀တ္ရွိဖို႔ လိုအပ္ရဲ႕။<br /><br />၁၂။<br />ကမၻာႀကီးကို ဆြဲခ်ဳံ႕ပစ္လုိက္တဲ့<br />အိုင္တီေခတ္<br />အင္တာနက္ကေဖးထဲ<br />အြန္လိုင္းေပၚမွာ<br />ၾကယ္ေတြ...<br />ဖိုရမ္လို႔ေခၚတဲ့ စကား၀ိုင္းဖန္တီး<br />အခ်င္းခ်င္း... ဘေလာ့ဂင္းလုပ္ရင္း<br />အျမင္ခ်င္းဖလွယ္<br />စကားေျပာၾက ေဆြးေႏြးၾကတာ ေကာင္းတယ္။<br /><br />တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း<br />အင္တာနက္ ခ်က္ရြန္းထဲ<br />အီစီကလီ<br />အရည္မရ အဖတ္မရေတြနဲ႔<br />ခ်က္တင္းလုပ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္<br />အာ႐ုံေတြ တေျဖာေျဖာလြင့္ေမ်ာ<br />သဲထဲေရသြန္<br />ေလထဲကြန္ပစ္ေနလို႔ ဘာထူးမလဲ။<br /><br />ကိုယ့္ဘ၀<br />ကိုယ့္အလံ<br />ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ဆြဲထူဖို႔<br />အညြန္႔တလူလူ မနက္ျဖန္ကို ျဖန္႔ခင္း<br />တစ္စကၠန္႔ခ်င္း<br />၀က္ဘ္ဆုိက္အသစ္ဖြင့္<br />အိုင္ဒီယာေတြ<br />လႊင့္တင္လိုက္ ၾကယ္ကေလး။ ။<br /><br />မင္းခ်မ္းမြန္<br /><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-242752011517169560?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-54513184006846829802009-05-13T00:10:00.003+08:002009-05-13T21:22:08.273+08:00သိပ္မႀကီးက်ယ္ဘူး..သိပ္မခမ္းနားဘူး..က်ဴပ္တို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြ..။<br />ဒါေပမယ္႔ က်ဴပ္တို႔ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြကေတာ႔ သိပ္ကိုႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလြန္းပါတယ္။ က်ဳပ္မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ေရာင္းရင္းေတြလဲ ဒီလိုပါပဲ။ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီနဲ႔ တစ္ျပည္ရပ္ျခားကို ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာဆိုသလို က်ဳပ္တို႔ဘ၀ေတြတိုးတက္လွပဖို႔ က်ဳပ္တို႔ေျမကို ခဏစြန္႔ခဲ႔ၾကတယ္။ က်ဳပ္တို႔အားလံုးစိတ္ထဲမွာ က်ဳပ္တို႔ေျမကိုပဲခ်စ္တဲ႔အတြက္ အခ်ိန္တန္ရင္ အားလံုးျပန္ၾကမွာပါ။<br />သိတယ္မို႔လား.. သိဃၤပူရ္တိုင္းနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ ဗာရာဏသီျပည္၊ ေ၀းလြန္းတာမွ မဟုတ္တာေလ။<br />က်ဳပ္တို႔ဘိုးဘြားေတြ လက္ထက္တုန္းကေတာ႔ ဒီကြ်န္းက ကုန္သည္ေတြ ေခတၱစခန္းခ် နားတဲ႔ကၽြန္းတဲ႔။ အခုေတာ႔လဲ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုစုေပါင္းေနထိုင္က်လို႔ တိုင္းျပည္ေလးတစ္ခုလို႔ေခၚလို႔ရေနတာေပါ႔။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေတာ႔ ေဟာဒီ သိဃၤပူရ္တိုင္းဆိုတာ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႏွမ္းတခင္းစာေလာက္ပဲရွိတဲ႔ ကြ်န္းေလး တစ္ကၽြန္းပါပဲ။<br />ဒါေပမယ္႔ ဒီကၽြန္းမွာ..အေရွ႕တိုင္း၊ အေနာက္တိုင္းက ကုန္သည္ေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ .. ေတာင္ကၽြန္း၊ ေျမာက္ကၽြန္းက လက္မႈပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြ လာေရာက္စခန္းခ်နားေလ႔ရွိပါတယ္။ တခ်ဳိကလည္း သူတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ ထြက္ကုန္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းခ်ၾကသလို..တခ်ဳိကလည္း အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ၾက၊ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾက၊ တခ်ဳိ႕ကလည္းအေတြအႀကံဳ၊ ဗဟုသုတေတြ မွ်ေ၀လဲလွယ္ၾကနဲ႔ေပါ႔..။ အဲဒီလို အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္က လူမ်ဳိးေပါင္းစံု၊ ယဥ္ေက်းမွဳေပါင္းစံု၊ ပညာရပ္ေပါင္းစံု.. မ်ားျပားလွတဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံေတြၾကားမွာ.. က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္က လူအမ်ားစု အတြက္ေတာ႔ ဒီကၽြန္းေလးက ေလ႔က်င့္ေရးကြင္းတစ္ခုသာသာပါပဲ။<br />အဟမ္း.. က်ဳပ္တို႔ကေတာ႔ လူလည္ေတြေပါ႔..။ က်ဳပ္တို႔ ပညာေတြကို စမ္းသပ္မယ္၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္မယ္၊ အေတြ႕အႀကံဳေတြယူမယ္၊ က်ဳပ္တို႔လိုခ်င္တာေတြရရင္ တိုင္းျပည္ကို ျပန္မယ္။<br />ကဲ..ေရာင္းရင္းတို႔<br />က်ဳပ္တို႔ ဗာရာဏသီျပည္သားေတြရဲ႕ အစြမ္းအစေတြကိုေတာ႔ ျပၾကစို႔လားဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕အရည္အခ်င္း၊ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္၊ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕အက်င့္သီလ၊ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ႀကိဳုးစားမႈ ..ဒင္းတို႔ႏိုင္ငံသားေတြကို က်ဳပ္တို႔ျပၾကစို႔ဗ်ာ။ ၿပီးရင္ေတာ႔ က်ဳပ္တို႔ ရြက္လႊင့္ၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္မယ္။ တစ္ေယာက္မွမက်န္ၾကေစနဲ႔ ကိုယ္႔လူတို႔.....။<br /><br />(၁)<br />ေနာင္ႀကီးေျပာသလိုပါပဲ..က်ဳပ္လဲလိုခ်င္တာကို ရၿပီဆိုေတာ႔ ျပန္ဖို႔ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီႏွစ္ပိုင္းေတာ႔ မျပန္ျဖစ္ေတာ႔ျပန္ပါဘူး ေနာင္ႀကီးရာ..။ ဗ်ာ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဟုတ္လား..။ က်ဳပ္အေၾကာင္း..။<br />ေနာင္ႀကီးေမးမွပဲ က်ဳပ္အေၾကာင္းေျပာျပရအံုးမယ္။ <br />ဒီလိုဗ်..က်ဳပ္နာမည္က ေအာင္သာ .. ဗာရာဏသီျပည္ အထက္ပိုင္းက ရြာႀကီးတစ္ရြာကေပါ႔။ က်ဳပ္ကလူပ်ဳိပါ။ အိမ္ကရွိတဲ႔လယ္ေလးေတြ ယာေလးေတြကို စိုက္ပ်ဳိးၿပီး မိဘနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြကိုလုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးေနတာပါ။ ရြာမွာ ရာသီဥတုကလဲမေကာင္းေတာ႔ ေကာက္ပဲသီးႏွံကလဲအထြက္နည္း၊ တျခား ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္ေတာ႔လည္း အဆင္မေျပ၊ ဒါနဲ႔ က်ဳပ္လည္း ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာက ေရာင္ရင္းမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ တိုင္းတပါးကို စီးပြားရွာထြက္လာခဲ႔ရတယ္။ က်ဳပ္မွာအရင္းအႏွီးကလည္းမရွိေတာ႔ ေရာင္ရင္းမိတ္ေဆြေတြဆီကပဲ အသျပာေငြစ ေလးေတြ ေခ်းငွားၿပီး လမ္းစရိတ္လုပ္လို႔ေရာက္လာရသဗ်။ ဒီေရာက္ေတာ႔လည္း က်ဳပ္မွာ အတတ္ပညာကမတတ္ အရင္းအႏွီးကမရွိ ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔လုပ္အားကိုပဲရင္းႏွီးၿပီး ေငြေၾကးအသျပာရွာရေတာ႔တာေပါ႔။ လုပ္တဲ႔အလုပ္ကေတာ႔ ဆိပ္ကမ္းက ကုန္သည္ႀကီးေတြရဲ႕ေလွႀကီးေတြက ရြက္တိုင္၊ ရြက္ဖ်င္ေတြကို ျပဳျပင္ရတယ္။ ေလွႀကီးေတြရဲ႕၀မ္းဗိုက္ပိုင္းက ေရယိုေပါက္ေတြ၊ အပ်က္အစီးေတြြကို ဖာေထးျပဳျပင္ေပးရတယ္။ တျခားလိုအပ္တဲ႔ေနရာေတြမွာ လိုအပ္ရင္လိုအပ္သလို က်ဳပ္တို႔က လိုက္လုပ္ရတယ္။ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ က်ဳပ္တို႔မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ လုပ္ရတယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ကုန္သည္ေတြအခ်ိန္မီ ခရီးဆက္ဖို႔အတြက္ ၿပီးစီးေအာင္လုပ္ဖို႔လိုတာကိုး..။ <br />က်ဳပ္လုပ္ခလား..က်ဳပ္တို႔က ေန႔စားေတြဆိုေတာ႔ တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔ရတာပါ။ ရသမွ်ေငြေတြကို ရြာက က်ဴပ္မိဘေတြ က်ဳပ္အစ္မေတြဆီကုိ ကုန္သည္လူႀကံဳေတြနဲ႔ပို႔တယ္။ ဒီလိုပဲ ရြာကအေျခအေနသတင္းအရပ္ရပ္ကိုလည္း ကုန္သည္ေတြဆီကပဲၾကားရတယ္။ သူတို႔ေျပာျပလို႔ ရြာက အဘတို႔အမတို႔ .. က်န္းမာေၾကာင္းၾကားရေတာ႔ က်ဴပ္၀မ္းသာပါတယ္။ က်ဳပ္လုပ္အားက်ဳပ္ခြန္အားနဲ႔ ဒီလိုေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ရတာကိုလဲ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ ကိုယ္႔ေျမကိုယ္႔ျပည္ကိုေတာ႔ ျပန္ခ်င္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ဘယ္ေနရာကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ ထံုးျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးနဲ႔ ေစတီပုထိုးေက်ာင္းကန္ဘုရားေတြေပါမ်ားတဲ႔တိုင္းျပည္၊ သာသနာထြန္းကားတဲ႔ေျမေလ။ က်ဳပ္က အဲဒီေျမမွာေမြး အဲဒီေျမမွာပဲႀကီးျပင္းလာခဲ႔တာဆိုေတာ႔ အဲဒီေျမကိုခ်စ္တာေပါ႔။ အစကေတာ႔ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ က်ဳပ္တိုင္းျပည္ကို ျပန္ေတာ႔မယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာ။ အခုေတာ႔ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေပမယ္ မျပန္ျဖစ္ေသးပါဘူးဗ်ာ။ ဒီႏွစ္အစပိုင္းကပဲ က်ဳပ္တို႔ရြာမွာ မီးအႀကီးအက်ယ္ ေလာင္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ က်ဳပ္တို႔အိမ္လဲပါသြားတယ္။ ညပိုင္းေလာင္တာဆိုေတာ႔ ပစၥည္ေတြလဲ အကုန္ပါသြားေတာ႔တာေပါ႔။ အသက္ႀကီးမွ အဘတို႔အိုးမဲ႔အိမ္မဲ႔ျဖစ္သြားရတာ စိတ္ကိုမေကာင္းဘူးဗ်ာ။ အဲဒီေတာ႔က်ဳပ္လည္း မျပန္ျဖစ္ေသးျပန္ဘူး။ အိမ္အသစ္ျပန္ေဆာက္ဖို႔ အသျပာထပ္ရွာရအံုးမယ္ေလ။ ေနာက္ထပ္ဒီကၽြန္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ထပ္ေနရအံုးမယ္ေတာ႔မသိ။ အင္း.. က်ဳပ္အသက္ကလည္း ခုဆိုသံုးဆယ္ထဲကိုေရာက္ၿပီ။ ရြာက က်ဳပ္ေကာင္မေလး မိေႏွာင္းနဲ႔လည္း ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ႔ လြဲသြားရျပန္ၿပီေပါ႔ဗ်ာ..။<br /><br />ဆက္ရန္..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-5451318400684682980?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-47299158488703463482009-05-12T22:25:00.001+08:002009-05-13T00:34:03.439+08:00ေဆာင္းရိပ္မႈန္ရီ<br />ညေတြဆီမွာ<br />လေရာင္နဲ႔ၾကယ္<br />ခပ္မွိန္မွိန္ေလး<br />အလင္း၀ယ္...။<br />ႏွင္းမႈန္ၿခံဳလႊမ္း<br />ျမဴသားေမွာင္ျခယ္<br />ခ်မ္းလို႔လဲ မကုန္<br />လြမ္းလို႔လဲ ရင္ခုန္ေနရတယ္။ ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">(ေဆာင္းရာသီညတစ္ည အမွတ္တရ)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4729915848870346348?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-57581623904448899422009-05-11T23:10:00.000+08:002009-05-12T00:13:44.000+08:00(၁)<br /><br />ပန္းပြင့္တယ္ဆုိတာ<br />သဘာ၀ပါခင္<br />အလွၾကည့္ခံခ်င္လုိ႕<br />ပန္ဆင္ပါေစ<br />ဒီလုိရည္စူးၿပီး<br />ဖူးပြင့္လုိ႕မဆင္..။<br /><br /><br />ေကာင္မေလးေရ..<br />ေဟာဒီကမာၻေျမႀကီးေပၚမွာ ပန္းကေလးေတြဖူးပြင့္ၾကတာ သဘာ၀ပါပဲ။ တကယ္ေတာ႔ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္႔ရယ္လို႔မွ မဟုတ္ပါဘူး။ အလွၾကည့္ခံခ်င္လြန္းလို႔ပြင့္တာလဲ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ ခူးယူၿပီး ပန္ေစခ်င္လြန္းလို႔လဲ ဖူးပြင့္လာတာမဟုတ္ရပါဘူး။ တကယ္ေတာ႔က ဒါဟာ သဘာ၀တရားပါပဲ။<br />ကိုယ္ရင္ထဲက အခ်စ္ေတြကလည္း ဒီလုိပါပဲ။ ကိုယ္႔ကို ျပန္ခ်စ္ဖို႔။ ကိုယ္ခ်စ္တာကို မင္းသိေစခ်င္လို႔ ကိုယ္ဘယ္တုန္းက လွစ္ဟဖြင့္ဆိုခဲ႔ဖူးပါသလဲ။<br />ေကာင္မေလးရယ္..အခ်စ္ဆိုတဲ႔ ပန္ေလးတစ္ပြင့္ဟာ ဘာအေၾကာင္းရယ္မွမရွိဘဲ ကုိယ္ရင္ထဲမွာ သူ႔အလိုလို ပြင့္ဖူးခဲ႔ပါတယ္ကြယ္။<br /><br /><br />(၂)<br /><br />ခင္ႀကိဳက္ရင္အညွာကုိခ်ိဳး<br />ျမတ္ႏုိးေတာ့ ပန္ခ်င္ပန္<br />မပန္ခ်င္ပစ္လုိက္ေပါ့<br />ဆင္ခ်င္မွ ဆင္။<br /><br />တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္႔ေမတၱာတရားေတြကို အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံခဲ႔မယ္ဆိုရင္.. အဲဒီလို အေတြးေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာ ၾကည္ႏူးေနတတ္သလို.. ျငင္းပယ္မုန္းတီးသြားေလမလားဆိုတဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔လည္း စုိရိမ္ေၾကာင့္ၾကျဖစ္ေနခဲ႔ရပါတယ္။ ကိုယ္႔အခ်စ္ကုိ ျငင္းပယ္သြားခဲ႔ရင္ေရာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္အံုးမွာတဲ႔လဲကြယ္။<br /><br />(၃)<br /><br />ခင္ရယ္..<br />မဆင္လုိ႕ပဲပစ္ပစ္<br />မျမင္လုိ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္<br />ပင္ယံဟုိ စိမ္းရြက္ၾကား<br />ေမႊးရနံ႕ဆင္။<br /><br />ေကာင္မေလးရယ္..<br />မျပယ္ေသာသစၥာရဲ႕ရနံ႔ေတြပါ။ ကိုယ္႔ကို လက္ခံသည္ျဖစ္ေစ ျငင္းပယ္သည္ျဖစ္ေစ..မင္းရဲ႕ဆႏၵနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုေတာ႔ ၾကည္ျဖဴစြာနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံသြားမွာပါ။ မင္းနားလည္လက္ခံႏိုင္မဲ႔ တစ္ေနအထိေပါ႔။<br /><br />(၄)<br /><br />မၾကင္လုိ႕ပဲ ပစ္ပစ္<br />မခင္လုိ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္<br />ခင္သိရင္ တုိ႕ေက်နပ္လုိ႕<br />ပင္ထက္မွာ ပြင့္သြားဖုိ႕အစဥ္။<br /><br />ခ်စ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မုန္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္႔အခ်စ္ကို လစ္လ်ဴရႈသြားသည္ျဖစ္ေစ..ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ..တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔အခ်စ္ကို မင္းသိသြားခဲ႔ရင္ပဲ ေက်နပ္ပါၿပီ။<br />က်န္ခဲ႔သည္ျဖစ္ေစ၊ ထားခဲ႔သည္ျဖစ္ေစ၊ ေ၀းခဲ႔သည္ျဖစ္ေစ..ကိုယ္႔အခ်စ္ေတြဟာေလ မင္းေလးရဲ႕အနား မင္းေလးရဲ႕အပါးမွာ အၿမဲထာ၀ရေမႊးပ်ံ႕သြားေနမယ္ဆိုတာ...။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /><span style="font-style: italic;">(တိတ္တခိုးကဗ်ာေလးအား ေရးဖြဲခဲ႔ေသာ ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)၊ သီခ်င္းအျဖစ္သီဆိုခဲ႔ေသာ ခင္ေမာင္တိုးတို႔အား ေလးစားစြာျဖင့္..)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-5758162390444889942?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-46129872923729109282009-05-09T21:26:00.000+08:002009-05-09T21:35:40.781+08:00ဒီေန႔ေတာ႔ ေဖေဖ႔သား တစ္လစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ဖို႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္ပါၿပီ။ တစ္လ တစ္လ ေစ်း၀ယ္ျခမ္းၿပီး ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရတာ မလြယ္ပါလား ေဖေဖရယ္။ ေဖေဖလို အေၾကာ္အေလွာ္ အခ်က္အျပဳတ္ေကာင္းတဲ႔လူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ္႔.. က်ေနာ္ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ႏိုင္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ၿပီ ေဖေဖ။<br /><br />ေဖေဖလိုေတာ႔ မခ်က္တတ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ.. ထမင္းဟင္းခ်က္တတ္ေနရင္ မိန္းမက ခ်က္ခိုင္းလို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ ေယာင္းမႀကီးခါးၾကားထိုးၿပီး ခ်က္ေနရအံုးမယ္မဟုတ္လား.. လို႔ေနာက္ေတာ႔ ေဖေဖကရယ္ပါတယ္။ ငါ႔သားရာ မင္းလူပ်ဳိႀကီးလုပ္ခ်င္ရင္လဲ လုပ္လို႔ရတာေပါ႔.. ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ထမင္းဟင္းခ်က္တတ္ေတာ႔ ဘယ္မိန္းမမွ ခ, စရာ မလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ကြာ..တဲ႕။<br /><br />အခုေတာ႔ ေဖေဖေရ.. ေဖေဖ႔သား တစ္ကိုယ္တည္း ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနရၿပီ။ ကိုယ္ခ်က္တဲ႔ဟင္း ကုိယ္႔ဘာသာ ေပါ႔ေပါ႔ ငန္ငန္ ဂ်ီးမ်ားလို႔မရေတာ႔ဘဲ ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားေသာက္ေနတတ္ခဲ႔္ၿပီ။ ထမင္းဟင္းခ်က္ရတာလဲ အႏုပညာတစ္ပါးပါပဲလား ေဖေဖ..<br />အစကေတာ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္နီနဲ႔ေၾကာ္၊ မုန္လာနဲ႔ေၾကာ္၊ ေမႊေၾကာ္၊ ဟတ္ဖရိုက္ေၾကာ္၊ ေဂၚဖီနဲ႔ေၾကာ္၊ ၾကက္ဥအေၾကေၾကာ္ .. အဲဒီလို ၾကက္ဥကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေၾကာ္ခ်က္ၿပီးွ က်ေနာ္ ဟင္းခ်က္နည္းသင္တန္းကို စတက္ခဲ႔ရပါတယ္။ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ အိမ္ကအကိုႀကီီးေတြ အမေတြ သင္ေပးတဲ႔ ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္းမ်ဳိးစံုကို အပတ္တကုတ္ႀကိဳးစားသင္ယူၿပီးသကာလ က်ေနာ္လက္မေထာင္ႏိုင္ခဲ႔ပါၿပီ ေဖေဖ..။ က်ေနာ္ လူပ်ဳိႀကီးလုပ္လို႔ရၿပီေပါ႔…။<br /><br />ေဖေဖကိုလြမ္းတယ္..ေဖေဖရာ။ က်ေနာ္မွာ ဟင္းခ်က္ခါနီးရင္.. ေဖေဖတို႔ ေမေမတို႔ ခ်က္ေကြ်းတဲ႔ဟင္းေတြ သတိရၿပီး လြမ္းတယ္။ ေဖေဖက ေမေမထက္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတယ္လို႔ေျပာေတာ႔ ေနာက္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးလိုက္တာ ဟင္းအမ်ဳိးစံုဖြယ္ဖြယ္ရာရာပါပဲလား။ ၾကက္သားဟင္း၊ ကုလားပဲဆံနဲ႕ၾကာဇံံဟင္း၊ အစိမ္းေၾကာ္၊ ငပိခ်က္၊ သစ္ခြားသီး၊ ဒညင္းသီးနဲ႔ တို႔စရာေတြ..<br />အဲဒီလို မိသားစုေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္စားေသာက္ႏိုင္ဖို႔ ေဖေဖရဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္းအႏုပညာက ေတာ္ေတာ္လက္ရာေျမာက္ခဲ႔ပါတယ္ ေဖေဖ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ႀကီးတဲ႔အထိ ေဖေဖခြံ႔ေကၽြးတဲ႔ ထမင္းကို စားတုန္းပဲေလ။ ေဖေဖခြံ႕ေကၽြးမွ စားလို႔ၿမိန္တာ ဆိုေတာ႔ ေဖေဖက သူမစားေသးဘဲ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြကို ခြံ႔ေကၽြးခဲ႔တယ္။ ေနတိုင္း ထမင္းဟင္းခ်က္ေကၽြးေနတဲ႔ ေမေမေတာင္မွ မနာလိုေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ႔။ ေဖေဖအလုပ္က ျပန္လာရင္ ေစ်း၀ယ္လာတယ္။ အဲဒီေန႔ဆိုရင္ ေဖေဖထမင္းဟင္းခ်က္ေတာ႔မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ကသိလိုက္ၿပီ။ ညီမေလးေတြက ေဖေဖကို ၀ိုင္းကူၾက၊ က်ေနာ္က ဟုိဟာလုပ္သလိုလို ဒီဟာလုပ္သလိုလိုနဲ႔ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္တာေပါ႔။ ထမင္းဟင္းေတြ ျပင္ၿပီးေတာ႔မွ က်ေနာ္က မေယာင္မလည္နဲ႔ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ <br /><br />ၿပီးေတာ႔ေဖေဖက ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္တဲ႔ စိတ္ေစတနာလည္း အျပည့္ရွိပါတယ္။ ခ်က္ၿပီ ျပဳတ္ၿပီ ဆိုရင္လည္း အားလံုးအတြက္ ပိုပိုလ်ံလ်ံ ခ်က္တတ္ပါတယ္။ အိမ္မွ အလွဴအတန္းလုပ္တဲ႔အခါမွာလည္း ဘယ္တုန္းကမွ လိုတယ္လို႔မရွိ။ ထမင္းစားၿပီး အခ်ဳိပြဲကအစ အားလံုးေဖေဖကိုယ္တိုင္ စီစဥ္ၿပီး လွဴဒါန္းေကြ်းေမြးတတ္ပါတယ္။ <br /><br />တခါက က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ကို အလည္လိုက္္လာၾကေတာ႔ ေဖေဖက ထမင္းဟင္းမ်ဳိးစံု ခ်က္ေကၽြးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းမွာေျပာလို႔မဆံုးေတာ႔ပါဘူး။ ငသက္အေဖက ထမင္းဟင္းခ်က္တတ္တယ္ကြ..ဟင္းခ်က္လည္းတအားေတာ္တာ၊ ေကာင္းတာ ဆိုၿပီး..။ ေဖေဖက ထမင္းဟင္းတင္မကပါဘူး တရုတ္ဟင္းမ်ဳိးစံု၊ ဒန္ေပါက္၊ နတ္သုဒၶါ၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံဟင္းခါး၊ ဆႏြင္းမကင္း၊ ေက်ာက္ေက်ာ အစံုပါပဲ။ အဲဒီလို ေဖေဖက စြယ္စံုရပါတယ္။<br /><br />အခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ က်ေနာ္ကို ဘာစားခ်င္လဲ ေမးလာရင္ေတာ႔ ေဖေဖခ်က္တဲ႔ ဟင္းနဲ႔ထမင္းကိုပဲ စားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ အဲဒီလိုေျပာလိုက္ရင္ ေမေမကလည္း မင္းေဖေဖခ်က္တာပဲစား သြား..သြား ဆိုၿပီး စိတ္ေကာက္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ႔ ေဖေဖက ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ပါေတာ႔မယ္။ က်ေနာ္႔ညီမေလးေတြကေတာ႔ ေဖေဖကို ၀ိုင္းကူၿပီး က်ေနာ္ကေတာ႔ အလုပ္ရႈပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရပါလိမ္႔ဦးမယ္..။ ေဖေဖခ်က္ျပဳတ္ ၿပီးစီးၿပီဆိုရင္ေတာ႔ ထမင္းစားပြဲနားကို မေယာင္မလည္နဲ႔ .. သြားပါလိမ္႔အံုးမည္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-4612987292372910928?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-14209899544642751652009-05-08T21:14:00.000+08:002009-05-08T21:54:22.781+08:00<a style="color: rgb(102, 102, 102);" href="http://lupyogyi.info/">လူပ်ဳိႀကီး</a>နဲ႔ ျပန္ေတြ႕ၾကေတာ႔ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ ထုတ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေတြျပန္သတိရမိပါတယ္။ တတိယႏွစ္ကထုတ္ခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲမွာ ဖိုင္နယ္ေအာ္သံ ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာေလးကို ေရးခဲ႔ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္႔ကို မသိတဲ႔ေကာင္မေလးေတြက ေဆာင္းခ်မ္းမိုးဆိုတာ ဘယ္သူလဲဆိုၿပီး လိုက္ေမးၾကပါတယ္။ သိတဲ႔ေကာင္မေလးေတြကလည္း ေဆာင္းခ်မ္းမိုးဘယ္မွာလဲဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ကိုလိုက္ရွာၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ..သူတို႔အေၾကာင္းကိုေရးထားလို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္က သူတို႔အေၾကာင္း ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ဒီလိုရြတ္ဆိုမိပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >ဖိုင္နယ္ေအာ္သံ</span><br /><br />တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူ<br />မဒီကညာလွပ်ဳိျဖဴမ်ားခင္ဗ်ာ..<br />ဖိုင္နယ္ေရာက္ၿပီ<br />ဖိုင္နယ္ေရာက္ပါၿပီ။<br /><br />ကိုယ္မစြံတုိင္း<br />ေရွာင္ဖယ္ေရွာင္ဖယ္<br />တိုင္ကြယ္မေနပါနဲ႔ေတာ႔<br />တိုင္ကြယ္မေနပါနဲ႔ေတာ႔။<br /><br />ပိန္ပိန္၀၀ ပုပုရွည္ရွည္<br />ျဖဴျဖဴမဲမဲ<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />အပိုင္တြယ္ရပါမယ္<br />အပိုင္တြယ္ရပါမယ္။<br /><br />ရုပ္မလွရင္ေန<br />ဆိုင္ကယ္ပါရင္ အဆင္ေျပတာေပါ႔<br />ဆိုင္ကယ္ပါရင္ အဆင္ေျပတာေပါ႔။<br /><br />ဆိုင္ကယ္မရွိ<br />ဘိုင္စကယ္ပဲရွိရင္ေတာ႔<br />မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ႔ ခင္ဗ်ာ..<br />မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ႔။<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေတာ႔ ပိုင္တယ္ထင္<br />ဖိုင္နယ္မွာ အပိုင္မတြယ္ႏိုင္ရင္ေတာ႔<br />မဒီတို႔ေရ..<br />ရိုင္ဖယ္၀ယ္ၿပီး နားထင္ေထာက္<br />တစ္ခ်က္ေဖာက္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္ၾကေပေတာ႔...။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /><br />က်ေနာ္က သူတို႔အေၾကာင္း ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို အဲဒီလိုရြတ္ဆိုမိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္႔ကိုမသိတဲ႔ ေကာင္မေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဆာင္းခ်မ္းမိုးဆိုတာ ဘယ္သူလဲဆိုၿပီး လိုက္ေမးၾကပါတယ္။ သိတဲ႔ေကာင္မေလးေတြကလည္း ေဆာင္းခ်မ္းမိုးဘယ္မွာလဲဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ကိုလိုက္ရွာၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ..သိတဲ႔အတိုင္းပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ႔.. က်ေနာ္႔ကို ၀ိုင္းႏွံၾကမလို႔ပါ...။ အဲဒီတုန္းက အတန္းခ်ိန္ေတြမတက္ျဖစ္ဘဲ ေက်ာင္းထဲမွာ လွည့္ပတ္ေျပးေနခဲ႔ရဖူးပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1420989954464275165?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-17593225525455775732009-05-08T20:50:00.000+08:002009-05-08T20:57:19.045+08:00ေကာင္မေလးေရ..<br />မင္းနဲ႔ေတြ႕မွ<br />ဘ၀က<br />ဘယ္လိုျဖစ္သြားရသလဲ။<br />မင္းကိုလြမ္းရတာမ်ား<br />ဘာျဖစ္လို႔ ငါ႔မွာ<br />(ဒီေလာက္) ခံစားရသလဲ။<br />မေန႔တုန္းက<br />မင္းေျပာခဲ႔တဲ႔စကားေတြ<br />ငါ႔နားထဲမွာ<br />ခုထိ ၾကားေနေသးတယ္။<br />ငါကေလ..<br />ၾကယ္ကေလးေတြြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္<br />ေႂကြက်တာေတာင္မွ<br />ေၾကကြဲေနခဲ႔ရသူပါ။<br />ပန္းကေလးေတြ ညိွဳးႏြမ္းေနရင္ေတာင္မွ<br />ရင္မခ်ိေအာင္ ခံစားေနရသူပါ။<br />ငါေလ..<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ငါျမတ္ႏိုးတဲ႔<br />မင္းအနားမွာ ေနခ်င္တယ္<br />ငါခ်စ္တဲ႔ဘ၀ေလးထဲမွာ<br />ငါ .. မင္းကို<br />ၾကင္နာယုယမႈမ်ားစြာနဲ႔<br />လွလွပပထားခ်င္တယ္။<br />ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ငါတို႔ေဘးမွာ လြင့္ေမ်ာရင္းေပါ႔ကြယ္။ ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1759322552545577573?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-33678432239142465102009-05-07T22:28:00.000+08:002009-05-07T23:24:33.071+08:00က်ေနာ္က သူ႕ကိုေျပာတယ္.. မတည့္တာေတြ မစားပါနဲ႔ဆိုရင္ စားတယ္။<br />အိပ္ေရးပ်က္ၿပီး၊ အလုပ္ေနာက္က်မွာစိုးတာေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္ပါဆိုရင္ ေနာက္က်မွအိပ္တယ္။<br />တားျမစ္ေနတာလဲ မဟုတ္၊ ဆရာႀကီးလုပ္ေနတာလဲ မဟုတ္ပဲ၊ ေစတနာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမို႔ အႀကံေကာင္းေပးတာကိုး..<br />ဒါေတာင္ သူက လူကို္ျပန္ေဟာက္လိုက္ေသးတယ္။<br />ဘယ္လိုေလးလဲ… မင္း ဘယ္လိုေကာင္မေလးလဲ..<br /><br />က်ေနာ္က သူ႔ထက္အငယ္ပါ။ ခုေတာ႔ သူက က်ေနာ္႔ထက္ငယ္ေနၿပီ။ <br />က်ေနာ္က သူနဲ႔ဆိုရင္ အၿမဲအေလ်ာ႔ေပးသည္းခံေနခဲ႔တယ္။<br />ျပန္ေျပာရင္.. ဘာလဲ! မေက်နပ္ဘူးလား .. ဆိုတာ လာအံုးမယ္။<br />ဘယ္လိုေလးလဲမသိ။<br /><br />တခါတေလ .. သူေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာၿပီးသြားရင္.. အခုမွေတြ႕တဲ႔လူကို ငါဘာေတြေျပာမိပါလိမ္႔ .. ဆိုၿပီး လစ္လစ္သြားေရာ..<br />က်ေနာ္မွာ ဘာေျပာရမွန္းမသိ အၿမဲပဲ ငုတ္တုတ္ႀကီး က်န္ေနရစ္ခဲ႔တယ္။<br />ဘယ္လိုဟာေလးမွန္းကို မသိ။<br /><br />သူက မုန္႔ေကၽြးရမွာ ေၾကာက္လို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တယ္။ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တယ္။ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ရင္ ေမာင္ေလးေတြ၊ အကိုႀကီးေတြနဲ႔ ခ်က္ေနၿပီး အလုပ္ရႈပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တယ္။ <br /><br />ဘယ္လုိဟာေလးရယ္ေတာ႔ မသိ။ တျခားမိန္းကေလးေတြက ၀, လာတယ္အေျပာခံရရင္ မႀကိဳက္ခ်င္ၾကဘူး။ သူကေတာ႔ က်ေနာ္မေျပာခင္ကတည္းက ၀ေအာင္မနည္းလုပ္ထားရတာ။ ဒီထက္ ၀ခ်င္တာ။ ၀တာပဲႀကိဳက္တယ္။ အဲလိုပဲ သူက ဦးေအာင္ေျပာတတ္ပါတယ္။ <br /><br />အခုေတာ႔သူဖ်ားေနၿပီ..။<br />က်ေနာ္ ၀မ္းသာတယ္။ မလႈပ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ၀က္ေပါက္စမေလး…မလႈပ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။<br />သူခမ်ာ ေဆးခန္းသြားရမွာလဲ ေသသြားမေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ေသးတယ္။ ေဆးေသာက္ရမွာလဲ.. အမ်ားႀကီးဆိုပီး ဂ်ီက်ေနၿပီထင္ပါရဲ႕။<br />ဖုန္းေခၚမယ္ဆိုေတာ႔လဲ.. မေခၚနဲ႔ မေျပာခ်င္ဘူးတဲ႔။<br />သနားေတာ႔ သနားစရာေကာင္းတဲ႔ ၀က္ကေလးပါ.. အိမ္ကိုလြမ္းလို႔ ေမေမကိုလြမ္းလို႔တဲ႔ ငိုလိုက္တာ မ်က္ရည္ေတြကို ရႊဲလို႔ ဆိုပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ.. အျမန္ဆံုး ေနျပန္ေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။<br /><br />အခုလို သ႔ူအေၾကာင္းကိုမ်ား ၿမိန္ေရယွက္ေရ ေျပာေနရင္ ၀က္ကေလးေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြဆူၿပီး ေတာက္ေတြဘာေတြ ေခါက္ေနေလာက္ၿပီ။<br />က်ေနာ္ကလည္း သူ႕အေၾကာင္းမေရးရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ သူ႕ကိုမေတြ႕ရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ သူ႕ကို မစ, ရရင္လဲ မေနႏိုင္ဘူး။ စ,လိုက္လို႔ သူစိတ္ဆိုးသြားၿပီဆိုရင္လဲ မေနႏိုင္ဘူး။ အခု သူေနမေကာင္းေတာ႔လဲ က်ေနာ္မေနႏိုင္ပါဘူး။ စိုးရိမ္တာကိုး..။ <br />စင္ကာပူမွာ ၀က္တုပ္ေကြးေတြ ျဖစ္ေနတယ္ၾကားလို႔ေလ … :P<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />7May2009<br />Thursday<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3367843223914246510?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-26796827427474317192009-05-06T20:46:00.000+08:002009-05-06T20:54:36.724+08:00ငါ႔ ႏွလံုသားရဲ႕အခန္းတံခါး၀ဆီကို ဖြဖြေလးခ်ဥ္းကပ္လာတဲ႔ေျခသံရွင္ .. <br />ဘယ္သူလဲ!<br />ငါတိုးတိတ္ေျခာက္ကပ္္စြာေမးလိုက္တယ္။<br />မဟုတ္ဘူး.. မဟုတ္ဘူး.. ငါ႔ကိုယ္ငါ ေမးရမွာပါေလ။ <br />မင္းအခန္းတံခါး၀ကို ေလွ်ာက္လာတဲ႔ ေျခသံကို မင္းၾကားမိတာေသခ်ာရဲ႕လား..လို႔။<br />……<br />…<br />ဟုတ္တယ္.. ငါ ၾကားမိတယ္။ <br />ဘယ္သူလဲ ငါမေမးေတာ႔ပါဘူး။ ဘယ္ကလဲဆိုတာ ငါမစူးစမ္းေတာ႔ပါဘူး။<br /><br />သူ.. <br />ငါ႔ဘ၀တစ္ခုလံုးေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔မီးေတြကို ၿငိမ္းေအးေစမယ္႔ စမ္းေရေအးလား …<br />ပိုၿပီး ေတာင္ေလာင္သြားေစမဲ႔ ေလေပြမုန္တိုင္းလား…<br />ဒါေပမယ္႔ အခု ငါ႔ရနံ႕ကိုေတာ႔ ငါျပန္ရေနၿပီ္။ <br /><br />ညဥ့္နက္ေလ အအိပ္ရခက္ေလပါပဲ။ ငါ႔အေတြးေတြထဲကို သူ..ျဖတ္သန္းသြားတိုင္း ငါ႔အတြက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ညေတြ ထားထားသြားခဲ႔တယ္။ <br />တကယ္တမ္းက်ေတာ႔လဲ ဒါဟာ..ေျခသံဖြဖြညင္းညင္းေလးပါပဲ။ ခနေနေပ်ာက္သြားကြယ္မယ္ဆိုတာကိုလဲ သိေနပါရဲ႕။<br /><br />အဲဒီလို အသံေတြၾကားရတိုင္း ငါ..တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ႔လဲ..အဲဒီ အသံေလးကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး နားစြင့္ေနတတ္ရဲ႕..<br />အဲဒီေန႔က စၿပီး ေမ႔ေမ်ာေနတဲ႔ ငါ႔အသိစိတ္ဓါတ္ေတြ တစ္စံုတစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတတ္ခဲ႔။ <br /><br />ေျခာက္ေသြ႕စြာ တစ္ကိုယ္တည္း ၿပံဳးမိတယ္ .. <br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..ငါ အခုျပန္လည္ႏိုးၾကားခဲ႔ၿပီ။<br /><br />ငါမနက္ျဖန္ေတြတိုင္းမွာ ငါဟာေတာက္ပေနရမယ္။<br />မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ ငါ႔အနာဂတ္ေတြဟာ လင္းလက္ေနရမယ္။<br />မနက္ျဖန္ေတြရဲ႕ ေလႏုေအးေတြၾကားမွာ ငါ..ရွင္သန္စိမ္းျမေနရမယ္။<br />ငါကိုယ္ငါတီးတိုးေရရြတ္ရင္း အခန္းတံခါး၀ဆီကိုေလွ်ာက္လာတဲ႔ ေျခသံေလးကို နားစြင့္ေနမိတယ္။<br />…<br />………<br />ဘယ္သူလဲဆိုတဲ႔ သိခ်င္စိတ္ေတြေၾကာင့္ ေျခသံရွင္ေလး ေပ်ာက္ကြယ္ လြင့္ေ၀းသြားမွာကုိလဲ စိုးရိမ္မိတယ္။<br />ငါကေတာ႔ အေမွာင္ထဲမွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ရင္း .. <br /><br />ေဟာ..<br />သူလာေနၿပီ။<br />ဒီေျခသံတိုးတိုးေလးနဲ႔ ဒီရနံ႕သင္းသင္းေလး .. ငါ အခန္းတံခါး၀ဆီကို ေလွ်ာက္လာေနျပန္ၿပီ။ <br />…..<br />..<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-2679682742747431719?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-69661143914214895962009-05-05T20:24:00.001+08:002009-05-05T20:32:14.305+08:00ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />ေမွာင္ေနတဲ႔ညေလးကို<br />လင္းခြင့္ေပးပါ။<br /><br />ျဖစ္ႏုိင္ရင္<br />ေႂကြက်သြားတဲ႔ ၾကယ္ကေလးကို<br />ေကာင္းကင္မွာ<br />ခ်ိတ္ဆြဲခြင့္ေပးပါ။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />ခမ္းေျခာက္ေတာ႔မယ္႔ စမ္းေခ်ာင္းေလးကို<br />စီးဆင္းခြင့္ေပးပါ။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေပါ႔ဗ်ာ<br />သူ႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို<br />အၿမဲဖန္တီးခြင့္ျပဳပါ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6966114391421489596?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-86260136032028892662009-05-04T14:24:00.000+08:002009-05-05T20:54:25.299+08:00လူပ်ဳိႀကီးပါကြယ္ ...<br />မဒီေတြ ေရွာင္ကာေျပးတာေၾကာင့္<br />ေတြး .. ပူရတယ္။<br />မွန္တကယ္ႀကံရႊယ္တဲ႔ စိတ္ကူး<br />လွရာရာ ကညာပ်ဳိတစ္ဦးရယ္နဲ႕<br />ေဟာဒီ မာစတာႏွစ္မွာေတာ႔ျဖင့္ ..<br />ကြယ္ .. ခ်စ္ဖိုု႔ရည္စူး။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုုုး<br /><br />(စိတ္ကူးေပါက္ရာေတြးမိရင္း ေရးဖြဲ႕မိပါသည္။ ေက်ာင္းတက္ေနေသာ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္း လူပ်ဳိႀကီးအား မရည္ရႊယ္ပါ။ ကိုုလူပ်ဳိႀကီးခင္ဗ်ား..တိုုက္ဆိုုင္မႈရွိပါက ဒဲ႕ .. အဲေလ..ခြင့္လႊတ္ပါရန္။ :P)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-8626013603202889266?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-64970854713018167992009-05-03T15:19:00.000+08:002009-05-06T00:42:12.931+08:00လူထုစိန္၀င္း<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တမ္းတမ္းတတမႏၲေလး</span><br />မႏၲေလးနဲ့ကင္းေ၀းေနၾကတဲ့ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမႇန္သမ် ႀကီးငယ္မေရြး မႏၲေလးကို မလြမ္းဘဲ မေနႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ႏႇစ္ခ်ိန္ရႇိပါတယ္။ သႀကၤန္က်ခ်ိန္နဲ့ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲ ေတာ္က်င္းပခ်ိန္တို့ျဖစ္ပါတယ္။ အ ခုလို ၇၀ တန္း ေရာက္ေနတဲ့ အသက္အရြယ္မႇာေတာင္ အဲဒီပြဲေတာ္ခ်ိန္ႏႇစ္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ စိတ္က သူ႕အလိုအေလ်ာက္မႏၲေလးကိုေရာက္ ေရာက္သြားေတာ့တာပဲျဖစ္တယ္။ မေတြးဘဲ၊ မလြမ္းဘဲ၊ မတမ္းတဘဲကို မေနႏိုင္ပါဘူး။ ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာစရာ ငယ္ဘ၀ လြမ္းအိပ္မက္ေတြရႇိသူမ်ားမႇ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမႇမရႇိတဲ့သူ၊ စိတ္ကူးမယဥ္တတ္တဲ့သူမ်ားေတာင္ ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ သတိရတတ္ၾကတာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ေတာ့ ဒီအခ်ိန္ႏႇစ္ခ်ိန္ ဒီပြဲေတာ္ႏႇစ္ခုဟာ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ေပ်ာ္စရာအေကာင္း ဆံုး ျဖစ္ေနလို့ပါပဲ။ အေ၀းေရာက္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမ်ားအဖို့ေတာ့ လြမ္းအိပ္မက္ေတြကို တသသ နဲ့ ျပန္မက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလေပါ့ေလ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ထီးဟန္နန္းဟန္မေပ်ာက္ေသး</span><br />လြမ္းမယ္ဆိုလည္း တကယ္ လြမ္းေလာက္တာပါ။ မႏၲေလး သႀကၤန္ဆိုတာက ရန္ကုန္သႀကၤန္နဲ့ လံုး၀မတူ ျခားနားတာပါ။ မႏၲေလး ဆိုတာမင္းေနျပည္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးေလ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို့ငယ္ငယ္ လြန္ခဲ့ တဲ့ႏႇစ္ေပါင္းငါးဆယ္၊ ေျခာက္ဆယ္ ေလာက္ကာလအထိကို မင္းမ်ဳိးမင္း ႏြယ္ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ေတြ၊ ေႁခြရံ သင္းပင္းေတြ၊ ေတာ္ေတာ္ရႇိေနၾက ေသးတာ။ ထီးမူနန္းရာေတြက လည္း ေနရာအႏႇံ့မေပ်ာက္မပ်က္ ႂကြင္းက်န္ရႇင္သန္ေနၾကေသးတာ။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားတို့၊ အရီးေတာ္ ဘုရားတို့၊ အစ္မေတာ္ဘုရားတို့ဆို တဲ့အေခၚအေ၀ၚေတြၾကားေနရေသး တာ။ ထီးေငြ႕နန္းေငြ႕ေတြ မျပယ္ ေသးေလေတာ့ ႐ိုးရာပြဲလမ္းသဘင္ မႇန္သမ်က နန္းဆန္ၾကမန္းဆန္ၾက ပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး လြတ္လြတ္လပ္လပ္အေပ်ာ္ၾကဴးၾက တဲ့ တန္ခူးလသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဆိုတာ ေတာင္ထီးဟန္နန္းဟန္ေလးေတြစြက္ ၿပီး အႏုအယဥ္အလႇအပေလးေတြ ကို ဦးစားေပးလုပ္ၾကတာ။ သႀကၤန္ အလႇျပယာဥ္ေတြဆို နန္းျမင့္ေမ်ာ္စင္ ေတြဗဟိုရ္စည္စင္ေတြကိုကႏုတ္ပန္း ခ်ီေတြနဲ့အကုန္အက်ခံၿပီးလုပ္ၾက တာ။<br /><br />၀တ္စားဆင္ယင္မႈကလည္း ေန့ေရပက္ခံခ်ိန္ဆို အက်ႌလက္တို ေသြးတူေမြးတူနဲ့ ပေလကပ္လံုခ်ည္ ဆင္တူနဲ့ထြက္ၾကၿပီး ညဆို၀တ္စံု ဆင္တူမႇာအေပၚကတိုက္ပံု၀တ္ၿပီး ထြက္ၾကတာ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရန္ကုန္ကသဘာ၀</span><br />ရန္ကုန္သႀကၤန္ကားေတြက ေတာ့ အႏုအယဥ္အလႇအပေတြဦးစား မေပးဘူး။ သူတို့က သဘာ၀ကို ဦး စားေပးတာ။ ကားေပၚမႇာတဲႀကီးထိုး ထားၿပီး ဆင္းရဲသားေတာင္သူလယ္ သမားလို ၀တ္ထြက္ၾကတာ။ တခ်ဳိ႕ က ကားေပၚမႇာ ႏြားလႇည္းႀကီးတင္ လာၾကၿပီး တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ေလႇႀကီး တင္လာၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ မႏၲေလး လို အဆိုအတီးေတြ ဦးစားမေပးဘူး။ သံခ်ပ္နဲ့သ႐ုပ္ေဖာ္တာကို အဓိကထား ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္မႏၲေလးသႀကၤန္ က ပကာသန၊ ရန္ကုန္သႀကၤန္က သဘာ၀လို့ရန္ကုန္သားေတြေျပာတတ္ ၾကတယ္။ သူတို့ေျပာတာ မႇားေတာ့ မမႇားပါဘူး။ မႏၲေလးသႀကၤန္က ေတာ့ ေစာေစာပိုင္းေတြတုန္းက သံ ခ်ပ္အဖြဲ႕ဆိုတာ လံုး၀မရႇိပါဘူး။ အ မ်ဳိးသားအဆိုအတီးအလႇျပအဖြဲ႕ေတြနဲ့ အမ်ဳိးသမီးအကအလႇအဖြဲ႕ေတြပဲ ရႇိ ပါတယ္။ ေရပက္တဲ့အမ်ဳိးသမီးအ ဖြဲ႕ေတြကေတာ့ စင္ျမင့္မ႑ပ္ကို သိပ္မျပင္ပါဘူး။ အမ်ဳိးသားေရပက္ ခံအဖြဲ႕ကားေတြကသာ အလႇအပအ ၿပိဳင္အဆိုင္ျပင္ၾကဆင္ၾကတာျဖစ္ပါ တယ္။ သံခ်ပ္အဖြဲ႕ဆို စေပၚလာ တာက ၁၉၅၀ ေႏႇာင္းပိုင္းႏႇစ္ေတြလို့ ထင္ပါတယ္။ မႏၲေလးကစလုပ္တာ လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ''ေညာင္ပင္ သာရြာကဗိုလ္သခင္ဆရာ'' ဆိုတဲ့ အ ဖြဲ႕ကစခဲ့တာပါ။ အဲဒီအဖြဲ႕က မိတၴီ လာကလာတာ။ ေလတပ္သားေတြ လို့ေျပာၾကပါတယ္။ သူတုိ့အဖြဲ႕က ဂ်စ္ကားကိုေလးဘက္ေလးတန္ပိတ္ သားေဘာင္ခတ္ၿပီး ပိတ္သားေပၚမႇာ 'ေညာင္ပင္သာရြာကဗိုလ္သခင္ဆ ရာ' လို့လက္ေရးေသာ့နဲ့ေရးထား႐ံု ပါပဲ။<br /><br />ဘာအလႇအပမႇမပါဘူး။ ေရာက္ေလရာမ႑ပ္မႇာ သံခ်ပ္တိုင္ ၾကထိုးၾကတယ္။ ရန္ကုန္ကအဖြဲ႕ ႀကီးေတြလို သဘာ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ေတြ ဘာေတြမပါပါဘူး။ သံခ်ပ္ထံုးစံအ တိုင္းအေသာ့အေထ့၊ အေလႇာင္အ ေျပာင္ေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ သူတို့အဖြဲ႕ ေရာက္ေလရာမႇာ ပရိသတ္ႀကီးက တ၀ါး၀ါး တဟားဟား၊ လက္ခုပ္ တေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းနဲ့၀ိုင္းအံုေနၾကပါ ေတာ့တယ္။ အသစ္အဆန္းေရာက္ လာတာလည္းျဖစ္၊ ေခတ္ကိုစနစ္ကို သေရာ္ေလႇာင္ေျပာင္တာေတြလည္း ျဖစ္ေတာ့ လူေတြရဲ႕တကယ့္ဘ၀နဲ့ ဟပ္မိၿပီး သူတို့ကို ၿမိဳ႕ေနလူထုက ေကာင္းေကာင္းႀကီး ႀကိဳဆိုအားေပး ၾကပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ယဥ္တာႏုတာမႇႀကိဳက္</span><br />ဒါေပမယ့္ မႏၲေလးေပါက္ သံ ခ်ပ္အဖြဲ႕ဆိုတာေတာ့ ေပၚထြက္လာ တာမေတြ႕ရပါဘူး။ မႏၲေလးက လႇ တာယဥ္တာႏုတာကိုမႇ ႀကိဳက္တတ္ တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ယဥ္ပံုမ်ားမေျပာနဲ့ ေတာ့ သႀကၤန္ႀကိဳတာေတာင္မႇ အလႇ အယဥ္နဲ့ႀကိဳတာ။ သႀကၤန္အႀကိဳေန့ ညေနဖက္မႇာ မႏၲေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုးက ရႇိရႇိသမ်ေရပက္အသင္းေတြ၊ ေရပက္ ခံမ႑ပ္ေတြကားေတြေရာ လူေတြပါ အလႇဆံုးျပင္ဆင္ၾကၿပီး ေစ်းခ်ဳိေတာ္ ေရႇ႕မႇာစုေ၀းၾကတယ္။ အားလံုးစံုညီ ေရာက္ၾကၿပီဆိုေတာ့ သီဆိုတီးမႈတ္ ကခုန္ၾကၿပီး မဟာမုနိဘုရားႀကီးကို သြားဦးတိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္မႇ ေရပက္မ႑ပ္အသီးသီးက လႇပ်ဳိျဖဴ ေတြက ကိုယ့္မ႑ပ္ကိုယ္ျပန္ၿပီး ဧည့္ခံသီဆိုကျပၾကတယ္။ ေရပက္ခံ အသင္းအလႇျပယာဥ္ေတြကလည္း မီးေရာင္စံုေတြထြန္းၿပီး မ႑ပ္ေပါင္းစံု ကို လႇည့္လည္သြားလာၾကေတာ့ တယ္။ တန္ခူးလထဲေရာက္မႇသႀကၤန္ က်တာျဖစ္ေပမယ့္ မႏၲေလးကေတာ့ တပို့တြဲ၊ တေပါင္းကစၿပီး လႈပ္ရႇား သက္၀င္ေနၾကၿပီ။ ရပ္ကြက္တိုင္းလို လိုမႇာ ညဖက္ယိမ္းတိုက္တဲ့ဆိုသံတီး သံေတြပ်ံ႕လြင့္ေနၿပီ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မ်က္လံုးခ်င္းဆံု ရင္ခုန္ၾက</span><br />သႀကၤန္အႀကိဳေန့ကေတာ့ ႏႈတ္ ဆက္႐ံုသက္သက္မို့ သိပ္ညနက္ႀကီး ထိ ေနေလ့မရႇိပါဘူး။ အလႇျပသက္ သက္ပါပဲ။ သႀကၤန္အႀကိဳေန့မႇာ မႏၲ ေလးက ေရမပက္ပါဘူး။ အက်ေန့ ကစၿပီး သႀကၤန္မတက္မခ်င္းေတာ့ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္တစ္ခ်က္တီး ႏႇစ္ ခ်က္တီးအထိေန့မႇာေရပက္ၾက၊ ည မႇာတီးမႈတ္သီဆိုကခုန္ၾကေပါ့ေလ။ ေနာက္ဆံုးအတက္ေန့ဆိုရင္ေတာ့ မိုး စင္စင္လင္းလို့ လူေတြေစ်းသြား ငါး ၀ယ္ထြက္လာၾကခ်ိန္ထိ တခ်ဳိ႕မ႑ပ္ ေတြက ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ့ဆိုၾက က ၾကတုန္း။ ကားေတြေပၚက အစ္ကို ေတြေမာင္ေတြနဲ့ႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ေျပာေကာင္းတုန္းရႇိတတ္ၾကေသး တာ။ ဒီမႇာ နာမည္ေလးေတြေမးၾက၊ ေျဖၾက၊ လိပ္စာစာရြက္ကေလးေတြ ဖလႇယ္ၾကနဲ့ သႀကၤန္ဇာတ္လမ္းေလး ေတြ ျဖစ္တည္တတ္ၾကတာေပါ့ေလ။ တခ်ဳိ႕တေလေပ်ာ္စရာ ဇာတ္လမ္း ေလးေတြ ျဖစ္သြားၾကသလို၊ တခ်ဳိ႕ က်ေတာ့လည္း တသသလြမ္းေမာ စရာေလးေတြျဖစ္က်န္ရစ္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီေခတ္က ခုေခတ္လို ေရပိုက္ေတြ နဲ့၀ိုင္းထိုးတာမဟုတ္ဘူး။ ေငြဖလား နဲ့ ေရကစားတဲ့ေခတ္။ ေရပက္ခံ ယာဥ္နဲ့ေရပက္မ႑ပ္အျပန္အလႇန္ ႏႇစ္ေက်ာ့ဆီေလာက္သီဆိုတီးမႈတ္က ခုန္ၿပီးတာနဲ့ မ႑ပ္ေပၚက လႇပ်ဳိျဖဴ ေတြကေအာက္ဆင္းလာၿပီး ေရပက္ ခံယာဥ္ကို ၀ိုင္းပတ္ကရင္း ေငြဖလား နဲ့ေရပက္ၾကတာေလ။ ဒီေတာ့ မ်က္ လံုးခ်င္းဆံုရင္ခုန္ၾကၿပီးမ်က္လံုးခ်င္း စကားေျပာႏိုင္ၾကေတာ့တာပ။ ခု ေခတ္ေတာ့ စင္ေပၚကေန ေရပိုက္ ေတြနဲ့ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ ၀ိုင္း ထိုးၾကတာဆိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မ်က္လံုးခ်င္းဆံုၾကေတာ့မႇာလဲ။ မႏၲ ေလးမႇာေရပိုက္နဲ့ထိုးတာဆိုလို့ ကြၽန္ ေတာ္တို့ေခတ္ကႏႇစ္ေနရာပဲရႇိပါတယ္။ ၂၉ လမ္း၀ါးတန္းေထာင့္က နာမည္ ေက်ာ္ 'ဒလၾကမ္း'အဖြဲ႕နဲ့ ေစ်းခ်ဳိအ ေရႇ႕ဘက္တိုက္တန္းႀကီးေရႇ႕က မီး သတ္ပိုက္အဖြဲ႕တို့ျဖစ္ၾကတယ္။ သူ တို့ကေတာ့ဧရာမပိုက္ေခါင္းႀကီးေတြ နဲ့ ေၾကာက္ပါၿပီ မေအာ္မခ်င္း အားမ နာတမ္းထိုးၾကတာ။ ဒလၾကမ္းအဖြဲ႕ ဆိုတဲ့အတိုင္း တကယ္ကိုေၾကာက္ ပါၿပီေအာ္ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း သူတို့လက္ကလြတ္တာနဲ့ ''ပိုက္စုတ္ ႀကီးနဲ့ပက္တာေလာက္ေတာ့ရယ္တာ ေပါ့၊ရယ္တာေပါ့''လို့ကားေမာင္းေျပး ရင္းေအာ္ခဲ့ၾကေသးတာ ျပန္ေတြးရင္း ေတာင္ျပံဳးလိုက္မိေသးေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တန္ေဆာင္တိုင္အလြမ္း</span><br />တခ်ဳိ႕သႀကၤန္အသင္းမ်ားဆို တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္မႇာေတာင္ အ စုအစည္းမပ်က္သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းနဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးကို ေရာက္လာၿပီး သီဆိုတီးမႈတ္ကခုန္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖၾက ေသးတာေတြ႕ရတယ္။ တန္ေဆာင္ မုန္းလျပည့္အဖိတ္ေန့ညဆို မႏၲေလး ေစ်းခ်ဳိေတာ္႐ုံႀကီး ၁၂ ႐ံုစလံုးက အ ပ်ဳိေခ်ာေတြအားလံုး စစ္ကိုင္းေတာင္ ႐ိုးကိုေရာက္ေနၾကတယ္လို့ေျပာရင္ ေတာင္ရပါတယ္။ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုး က ရႇိရႇိသမ်ေခ်ာင္ေတြအကုန္လံုး လူေတြျပည့္ေနၾကတာခ်ည္းပဲ။ တစ္ ေခ်ာင္နဲ့တစ္ေခ်ာင္၊ ေခ်ာင္လည္ ေခ်ာင္ပတ္လုပ္ၿပီး စတုဒိသာေကြၽး သမ်ေတြကိုေလ်ာက္စားရတာ ေပ်ာ္ စရာေကာင္းလႇပါတယ္။ အဖိတ္ေန့ ည တစ္ညလံုး ဘယ္သူမႇမအိပ္ၾက ဘူး။ ပုညရႇင္၊ ဥမင္သံုးဆယ္၊ ဥမင္ ေျခာက္ဆယ္၊ လြမ္းေစတီဆိုတဲ့ ဘု ရားရင္ျပင္ေတြမႇာ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး ေျခခ်စရာေတာင္မရႇိဘူး။ အေ၀းဆံုး ပတၲျမားေစတီထိ မီးတုတ္ေတြထြန္း ၿပီး တက္ၾကသူေတြလည္း နည္းတာ မဟုတ္ဘူး။ မႏၲေလးတကၠသိုလ္က အေဆာင္ေနေက်ာင္းသူေတြကိုလည္း ညအိပ္ထြက္ခြင့္ေပးတာေၾကာင့္ မန္း တကၠသိုလ္တစ္ေက်ာင္းလံုးေက်ာင္း သူေက်ာင္းသားသာမက ဆရာ၊ ဆရာမေတြပါမက်န္ေအာင္ စစ္ကိုင္း ေတာင္႐ိုးေပၚေရာက္ေနၾကေတာ့တယ္။ လျပည့္ေန့ညေနေစာင္းမႇမႏၲေလးဘက္ ျပန္ၾကတယ္ေလ။ တန္ေဆာင္တိုင္ ပြဲေတာ္ၿပီးရင္ ေရႊမန္းေဆာင္နဲ့ ေရႊ ဆိုင္တန္းေတြမႇာ လူေတြခါတိုင္း ထက္ပိုၿပီး စည္ကားလာေလ့ရႇိတယ္ လို့ေျပာေလ့ရႇိတယ္။ တကယ္အမႇန္ ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မႏၲေလးနဲ့ေ၀းကြာေနရတဲ့ မႏၲ ေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမႇန္သမ် သႀကၤန္နဲ့တန္ေဆာင္တိုင္ဆို မလြမ္း ဘဲကို မေနႏိုင္ၾကပါဘူး။ ေက်ာင္း သားဘ၀တုန္းကမ်ား ဘယ္ေလာက္ ထိကဲခဲ့သလဲဆိုရင္ အဖိတ္ေန့ညေန မႏၲေလးအေရာက္သြားၿပီးအိမ္ေတာင္ မ၀င္ေတာ့ဘဲ စစ္ကိုင္းဘက္တန္းကူး တယ္။ လျပည့္ေန့က်ေတာ့လည္း အိမ္ကိုမ၀င္ဘဲ ညရထားနဲ့ ရန္ကုန္ ျပန္ေျပးၿပီး ေနာက္ေန့မနက္ေက်ာင္း တက္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ အဲဒီေလာက္ သည္းတာ၊ ကဲတာ၊ လြမ္းတာျဖစ္ တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္ သားမ်ားက မႏၲေလးသားေတြကို ဇာ တိစြဲသိပ္ႀကီးတာပဲဆိုၿပီး မ်က္မုန္း က်ဳိးၾကတာျဖစ္တယ္။ သူတို့အဆိုး မဟုတ္ပါဘူး။ မႏၲေလးသားက လည္း အစြဲအလန္းႀကီးလြန္းပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ စြဲစရာေတြက လည္းရႇိေနေသးတာကိုး။ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာသာသနာေရး၊ စာ ေပယဥ္ေက်းမႈနဲ့သဘင္အႏုပညာ ဘက္ေပါင္းစံုမႇာ ဘယ္ဘက္က ၾကည့္လိုက္ၾကည့္လိုက္ မႏၲေလးက ခ်စ္စရာ၊ စြဲစရာ၊ ဂုဏ္ယူစရာ၊ လြမ္း စရာ ေျပာမဆံုးႏိုင္ေအာင္ရႇိေနတာ မ ဟုတ္လား။<br /><br />မႏၲေလးႏႇစ္ ၁၅၀ ျပည့္ ၾကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါသမယမႇာ ႏိုင္ငံ ေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာသာသနာ ေရး၊ စာေပယဥ္ေက်းမႈသဘင္အႏု ပညာနယ္ပယ္အသီးသီးက လြမ္းစ ရာေလးေတြကို ဆစ္ပိုင္းၿပီး တစ္ က႑စီပိုင္းျခားတင္ျပသြားဦးမႇာမို့ လို့ ေစာင့္ေမ်ာ္ဖတ္႐ႈၾကပါဦးလို့ ဖိတ္ မႏၲကျပဳလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />လူထုစိန္၀င္း<br /><br />(Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွ ဆရာလူထုစိန္၀င္း၏ ေဆာင္းပါးအား အလြမ္းေျပဖတ္ရႈႏိုင္ရန္အလို႔ငွာ ကူးယူေဖၚျပလိုက္ပါသည္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6497085471301816799?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-50119718087089631072009-05-03T00:57:00.000+08:002009-05-06T01:05:31.831+08:00ျဖတ္မရခဲ႔တဲ႔<br />သံေယာဇဥ္ေတြၾကားမွာ<br />ငါရွာေတြ႕ခဲ႔တာ<br />နင့္မ်က္လံုးေလးေတြပဲ ျမတ္ႏိုးငယ္…<br />ရင္ထဲမွာ ၀ွက္ထားတဲ႔<br />စကားေတြကို ဘာသာျပန္ဖို႔<br />ငါမရဲမိတာ အမွန္ပါ။<br />ေတြးခ်င္ရာေတြး<br />ေငးခ်င္ရာေငးဘ၀မွာ<br />အၿမဲျမင္ေနရတဲ႔ ပံုရိပ္<br />အၿမဲၾကားေနရတဲ႔အသံ<br />အၿမဲထိရွေပါက္ကြဲေနတဲ႔ စည္းခ်က္<br />အၿမဲရြတ္ဆိုေနၾက ကဗ်ာ<br />အၿမဲသာယာတဲ႔ သီခ်င္း<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ<br />ဘ၀ရဲ႕အလင္းဆိုတာ<br />နင္ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br />ျမတ္ႏိုးငယ္ေရ..<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔<br />ညည္းတြားေနသူလို႔ပဲ<br />သေဘာထားလိုက္ပါ။<br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ႔ရင္<br />နင္ရြတ္တဲ႔ကဗ်ာ<br />ငါ ျဖစ္ပါရေစ...။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-5011971808708963107?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-18846585202430677962009-05-02T10:34:00.000+08:002009-05-02T10:40:31.144+08:00</br><br />အလြမ္းဆိုတာ<br />စြဲစြဲလန္းလန္းသတိရျခင္း ဆိုပဲ။<br /><br />ဒီမွာ<br />ေမတၱာတရားရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ႕ အ၀ါေရာင္ေတြ<br /><br />အထီးက်န္ညရဲ႕ တစ္ကုိယ္ရည္ေတြ<br /><br />ေႏြရာသီရဲ႕<br />သစ္ရြက္ေလးေတြ ေၾကြက်ခ်ိန္တိုင္း<br />ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ေရာက္လာတတ္တဲ႔<br />လြမ္းဆြတ္ျခင္းလႈိင္းေတြ။<br /><br />အျဖဴေရာင္စည္းေတြကို<br />ကိုယ္က<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ေက်ာ္ျဖတ္လို႔။ ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-1884658520243067796?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-38067635923630559532009-05-02T10:26:00.000+08:002009-05-02T12:23:42.765+08:00<br>ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး<br />မုန္တိုင္းမ်ားကင္းစင္ေနေသာ္လည္း<br />အလြမ္းတို႔ အုံ႔ဆိုင္းလ်က္ရွိဆဲ။<br /><br />ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ားမွတဆင့္<br />ရင္ခုန္သံမ်ားကို ၾကားေနရသည့္တိုင္<br />အေျပာင္းအလဲ မျဖစ္ႏိုင္ေသး။<br /><br />အနိမ္႔ဆံုးႏွင့္ အျမင့္ဆံုးသံေယာဇဥ္မ်ားမွာ<br />မ်ဥ္းအထက္ ငါးရာႏွစ္ဆယ္႔ရွစ္ႏွင့္<br />မ်ဥ္းေအာက္တြင္ တစ္ေထာင့္ငါးရာ။<br /><br />မွတ္သားဖြယ္ရာ သတိရျခင္းမ်ားအေနျဖင့္<br />တစ္ႏွစ္တာကာလပတ္လံုးတြင္<br />ခ်စ္သူစိတ္ျဖင့္သာ<br />အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္အခ်ိန္။<br /><br />မနက္ျဖန္ညေနအထိ ခန္႔မွန္းခ်က္ကေတာ႔<br />ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို<br />ေနရာကြက္ၾကား<br />ဆက္လက္ေတြးေနပါလိမ္႔မည္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-3806763592363055953?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-76325644089516321562009-05-01T12:51:00.000+08:002009-05-02T12:22:47.503+08:00<br>မေန႔က မေတြ႕တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတုန္းက အတူေန သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ မေတြ႕ရတာ သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီျဖစ္တဲ႔အတြက္ ၀မ္းသာအားရစကားေတြဆိုခဲ႔ၾကသလို .. ေက်ာင္းတုန္းကအေၾကာင္းေတြျပန္ေျပာရင္း အတိတ္ကအမွတ္တရေလးေတြကို ႏွစ္ေယာက္သား စားၿမံဳ႕ျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူက က်ေနာ္႔ကို ေျပာဆိုဆံုးမသြားပါတယ္။ အသက္အရြယ္ေတြ တေျဖးေျဖးႀကီးလာၿပီ ျဖစ္တဲ႔အေလ်ာက္ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကလို စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မေနဘဲ လက္ေတြ႕ကိုအဓိကထား ဦးစားေပးၿပီး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္သင္႔ေၾကာင္း၊ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ တည္ေဆာက္ခဲ႔ရတဲ႔ စိတ္ဓါတ္အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ လူ႕ဘ၀ရဲ႕တာ၀န္ေတြကို ႀကိဳးစားထမ္းေဆာင္သင္႔ေၾကာင္း၊ သူဆိုရင္ အခု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်မွတ္တဲ႔အခါ ပိုၿပီးခိုင္မာလာေၾကာင္း၊ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကအစ ကေလးမဆန္ေတာ႔ဘဲ အရာရာကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသြားပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေနာက္ အခ်စ္ေရး၊ ႏွလံုးသားေရးကိစၥပိုင္းကိုေရာက္သြားပါတယ္။ အရင္ကတည္းက အဲဒီအပိုင္းမွာ ဆရာႀကီးတစ္ဆူျဖစ္တဲ႔ သူက ကၽြန္ေတာ္အသည္းကြဲလြမ္းေဆြးေနတာကို အားေပးစကားေျပာသြားပါေသးတယ္။ ငသက္ရာတဲ႔ ဘီအီးေလာက္ေတာ႔ အရက္တိုင္းမူးပါတယ္ကြာတဲ႔၊ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ႔ သူဘာေျပာတာလဲဆိုတာ က်ေနာ္မေတြးမိပါဘူး။ ေနာက္မွ ဟေကာင္ရာ .. လင္းတေလာက္ေတာ႔ ငွက္တိုင္းလွပါတယ္ကြ၊ ဒီေကာင္မေလးမွ မိန္းကေလးမဟုတ္ပါဘူး၊ ေလာကမွာ မိန္းမေတြအမ်ားႀကီးပါတဲ႔။ တျခားေပါပါတယ္.. ရွာစမ္းပါကြာတဲ႔။ သူ႔စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္ၿပံဳးမိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ေတာ္တဲ႔လူပါပဲ။ ဥပမာဥပေမယ်ေတြနဲ႔မ်ား ရယ္စရာေမာစရာ ေျပာျပသြားလိုက္ေသးတယ္။<br /><br />မိသားစုစီးပြားေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူဟာ သူ႔အိမ္မွာ ေထာက္တိုင္တစ္တိုင္ျဖစ္လာၿပီဆိုတဲ႔အေၾကာင္း ..။ ဘ၀မွာ မိဘ၊ ညီအကို၊ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ေပးဆပ္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္း တက္တက္ႂကြႂကြေျပာျပသြားပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ၃၈ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီသာ ေနထုိင္သြားမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းဖြယ္ေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္း၊ အဓိကကေတာ႔ လူငယ္ပီပီ က်ေနာ္တို႔ဟာရိုးသားႀကိဳးစားၾကရမယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း လူႀကီးတစ္ေယာက္သဖြယ္ေျပာဆိုသြားခဲ႔ပါတယ္။ သူဟာ စကားေျပာေကာင္းသူတစ္ဦးျဖစ္တာနဲ႔အညီ လူတစ္ဖက္သားကိုနား၀င္ခ်ဳိေအာင္ေျပာတတ္တဲ႔အျပင္ သူေျပာသမွ်စကားေတြကိုလည္း အခ်က္အလက္က်က်ေျပာတတ္ဆိုတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူေျပာသမွ်စကားေတြကို က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီးေျပာတယ္လို႔မျမင္ဘဲ ရြယ္တူခ်င္းေတြျဖစ္ၾကေပမယ္႔ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ကေျပာဆိုဆုံးမေနသလို ခံစားၾကရပါတယ္။ အခု က်ေနာ္နဲ႔ျပန္ေတြ႕ေတာ႔လည္း သူကရယ္စရာေမာစရာေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္႔ကို သတိေပး ဆံုးမသြားျပန္ပါတယ္။ <br /><br />ျပန္ခါနီးမွာေတာ႔ သူက စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကေရးထားတဲ႔ အေတြးေလးတစ္ခုကို ေျပာျပသြားပါတယ္။ လူရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ္႔ကို လိုသူ(ခ်စ္သူ)၊၊ မလိုသူ(မုန္းသူ)၊ လ်စ္လ်ဴရွဳထားသူ(ဥေပကၡာျပဳသူ)ဆိုၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ သံုးမ်ဳိးသံုးစားရွိပါတယ္..တဲ႔။ ကုိယ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ခင္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေနရတဲ႔အခါ ကိုယ္႔မွာေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေတြအျပည့္ရသလို။ ကိုယ္႔ကို မနာလိုမုန္းတီးေနသူေတြၾကားမွာေရာက္ေနရတဲ႔အခါ ကိုယ္႔မွာ အၿမဲလိုလိုသတိရွိၿပီးကိုယ္ကိုကိုယ္ ဂရုစိုက္ေနရပါတယ္။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းေကာင္းက်ဴိဆိုးက်ဳိးစိတ္မ၀င္စား ကိုယ္႔ကိုဥေပကၡာျပဳ၊ လ်စ္လ်ဴရွဴတဲ႔သူေတြ အၾကားေနရတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ကိုယ္ဟာ ဘယ္အရာမဆိုကိုယ္႔အားကိုကိုးတတ္တဲ႔စိတ္ကို ေမြးျမဴထားရတယ္တဲ႔။<br /><br />အျပန္လမ္းမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ေတြးလက္စအေတြးေတြကို ဆက္လက္ေတြးမိပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်အားငယ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ အားေပးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြရွိျခင္း၊ အခက္အခဲျပသနာေတြကို ၀ိုင္း၀န္းကူညီေျဖရွင္းေပးတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြရွိျခင္း၊ ဆိုတူေကာင္းဖက္ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိျခင္း၊ တစ္ေယာက္ေကာင္းက်ဴိးကို တစ္ေယာက္လိုလားၿပီး မေကာင္းတာကိုတားျမစ္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားရွိျခင္း...။<br /><br />မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြနဲ႔ ခရီးသြားရျခင္းသည္လည္း လူေတြအတြက္ မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲလား ...။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7632564408951632156?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-66815430465247241822009-05-01T12:13:00.000+08:002009-05-02T12:17:23.979+08:00ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />ေမွာင္ေနတဲ႔ညေလးကို<br />ထြန္းလင္းခြင့္ေပးပါ။<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />ေႂကြက်သြားတဲ႔ ၾကယ္ေလးကို<br />ေကာင္းကင္မွာ<br />ခ်ိတ္ဆြဲခြင့္ေပးပါ။<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />ခမ္းေျခာက္ေတာ႔မယ္႔ စမ္းေခ်ာင္းေလးကို<br />စီးဆင္းခြင့္ေပးပါ။<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေပါ႔ဗ်ာ ..<br />သူ႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို<br />အၿမဲဖန္တီးခြင့္ျပဳေပးပါ။ ။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6681543046524724182?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-1189004441585579592009-04-30T23:43:00.000+08:002009-05-01T00:35:54.039+08:00တိတ္တခိုးေပမယ္႔<br />ခင္မင္မႈနံရံပါးပါးေလးကိုေတာ႔<br />ထိုးေဖာက္တြန္းတိုက္လိုက္ဖို႔<br />တစ္စကၠန္႔ေလာက္ေတာင္<br />ကၽြန္ေတာ္ မေတြး၀ံ့ပါ။<br /><br />မ်က္၀န္းလွလွေလးကို<br />ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ရာ ႀကိဳးစားခဲ႔သူမဟုတ္သလို<br />အေရာင္ေျပာင္း သံစဥ္ေတြနဲ႔<br />ရင္ခုန္ေနခဲ႔သူလဲ မဟုတ္ရပါ။<br /><br />ခင္မင္မႈတစ္ေရာင္တစ္ေသြးမွာ<br />ခိုင္ၿမဲစြာ ၿငိတြယ္ရင္း<br />အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလးအျဖစ္<br />ျဖဴျဖဴစင္စင္ေလး လင္းခဲ႔တယ္။<br /><br />ႏွစ္လႊာေပါင္းမွ တစ္ရြက္မဟုတ္ေပမယ္႔<br />သူတစ္ခုခုျဖစ္ရင္<br />ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုျဖစ္သလို<br />သူတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ တင္<br />ကၽြန္ေတာ္ ...<br />တစ္ရြက္တည္းျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br />၃၀ဧၿပီ၂၀၀၉<br />ၾကာသပေတးေန႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-118900444158557959?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-63121193737021012332009-04-29T23:24:00.000+08:002009-04-30T09:45:00.155+08:00က်ေနာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက အေဆာင္မွာ ပ်ဥ္းမနားက ႏိုင္တိုးဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူကေတာ္ေတာ္ရုုိးၿပီး ေအးလဲေအးပါတယ္ ။သူနဲ႔က အင္မတန္ကို ခင္ပါတယ္။ ထမင္းစားဖို႔ သူဟင္း၀ယ္လာၿပီဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔က ၀င္စားၾကပါတယ္။ ႏိုင္တိုး .. ဒီေန႔ဘာဟင္း၀ယ္လာလဲလို႔ေမးေတာ႔ ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ရွင္လို႔ေျပာပါတယ္။ မွ်စ္ခ်ဥ္ပါကြ .. ဆိုလည္း မရပါဘူး။ မွ်စ္ရွင္လို႔ေျပာတာပါပဲ။ ပ်ဥ္းမနားသားေတြက ရွင္နဲ႔ခ်ဥ္နဲ႔ စကားမပီဘူးကိုး။<br /><br />သူမ်ားကိုသာ ေျပာတာပါ။အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ကလည္း ခြန္နဲ႔ခြင္နဲ႔ မပီပါဘူး။ အဲဒီေတာ႔သူက က်ေနာ္႔ကိုစပါတယ္ ။ ဒီေန႔ဘယ္ႏွစ္ရက္လဲလို႔ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္က ႏွစ္ဆယ္ခြင္.. ေလ လို႔ေျပာေတာ႔ ရယ္ပါတယ္။ မင္းတို႔ ျမင္းၿခံသားေတြကလဲ ခြင္နဲ႔ ခြန္ မပီဘူးလားတဲ႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ က်ေနာ္တို႔က ဇြန္းကိုလည္းမပီပါဘူး။ အမ်ားစုကေျပာေလ႔ရွိပါတယ္ ဇြင္း ..လို႔။ တကယ္ေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ အသံထြက္ေတြက ငယ္စဥ္ကတည္းက မွားခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေဒသတြင္းမွာကိုက အဲလိုေခၚေ၀ၚသံုးႏွဳန္းလာခဲ႔ေတာ႔ ႀကီးတဲ႔အထိ အက်င့္ပါေနၾကတာပါ။ ေတာ္ေတာ္ကို ေဖ်ာက္ယူရပါတယ္။ ရြာဘက္က ေဒၚႀကီးေတြဆို ေျပာေလ႔ရွိပါတယ္။ `မဟုတ္သာေအ..ညည္းကလဲ´ တို႔၊ `ဟုတ္သယ္ေအ႔´တို႔ စသျဖင့္၊ တာကို သာလို႔ ၊တယ္ကို သယ္လို႔ ေျပာဆိုတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ျပန္ဆက္ပါအံုးမယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း .. ။<div>တစ္ခုုေသာညေနခင္းဘက္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ႏုုိင္တိုုး ယူနီစန္လဘက္ရည္ဆိုုင္ကိုုထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။</div><div>ယူနီစန္ေရာက္ေတာ႔ လဘက္ရည္မေသာက္ျဖစ္ဘဲ..ေရွာက္သီးသုုပ္စားမယ္ေပါ႔။ ေရွာက္သီးသုုပ္စားမယ္မွာကြာ ဆိုုေတာ႔ ဆရာသမားက စားပြဲထိုုးေလးကိုု ေခၚၿပီးမွာပါတယ္။ ေခ်ာက္သီးသုုပ္တစ္ပြဲကြာတဲ႔ ..။  ၾကက္သြင္ျဖဴ မထည့္နဲ႔၊ ဇြင္းႏွစ္ေခ်ာင္းတပ္ခဲ႔လိုု႕႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းထပ္မွာပါတယ္။ စားပြဲထိုုးေလး သိမသိေတာ႔ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ကေတာ႔ တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ယာက္ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးလိုုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ ေခ်ာက္သီးသုုပ္ရွင္ရွင္ေလး၊ ၾကက္သြင္ျဖဴမထည့္နဲ႔၊ ဇြင္းတပ္ခဲ႔။ </div><div><br /></div><div>တစ္ရက္မွာတာ႔ အေဆာင္က အခန္းထဲမွာ လူစံုတက္စံုရွိေနတဲ႔အခ်ိန္ ႏိုင္တိုးႀကီးက အဲဒီတုန္းက တအားေခတ္စားေနတဲ႔ ဒိုးလံုးရဲ႕သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆိုၿပီး အခန္းထဲကို ၀င္လာပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးပါေစ အသက္ရွည္ေစ အားလံုးစိတ္လဲ က်န္းမာေစ .. ။ အလဲ႕ ကိုယ္႔ေကာင္ တယ္ဟုတ္ပါလားေပါ႔၊ ဒိုးလံုးေတြဘာေတြဆိုလို႔ေပါ႔ေလ .. ။ ေတြးလို႔မွမၿပီးေသးဘူး.. ဆရာသမားက ဇာတ္လမ္းစလာပါတယ္။ `မင္းလာမခ်ဳပ္နဲ႔ မခ်ဳပ္နဲ႔ မင္းလာမခ်ဳပ္နဲ႔ ငါ႔မွာတစ္ေယာက္တည္း ေမတၱာတရားေတြ ပြားမ်ားရွင္ေသးတယ္´.. တဲ႔။ က်ေနာ္တို႔လည္း မထိန္းႏိုင္ေတာ႔ အသံထြက္ၿပီး တအားရယ္ပါတယ္။ သူကလဲ ရွက္ၿပီး မင္းတို႔ကဘာရီတာလဲ တဲ႔. .။ ကၽြန္ေတာ္က မင္းကို ဘယ္သူက ခ်ဳပ္ေနလို႔တုန္းလို႔၊ ဘယ္သူမွမခ်ဳပ္ပါဘူးကြာလို႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ လူေတြၾကားထဲသူကို၀ိုင္းဟားေတာ႔ ရွက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို မင္းလဲ ခြန္နဲ႔ခြင္ မပီတဲ႔ေကာင္ပဲ ဆိုျပီးေျပာေရာ ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စခ်င္တာနဲ႔ `ႏိုင္တိုး . . မင္း ရွစ္ေျခာက္ရွစ္ကို ပီေအာင္ေျပာၾကည့့္စမ္းကြာလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ပီေအာင္ေျပာႏိုင္ရင္ မင္းညီမေလး ငါ႔ကိုေပးမလားတဲ႔။ က်ေနာ္ကလည္း ေပးမယ္ေပါ႔။ သူက ရွစ္ေျခာက္ရွစ္ကို ပီေအာင္ ႀကိဳးစားပီးေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ ခ်စ္ေရွာက္ခ်စ္ ကေန မတက္ေတာ႔ပါဘူး။ ေျဖးေျဖးေလးေျပာရင္ မွန္ေနလိုက္။ ျမန္ျမန္ေျပာလိုက္ရင္ ခ်စ္ေရွာက္ခ်စ္ပဲ ျပန္ျပန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အူတက္ေအာင္ ရယ္လိုက္ရတာ။<br /></div><div><br />ေနာက္ဆံုးေတာ႔ က်ေနာ္ေျပာျပလိုက္ပါတယ္ ငါ႔ေပးပါမယ္ကြာလို႔ ။ မင္း . . ငါ႔ညီမကို ယူခ်င္ရင္ေတာ႔ ရည္းစားစကားေျပာတဲ႔အခါ ခ်စ္နဲ႔ရွစ္ ပီေအာင္ က်င့္ထားလို႔ ..။ ေတာ္ၾကာမွ ခ်စ္လိုက္တာ ခ်စ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘဲ ရွစ္လိုက္တာ ရွစ္လိုက္တာျဖစ္ေနရင္ေတာ႔ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူး ဆုိေတာ႔ သူလဲ ရွက္ရယ္ရယ္ပါတယ္။<br /><br />အခုေတာ႔ ဒီေကာင္လဲ ပ်ဥ္းမနားက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ ရသြားပါၿပီ။ တစ္နယ္တည္းေတြ ဆိုေတာ႕႔ ရွစ္နဲ႔ခ်စ္လြဲလဲ မပူရေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္။ ငါ႔ေကာင္ ႏိုင္တိုးႀကီး တစ္ေယာက္.. မိန္းမကိုမ်ား အရမ္းရွစ္တယ္၊ ရွစ္တယ္ ေျပာေနပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကေန မိန္းမေရ ရွက္ပီးပီ၊ ရွက္ပီးပီလို႔ ေျပာေနမလား။ ကေလးေတြကို မင္းတို႔ေတာ္ေတာ္ ခ်ဴပ္တယ္(ရႈပ္တယ္) လို႔မ်ားေျပာေနမလား .. အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ၿပံဳးေယာင္ရင္း ...<div><br /></div><div>အေ၀းက သတိတရ . . . <div><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုး<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-6312119373702101233?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-77315843081891726542009-04-29T20:39:00.001+08:002009-12-16T00:25:47.489+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SfhLdsA-NOI/AAAAAAAAAHI/L0H_FyNCeGU/s1600-h/imvista.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 390px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZrM2l9lKDT8/SfhLdsA-NOI/AAAAAAAAAHI/L0H_FyNCeGU/s400/imvista.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330093132396508386" border="0" /></a><br />I'm vista.<br />:hee hee he<br /><br />တကယ္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ .. အင္တာနက္မွာေတြ႕လို႔ ေပါက္ကရလုပ္ၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7731584308189172654?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-71549422481414268392009-04-29T19:55:00.000+08:002009-04-29T20:16:54.072+08:00<span style="color: rgb(51, 51, 153);font-size:85%;" >ေမာင္ေခ်ာႏြယ္</span><br /><br />ဟိုး ခပ္ေ၀းေ၀း<br />ႀကီးေကာင္စ၀င္စ အသံေလးမွာ<br />ျပန္စရာအိမ္ မရွိရွာပါဘူး အေမရယ္<br />ကမာၻေျမႀကီးေပၚမွာ<br />အကုသိုလ္ပန္းေတြေ၀ပံုကလည္း<br />အဖူးေပၚ အညႊန္႔တက္လို႔<br />တက္မက္စရာပါလား အေမ<br />သံသရာေလးေတးခ်င္းေတြက စီစီ<br />ပုရစ္ကေလးလို သားကျမည္လို႔ေပါ႔<br />တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ အေမရယ္<br />သားဘ၀ဟာ<br />ေျမေငြ႕ပ်ံ ညေလးတစ္ည ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။<br /><br />သားေလ<br />သူ႔ကိုယ္ပိုင္ အသီးေတြ<br />ညႊတ္အိေလးလံေနေအာင္ ထမ္းပိုးထားရေပမယ္႔<br />ေပ်ာ္ရွာတဲ႔<br />ကုန္ထမ္းသမား သလဲပင္ကေလးကို<br />အားက်မိတယ္။<br /><br />အေမရယ္<br />ေလေတြထန္ေနေလေလ<br />သားမွာ ေၾကကြဲရေလေလပါပဲ<br />မိုးဦးအက်ေစာမယ္ဆိုတာလည္း<br />တကယ္ေတာ႔<br />ေလာကဓံတရားပါလား<br />အိပ္စရာမရွိတဲ႔ ညေတြမွာ<br />မိုးေတြသိပ္ရြာတာပဲ အေမရယ္။<br /><br />အေမွာင္နဲ႔ စိုစြတ္<br />မိုးေရေတြ ရႊဲရႊဲနစ္လို႔<br />အသံေတြေတာင္ ငုတ္ေနခဲ႔ပါၿပီ အေမ<br /><br />ဆံုးရႈံးမႈ သစ္ရြက္ေတြ မရႈမလွနဲ႔<br />ကံဆိုးမိုးေမွာင္ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ<br />သားဘ၀ရဲ႕ အပိုင္းအစေတြတဲ႔လား<br />သားျငင္းဆန္တယ္ အေမ<br />အေမ မသိဘူးလား<br />အေမ႔သားက ကဗ်ာဆရာေလ<br />အေမရဲ႕။<br /><br />တကယ္ေတာ႔လည္း အေမရယ္<br />ကဗ်ာဆရာဆိုတာ<br />ဒဏ္ခံႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းပါဗ်ာ။<br />အေမရယ္ . . .<br />ေဟာဒီ ကမာၻေလာကႀကီးမွာ<br />အေမ႔သား ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာတာ<br />အျပစ္ရွိပါသလား အေမ<br />သားရဲ႕ အခ်စ္မွာေလ<br />ေဟာဒီ ကမာၻႀကီးနစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္<br />စစ္ျဖစ္ဖို႔ မေသခ်ာေတာ႔ပါဘူး အေမ<br /><br />ခုေတာ႔<br />တျခားသူေတြ မျမင္မိတဲ႔ အသံကေလးကို<br />ေခါင္းအံုးအိပ္မိလို႔<br />အၾကင္နာအမဲ႔ဆံုး ဆုလဒ္ကို သားရခဲ႔ပါတယ္။<br />အေမမသိဘူးလား<br />လူေတြရဲ႕အၿပံဳးမွာ<br />ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြပါတယ္ အေမရဲ႕။<br /><br />ဧည့္ခန္းနဲ႔ အကၤ်ီေကာင္းမွ<br />ဆက္ဆံတတ္တဲ႔လူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို<br />သား တူးတူးခါးခါး မုန္းတယ္အေမ ။<br /><br />အေမရယ္<br />တျခားသူေတြ အတြက္ေတာ႔<br />အရာရာဟာ<br />လက္တစ္ပစ္စာရယ္ပါ။<br />သားမွာေတာ႔<br />ယူဇနာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာလို႔<br />သားေလ<br />ေရေရာထားတဲ႔ ညရယ္လို႔ မရခဲ႔ဖူးဘူး။<br /><br />သားရဲ႕ `ဘီး´ ကေလးဟာေလ<br />ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပါးလွပ္ေနသလဲဆိုေတာ႔<br />ဆံျခည္မွ်င္ေလးတစ္မွ်င္ နင္းမိရင္ေတာင္<br />ဘီးက ထေပါက္သြားႏိုင္ပါတယ္ အေမ ။<br /><br />အလွ်ံညီးညီး မီးေတာက္မီးလွ်ံႀကီးထဲ<br />ေန႔စဥ္ ခုန္ခ်ေနရတဲ႔ ဘ၀ခရီး<br />အခမဲ႔ညေတြ သိပ္ၿပီး သိပ္သည္းလြန္းလွ<br />အေမရယ္<br />လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ႀကီး ကန္သြင္းခံရ<br />က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္မွားယြင္းမိလို႔လဲ အေမ<br />အဆုတ္က ၾကပ္ခုိးစြဲမီးဖိုေခ်ာင္<br />ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္တိုင္း ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္တိုင္း<br />ရင္ေခါင္းႀကီးထဲ မီးထ ထေတာက္တာ ျမင္ရ<br />အေမရယ္<br />အတြင္းလူမမာ တစ္ေယာက္ပါ။<br /><br />ဒါေပမယ္႔<br />သစ္သားဘတ္စ္ကားအိုအိိုႀကီး ခိုစီးလို႔<br />ကဗ်ာဆရာ မာယာေကာ႔စကီးဆိုတဲ႔ လူလည္းပါတယ္ေလ<br />လူနဲ႔သူနဲ႔ မတူတဲ႔လူလို႔<br />လူေတြသူေတြ ေျပာခံရတဲ႔ သားမိတ္ေဆြေပါ႔<br />ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ၿပိဳလဲခဲ႔ပါသလဲ<br />ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ သမၼေဒ၀ေတြလက္ထဲ ေရာက္မွာတဲ႔လဲ<br />တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေမးရင္း<br />မ်က္ေစ႔တစ္မွိတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္း<br />ေသာမၿဂိဳဟ္ေတြ ေခ်ာင္းေကာျဖစ္သြား<br />ဘ၀ကို ျဖစ္ညွစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ႔<br />လိေမၼာ္သီးကေလးမွာ<br />အခ်ဳိရည္ က်န္ေသးတယ္<br />အို . . .<br />အသည္းႏွလံုးထဲမွာ<br />ပန္းေတြ အရမ္းပြင့္တာပဲ အေမရယ္ ။<br /><br />ကုတ္အကၤ်ီ၀တ္ခ်င္တဲ႔ ေဆာင္းရာသီရယ္<br />မီးလွ်ံကင္းမဲ႔တဲ႔ မီးလင္းဖိုႀကီးရယ္<br />ႏွင္းစက္ေတြကို<br />အေသခံေသာက္ခ်င္တဲ႔ ျမက္ပင္ကေလးရယ္<br />လမင္းကို<br />ျပည့္ျပည့္၀၀ တိုက္ရိုက္မျမင္ခ်င္တဲ႔ အၿပံဳးရယ္<br />အေနအထိုင္မတတ္တဲ႔ ေရပန္းတိုင္ကေလးရယ္<br />မိုက္တြင္းနက္နက္ ကဗ်ာေပၚ အခ်စ္ရယ္<br />မၾကာခဏ<br />လူလိမ္ခံရတဲ႔<br />ရင္ထဲက ၾကယ္ျပာေလးရယ္<br />နကၡတ္မိမိ ေပ်ာ္ခ်င္ရွာတဲ႔<br />အေပ်ာ္ေလးရယ္<br />သားလက္ဖ၀ါးထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ႔<br />တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ႔ သားဘ၀ေလးရယ္<br />အေမ႔သားမွာ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။<br /><br />ထမင္းစစ္စစ္ စားခ်င္တယ္ အေမရယ္<br />အိမ္န႔ံေမႊးတဲ႔ အိပ္ရာစစ္စစ္မွာ အိပ္ခ်င္တယ္<br />ေျခေထာက္ေတြကို မီးဖိုအေငြ႕ေပးခ်င္တယ္<br />ဗမာ ပရေဆးသန္႔သန္႔ ေသာက္ခ်င္တယ္<br />ၿပီးေတာ႔ ေဟာဒီလို<br />အေမ႔မ်က္လံုးအေရာင္ကို မြတ္သိပ္ပါတယ္<br />ေတေပေလလြင့္ၿပီး ျပန္လာတဲ႔သားကုိ<br />ကရုဏာသက္ၿမဲသက္တဲ႔ အေမ႔အၾကည့္ေလ<br /><br />အေမရယ္<br />အေမ႔ဆိပ္ကမ္း မကပ္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ႔<br />သားသေဘၤာေလ အေမရဲ႕။<br />က်ေနာ္ ရုိးသားခဲ႔ပါတယ္ အေမ<br />ဤသို႔ပင္ ပဲ႔တင္ပါလိမ္႔မယ္။<br /><br />ေမာင္ေခ်ာႏြယ္<br /><br />ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေတြထဲက က်ေနာ္ အႀကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ ကဗ်ာရြတ္တဲ႔ညေတြမွာ ဒီကဗ်ာေလးကိုလည္း အၿမဲရြတ္ေလ႔ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္စာအုပ္ေလးထဲက ကူးၿပီးရိုက္ထားတာပါ။ ကဗ်ာေလးေတြကို ႏွစ္သက္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဒီကဗ်ာေလးကို ရြတ္ၾကည့္ၾကပါအံုးလို႔ . . .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2920999390689706896-7154942248141426839?l=songchanmoe.blogspot.com' alt='' /></div>SongChanMoehttp://www.blogger.com/profile/08530351627011655430noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2920999390689706896.post-6103503098720057692009-04-29T13:59:00.000+08:002009-04-30T01:21:11.852+08:00<span style="color: rgb(51, 102, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">စာဆိုေတာ္ ဦးမင္း ၁၂ ရာသီဘြဲ႕</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">တန္ခူးလ</span><br />ေဟာင္းရြက္ညွာ ခါလွစ္လို႔၊ တာသစ္ကယ္တဲ႔ နံ႕ႀကိဳင္။<br />သုတ္ျဖဴးေလေဆာ္က၊ ပန္းကံ့ေကာ္၀တ္မႈံက်င္း၊<br />သင္းပ်ံ႕လို႔လႈိင္။<br />ၾကယ္ႏွစ္ၿပိဳင္၊ သြယ္ဆိုင္ပ၀င္း။<br />စိၾတငယ္ႏွင့္၊ ေငြလေသာ္တာတို႔၊ ယုဂန္ခ်ာေတာင္ေတာ္စြန္းမွာ<br />ထြန္းထိန္လို႔လင္း။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">ကဆုန္လ</span><br />စကား၀ါ ငံုသင္းလို႔၊ ၾကယ္မင္းတဲ႔ ၀ိသာခါ။<br />တိမ္ေဗြမွာ ေရာင္ျခည္ရႊန္း၊ ထြန္းတဲ႔ခ်ိန္ပါ။<br />စံုကႏၲာ၊ ေဟမာၿမိဳင္ထဲ။<br />ေရႊေက်းပ်ံသင္လို႔၊ စံေပ်ာ္ရႊင္ သည္ဟိုကူးတယ္၊ ျမဴးၾကစၿမဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">နယုန္လ</span><br />ေရႊစာေတာ္ ျပန္ေမးလို႔၊ ျမတ္ေလးတဲ႔စပယ္။<br />ေမထုန္ဆို ရာသီကူး၊ ပြင့္ဖူး၀တ္မႈံနံ႔၊ သင္းပ်ံ႕ေတာ႔တယ္။<br />ေကာင္းကင္လယ္၊ ထက္၀ယ္ဘံုက။<br />ေဇဌေခၚ ေရႊၾကယ္မင္းငယ္၊ လင္းတဲ႔ခ်ိန္ပ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">၀ါဆိုလ</span><br />ျပဳဗၺာသဠ္ ၾကယ္ထြန္းလို႔၊ လ၀န္းတဲ႔ေသာ္တာ။<br />သည္ခ်ိန္ကို ယုဂန္ဖ်ားက၊ ႏွစ္ပါးေရာင္ျခည္ဆုိက္<br />လင္းခိုက္မို႔သာ။<br />ရနံ႔ငယ္ျဖာ၊ ညွာတံကငံုဖူး။<br />ပုန္းညက္ကယ္ ခိုင္ပင္မင္း၊ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ၾကဴး။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 0);">၀ါေခါင္လ</span><br />ထက္အာကာ ဘုံစြန္းက၊ ေတာက္ထြန္းလို႔ ထိန္၀ါ။<br />သရ၀ဏ္ ေရႊၾကယ္မင္း၊ လင္းတဲ႔ခ်ိန္ခါ။<br />ေလညွင္းငယ္သာ၊ သိမ္ရာသီမို႔။<br />ရႈတိုင္းငယ္ ဘယ္ညာက၊ ပန္းခတၱာ ၀တ္မႈံက်င္းတယ္။<br />သင္းပ်ံ႕လွဳိင္လို႔။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">ေတာ္သလင္းလ</span><br />ကန္ရာသီ ခ်ိန္တြင္းမို႔၊ ေရႊယင္းတဲ႔မာငံု။<br />ၿမိဳင္ေဟမာသာနန္းက၊ သုတ္ဖ်န္းေလယူျဖန္႔၊ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ထံု။<br />တိမ္စြန္ဘံု၊ ေရာင္ဟုန္လွ်ံပ။<br />လမင္းေသာ္တာႏွင့္၊ အဘဒၵါေရာင္လွ်ံညီးငယ္။<br />နီးသည့္ကာလ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 0);">သီတင္းကၽြတ္လ</span><br />ၾကာငါးမည္ ႀကိဳင္သင္းလို႔၊ လ်ွံ၀င္းလဲ႔ေျပာင္ထိန္။<br />ေရႊနန္းေတာင္ေတာ္ဦးမွာ၊ ကြန္႔ျမဴးျမင့္မိုရ္မီး၊ ညီးတဲ႔ခါခ်ိန္။<br />ရွိဦးငယ္ႏွိမ္၊ သံုးႀကိမ္ရုိေပ်ာင္း။<br />သကၠစၥာ ဂါရ၀ါႏွင့္၊ စဥ္အလာ ပူေဇာ္ပြဲကို၊ ႏႊဲၾကေပေတာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 0);">တန္ေဆာင္မုန္းလ</span><br />လွဴကထိန္ သကၤန္းႏွင့္၊ မဂ္လမ္းတဲ႔ ဆုပန္ရြယ္။<br />သည္ခ်ိန္ကုိ ၀တ္မႈံႀကဲလို႔၊ ခ၀ဲေရႊညာရင္းမွာ၊ သင္းရနံ႔ၾကြယ္၊<br />ေကာင္းကင္လယ္၊ ထက္၀ယ္ဘုံဦး။<br />ေရြလစႏၵာႏွင့္၊ ၾကတိၱကာ ၾကယ္ေျပာင္ရႊန္းငယ္။<br />ထြန္းထိန္လို႔ျမဴး။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 0);">နတ္ေတာ္လ</span><br />ရွင္ခြင္မွာျမဴဆင္းလို႔၊ ေငြႏွင္းတဲ႔ႏုစို။<br />ဂမုန္းသဇင္တို႔၊ စံုခြင္မွာေလခ်ဳိညွင္းက၊ သုတ္သြင္းဘယ္ညာႏွံ႔။<br />သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ခ်ဳိ။<br />ယုဂႏၶိဳရ္၊ ေတာင္မိုထိပ္ဖ်ား။<br />ေရႊလစႏၵီႏွင့္၊ မိဂသီေရာင္ျခည္ဖ်န္းတယ္၊ ျမန္းတူၾကြသြား။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">ျပာသိုလ</span><br />ေငြေသာ္တာစႏၵႏွင့္၊ ဖုသ်ွတဲ႔လမ္းဆံု။<br />တိမ္လႊာေရာင္၀ါက်င္းလို႔၊ ထိန္၀င္းတူၿပိဳင္ပ<br />ျမန္းၾကြခိုက္ႀကံဳ။<br />တသိန္ဂုဏ္ ၿမိဳင္စံုျမနန္း၊<br />စိမ္းစိုစိုႏွင့္၊ ပန္းခြာညိဳ ငံုတံထူးတယ္၊<br />ဖူးပြင့္ခ်က္ဆန္း။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">တပို႕တြဲလ</span><br />ရာသီခ်ိန္ခါေရာက္လို႔၊ လဲေပါက္ကယ္တဲ႔ပြင့္ညီ။<br />ေရႊပန္းနံ႔သာႏွင့္၊ ေျခာက္ေရာင္၀ါ ေစတီရင္းမွာ၊<br />ဆယ္စင္းလက္စံုပူး၊ ဦးေျမွာက္လို႔ခ်ီ။<br />ေငြႏွင္းရယ္စီ၊ သံုးလီသမယ။<br />ေရာင္ၿဖိဳးေ၀စြာႏွင့္၊ ယုဂန္သာေတာင္ေတာ္စြန္းမွာ၊<br />ထြန္းလိမ္႔မာဃ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">တေပါင္းလ</span><br />ပန္းေရႊဖီ ႀကိဳင္ေလွာက္လို႔၊ ပိေတာက္ကယ္တဲ႔ သင္းခ်ဳိ။<br />ဥတၱရာ ဘရဏဂုဏ္က၊ တိမ္ဘံုမွာ ေရာင္ျခည္လင္းလို႔၊<br />လမင္းေသာ္တာႏွင့္၊ တူမကြာထိန္၀ါလဲ႔၊ ထြန္းတဲ႔ခါကို။<br />ေသာင္သဲငယ္မို၊ ေရညိဳရစ္မို႔။<br />ေလညွင္းငယ္လာ၊ စံုေဟမာၿမိဳင္ထဲက၊ ၀မ္းဘဲေရႊစင္ေယာ္တို႔၊<br />ေဖာ္ေခၚသံေမာင္မယ္�